Nancy's weblog

Soms zie je geen uitweg meer,
Wil je ergens anders zijn,
Weg van alle nare dingen,
Weg van je verdriet en pijn.

Maar dan, je weet niet eens waar door,
Komt de zon terug in je hart,
Er zijn weer dingen waarom je kunt lachen,
Je maakt gewoon een nieuwe start.

De kleine dagelijkse dingen,
Maken je weer enthousiast en blij,
Je vindt weer iets om naar uit te kijken,
Zo werkt het in elk geval bij mij.

Lichtpuntjes in je leven,
Zie je pas bij volkomen duisternis,
Je moet wel leren om er naar te zoeken,
Maar weet dat er altijd een lichtpuntje is.

Soms wanneer het minder gaat,
Wanneer ik me moe voel en alleen,
Helemaal geen uitwegzie,
Helpen anderen mij er door heen.

Ze kennen mij niet, weten niets van mij,
Van uit het niets komen ze in mijn leven,
Ze zijn zich er niet eens van bewust,
wat ze mij hebben gegeven.

Zonder dat we elkaar echt kennen,
Geven zij advies en steunen mij,
Daar door voel ik me dan wat beter,
en word ik van binnen weer wat blij.

Wat jullie nu doen zal ik nooit vergeten,
De manier waar op jullie er voor mij zijn,
Geeft mij de kracht maar ook de zekerheid,
Dat alle moeilijkheden te over winnen zijn.

Wat moet je doen?
Als alles wat je wil ondernemen zinloos lijkt.
Als je alle hoop verloren bent
En enkel nog vecht tegen beter weten in.
Wat moet je doen?
Als al je energie op begint te raken
en niets van wat je doet indruk maakt op de ander.,
omdat de ander meer macht heeft dan jij.
Wat moet je doen?
Als alles terug wordt geworpen op jou,
Zodat je het gevoel hebt dat alle schuld bij jou ligt
En je helemaal geen rechten meer schijnt te hebben.
Moet je dan toch door gaan met je gevecht?
Moet je dan toch nog blijven vertrouwen?
Moet je de ander blijven overtuigen?
Of moet je dan gewoon accepteren?

Op een wijsje van Wolter Kroes. Hier mijn tekst.

De mooiste dag.

In mijn mooiste dromen,
loop jij al aan mijn zij,
En die dag gaat komen,
Mischien is hij al dichtbij.
Nu moet ik nog wachten,
Dat kost veel tijd en pijn,
maar het wachten is beloond,
Als jij straks hier zult zijn.

Refrijn:
En de dag, dat ik jou voor het eerst in de beugel hou,
Zal de mooiste dag in maanden zijn,
Ik loop nergens zonder jou.
Ja de dag, dat ik jou voor het eerst in de beugel voel,
Zal de mooiste dag in maanden zijn,
Ik zal vechten voor dat doel.

Soms ben ik verdrietig,
Denk ik, het komt niet goed,
maar al loopt het moeizaam,
Ik verlies toch nooit de moed.
En ik weet dat jij opeens,
Mijn leven binnen glijdt,
Ik zal niet verbaasd zijn,
Want ik wist het al die tijd.

Refrijn.

Zolang jij er nie bent,
Kan ik haast nergens heen,
Wel met hulp van anderen,
Maar nooit helemaal alleen.

Zolang jij er niet bent,
Voel ik me niet zelfstandig,
Want lopen met de tasstok,
Is in veel gevallen onhandig.

Zolang jij er niet bent,
Kost wandelen veel meer tijd,
En veel meer energie,
Ik raak me zelf soms kwijt.

Ik moet nog op je wachten,
Vergoeding is niet goedgekeurd,
Toch zul jij bij mij komen,
Wat er ook gebeurt.

Zolang jij er niet bent,
Zal ik afhankelijk zijn,
Van mensen die mij ergens brengen,
Dat is niet altijd fijn.

Wanneer wij elkaar ontmoeten,
is mijn geluk ongekend,
want ik zal weer mobiel zijn,
zodra jij bij me bent.

Mijn hoofd is zwaar mijn hart doet pijn,
alles heeft zijn reden maar waarom moest dit zo zijn?
het voelt alsof ik een lichaamsdeel verloren ben,
waar van ik nu pas de waarde ken.
Mijn verstand zegt het is goed,
mijn gevoel weet niet wat het er mee moet.
het is zo saai, zo stil alleen,
ik wil ook helemaal nergens heen.
Ik voel me rusteloos en bezwaard,
vraag me steeds af was dit het echt waard?
Dan bedenk ik weer waarom ik het heb gedaan,
de reden waarom je hier weg bent gegaan.
En dus zegt mijn verstand dat het zo beter is,
maar mijn gevoel voelt enkel het gemis.
Waar je ook heen gaat ik blijf denken aan jou,
mischien kun jij voelen dat ik toch van je hou.
Want al zitten momenteel verstand en gevoel niet op 1 lijn,
denken aan jou blijft altijd even fijn.

