Soms krijg ik een telefoontje of mail van mensen die vragen hoe het nu met me gaat. Of ik het allemaal een beetje kan accepteren en los laten. Lief dat mensen er naar vragen, dat ze het willen weten, dat ze er echt belangstelling voor hebben en dat ze niet allemaal tegen mij zeggen dat ik zus of zo anders had moeten doen. Wanneer ik het allemaal over zou mogen doen, zou ik het precies het zelfde doen, omdat ik nu eenmaal ben zo als ik ben. Natuurlijk heb ik wel reacties gehad waar in stond wat ik allemaal fout heb gedaan, maar ik heb nergens spijt van en er is mij geleerd dat als je geen spijt hebt van een genomen beslissing, het in elk geval voor je zelf de juiste beslissing is geweest. En dat vind ik het belangrijkste. Ik weet voor mij zelf dat ik op het juiste moment met Ivana ben gestopt. Hoe goed de bedoeling van Desudo ook was, om het met een andere trainer te proberen, of Ivana tijdelijk terug naar school te laten gaan, voor me zelf weet ik dat dat enkel uitstel zou zijn geweest, want ik was er klaar mee en zou er nooit genoeg energie in gestoken hebben. Wanneer ik op het aanbod van Desudo in gegaan zou zijn, had ik er spijt van gekregen, omdat ik dan weer eens voor de zo veelste keer in mijn leven niet had gedaan wat ik zelf het liefste wilde.Ook als ik zou doen wat de VGZ van mij wil, terug gaan naar Desudo, zou ik er later om de zelfde reden spijt van gekregen hebben. Daarom heb ik toch een goed gevoel over de afgelopen periode, hoe verdrietig en zwaar die soms ook is geweest. Ik heb weer het een en ander geleerd, ook over mij zelf. Wanneer ik gedaan zou hebben wat mijn zorgverzekeraar wil, zou ik wel nog voor januari een vervangende geleidehond hebben gehad, maar om de een of andere ook voor mij onverklaarbare reden is dat opeens niet meer het belangrijkste voor mij. Ik ben niet iemand die heel lang in een hoekje zit te treuren. Ik kan mij zelf altijd weer uit de put trekken, omdat er altijd wel weer leuke dingen zijn om aan te denken, of om naar uit te kijken. Afgelopen weekend hebben we een paar mooie dagen gehad. Louis en ik hebben gewandeld en vooral de drassige wandeling door de Beerendonck gisteren was geweldig. Mijn mooie rode linnen zomerschoenen zagen er nadien niet meer uit, maar dat intreseerde mij niet. Ik heb een stukje geschreven voor de Viziris nieuwsbrief en over 12 dagen gaan we lekker naar het strand. Er zijn zo veel leuke dingen om naar uit te kijken. Zo veel mooie dingen om van te genieten. Er zijn zo veel lieve mensen om me heen. Ik kan gewoon niet anders dan genieten van alle fijne dingen die voor bij komen. De laatste weken zit ik juist heel lekker in mijn vel, ben ik blij, zonder precies te weten waarom. Mischien komt het wel omdat ik nu weet waar ik aan toe ben en iets heb om naar uit te kijken. Er is zo veel spanning van mij af gevallen, dat ik eenvoudig weg niets anders kan dan blij zijn. Blij met de cd’s van Tina Turner, die iemand mij gestuurd heeft. Blij met 4 maandagen achter elkaar Toon Hermans op de tv. Blij met Louis. Blij met mij zelf. Blij met alle lieve mensen om me heen, die vragen hoe het nu met mij gaat. Blij met alle positieve dingen die gebeuren of staan te gebeuren. Ik wil en kan verder met mij leven en ja, ik kan accepteren dat het is gelopen zoals het is gelopen. In januari gaat er een nieuwe aanvraag voor een vervangende geleidehond de deur uit. Wachten tot volgend jaar is wel lang en valt ook niet altijd mee, maar het voelt ook goed, omdat ik dan zelf kan bepalen van welke geleidehondenschool die aanvraag afkomstig is, door dat ik een restitutie basisverzekering ga afsluiten. Hoe het dan gaat lopen is nu niet belangrijk. Dat zien we volgend jaar dan wel weer. Wat nu wel belangrijk is, is hoe ik me nu voel. En dat is gewoon goed, heel goed.