Ivana gaat terug naar geleidehondenschool Desudo. Niet voor even. Nee ze zal hier niet meer terug komen. De reden ga ik nu niet uitvoerig uit de doeken doen, dat is op het moment te moeilijk. Hoe ik me voel kan ik heel goed beschrijven en doe dat met de woorden van het volgende lied. Ik heb het niet zo heel lang geleden geschreven, toen ik voor mij zelf de beslissing had genomen dat ze weg zou gaan. Omdat ik Desudo nog moest inlichten kon ik het niet eerder hier neer zetten, maar nu staat het er dan toch. Op maandag 12 april komt de derectie van Desudo op officieel huisbezoek, maar dat zal niets aan mijn beslissing veranderen. Daarom dit lied. De oorspronkelijke tekst van het lied is van Robert Long. Ik heb het hier en daar wat aangepast, maar dat waar het lied over gaat is het zelfde gebleven.

Wanneer jij weg gaat neem ik afscheid voor altijd,
Maar ik zal blij zijn om de jaren van ons samen,
En de herinnering daar aan raak ik nooit kwijt,
maar dat dit moeilijk is kan menigeen beamen.
Ik voel mij schuldig, jij hebt mij zo veel gegeven,,
Het was te zwaar, je kon niet aan wat ik je vroeg,
Al zal het afscheid straks wel lang en hevig zeer doen,
Ik blijf aan je denken en dat zegt meer dan genoeg.

Wanneer jij weg gaat zal dat echt het beste zijn,
Ik neem dan afscheid en blijf lachend heel lang zwaaien,
En dan verdring ik voor mij zelf wemoed en pijn,
En breng een toost uit op het afscheid lief daar ga je.
En dan pas zeg ik: hee ik had op meer gerekend,
Nou ja gerekend ach ik had op meer gehoopt,
Tot aan jouw pensioen daar had ik voor getekend,
En het is triest dat het nu allemaal anders loopt.

Wanneer jij weg gaat neem ik afscheid voor altijd,
Maar ik zal blij zijn om de jaren van ons samen,
Soms vindt je een maatje en die raak je dan weer kwijt. . . .

Het leven is mooi,
Wanneer de zon schijnt in je hart,
Maar ook als het regent,
Is er elke dag een nieuwe start.

Het leven is mooi,
Wanneer dromen uit komen,
Maar ook als dat niet zo is,
Blijft het fijn om er over te dromen.

Het leven is mooi,
Wanneer je de kleine dingen wilt zien,
Een klein gebaar, een warme handdruk,
Kan veel veranderen bovendien.

Het leven is mooi,
Al komt niet alles uit wat je verwacht,
Maar wanneer het eens tegen mag zitten,
Haal dan uit de fijne dingen je kracht.

Want door alle fijne momenten,
Kun je tegenslagen beter aan,
Die fijne momenten zijn belangrijk,
Zodat je een reden hebt om verder te gaan.

Het leven is mooi,
Al zien wij dat af en toe niet,
Maar altijd gaat de zon weer schijnen,
Komt er een eind aan al je verdriet.

wanneer de bladeren gaan vallen,
het vroeger donker wordt en koud,
denk ik aan de warme kleuren,
die de herfst levendig houdt.

Ik voel de bladeren onder mijn schoenen,
Er valt een ijkel op mijn hoofd,
Het waait, regent, maar het geeft niets,
Ik voel me aangenaam verdoofd.

Heerlijk om de elementen te trotseren,
Heerlijk om daarna weer binnen te zijn,
Heerlijk om iets warms te drinken,
Alles aan de herfst is even fijn.

Nou ja, niet alles moet ik bekennen,
Regen is echt niets voor mij,
Maar wanneer ik het heb overwonnen,
Ben ik binnen dubbel blij.

Mooie kleuren, warmte gezelligheid,
Vroeger donker later licht,
Lange avonden bij de kachel,
Alles is in evenwicht.

Ik zal het altijd blijven zeggen,
De herfst is het mooiste jaargetij,
Alleen dit jaar kan ik nog niet genieten,
Deze herfst ben ik nog niet blij.

Loslaten is niet nooit meer ontmoeten,
Loslaten is wel wemoed en pijn,
Loslaten is vechten met de elementen diep van binnen,
Maar ik heb je pas losgelaten als je nooit meer in mijn gedachten zal zijn.

Herfststormen neerslag koude,
Alle elementen zijn in de weer,
Ik zal ze allemaal overwinnen,
Buiten en in mijn hart het lukt me ook deze keer.