Rond een uur of 3 ben ik gebeld door het juridisch steunpunt. Zij zien het op de zelfde manier als ik. De VGZ wil dat ik terug ga naar Desudo, met een andere hond dan, daar Ivana met pensioen is. Ik had in moeten gaan op het aanbod van de geleidehondenschool om het met een andere trainer te proberen, om Ivana tijdelijk terug naar school te laten gaan voor een hertraining, of allebij. Wanneer ik daarna tot de slotsom zou komen dat het niet ging, zou ik sterker gestaan hebben. Omdat ik dat dus niet heb gedaan, is er weinig kans dat ik de zaak, mocht ik er een willen, zou winnen. Kan de VGZ mij verplichten om bij een bepaalde geleidehondenschool te blijven? Ja. Wanneer ik een natura basisverzekering heb ben ik afhankelijk van mijn zorgverzekeraar en heb ik niet de vrije keuze mogelijkheid. Zelfs wanneer de hond gewoon met pensioen zou gaan, heb ik die vrije keuze mogelijkheid niet. Ook dan ben ik afhankelijk van de leverancier die mijn zorgverzekeraar aanwijst. Zo komt het dat niet iedereen bv. De hulpmiddel van zijn keuze heeft, denk aan spraaksoftware voor de computer. De zorgverzekeraar mag dan zelfs het merk van je hulpmiddel bepalen. Wanneer je een restistutie basisverzekering hebt, Heb je wel die vrije keuze mogelijkheid. Dan schaf ik een hulpmiddel aan waar ik maar wil en dan betaalt de zorgverzekeraar het bedrag. De zorgverzekeraar kan dan ook minder invloed uitoefenen op de prijs, maar mijn premie zal in elk geval bij de VGZ hoger zijn. Juist, zo leer je nog eens wat. Alleen heb ik daar momenteel niets aan. Toch vind ik het wel heel prettig om te weten, omdat ik aan het eind van het jaar van zorgverzekeraar wil veranderen. Geen natura basisverzekering dus meer voor Nancy. Ik heb Louis even naar mijn polis laten kijken en ik heb een natura basisverzekering. Daar moeten wij dus straks heel goed op gaan letten. Dat we bij mijn nieuwe zorgverzekeraar een restitutie basisverzekering afsluiten. Ik heb dus weldegelijk iets aan het juridisch steunpunt gehad en ik heb ook weer het een en ander geleerd. Wat gaat er nu gebeuren? Niets. Ik ga niet terug naar geleidehondenschool Desudo. Omdat ik een vrije keuze mogelijkheid wil zal ik tot januari moeten wachten. Ik wil vrij zijn om naar de geleidehondenschool te gaan, waar ik op dat moment voor kies, ongeacht de reden waarom ik daar voor kies, of de reden waarom ik bij de andere school weg wil. Voor mij is het belangrijk dat ik zelf bepaal bij welke leverancier ik mijn hulpmiddel haal. In december kan ik overstappen en dan zit ik in januari bij mijn nieuwe zorgverzekeraar. Dat betekent dus dat ik ook tot januari zonder geleidehond zit. Ok, dat is dan maar zo. Ik ga dat accepteren, verwerken en weer los laten. En ik ga al vast heel goed bij de zorgverzekeraars rond kijken en rond vragen. Ik zal niet nog eens de zelfde fout maken. Nooit meer een natura basis verzekering voor mij. Dus ja, ergens is het goed dat het allemaal zo gelopen is. Anders had ik dit nooit geweten.
Wanneer het Juridisch steunpunt er bij de VGZ op aan dringt dat er een gemotiveerde brief moet komen, is die brief er ineens bbinnen een week. Vanmorgen viel hij door de brievenbus in de gang. We waren net van plan om te lunchen, dus dat deden we dan ook. Daarna las Louis de brief voor. Het was inderdaad van de VGZ klachtencommissie. Zij hadden niet begrepen dat ik op een brief had zitten wachten, waren er van uit gegaan dat dat telefoontje van die meneer voldoende voor mij was. Ik had om een brief gevraagd, maar dat hadden ze dus niet goed begrepen. De brief was van die meneer die ik aan de telefoon heb gehad. Zijn naam stond er onder. Natuurlijk was het een afwijzing, ik had ook niets anders verwacht. Maar dit keer was het een gemotiveerde afwijzing. Er stond in dat ik aan de school had aangegeven dat Ivana gespannen reageerde op drukke en voor haar onbekende plekken. Toen Louis dat voorlas dacht ik meteen aan het verslagje op leeshandicaps. Zeiden ze daar niet dat mevrouw niet precies kon aan geven wat er mis was tussen haar en de hond? Ik heb het net even doorgelezen en ja, dat stond er. Desudo heeft verschillende dingen aangedragen. Ivana tijdelijk terug naar school voor een hertraining. Een thuis training met een andere trainer. Een rustperiode. Omdat ik dat heb geweigerd, dus niets van dat alles wilde, vergoeden zij, (de VGZ dus,) een vervangende geleidehond niet. Ik had het aanbod van Desudo dus niet mogen afslaan en dat heb ik wel gedaan. Ok. Dit is de reden die ik teminste ook via de telefoon van mevrouw zorg inhoudelijk advies hulpmiddelen te horen heb gekregen. Nu ik het zwart op wit heb staan vind ik dat wel prettiger. Een copy van de brief voor het Juridisch steunpunt, is al op de bus gedaan. Zoals het in de brief staat is het eigen schuld dikke bult. Jij wil niet mee werken aan een oplossing. Prima, maar dan vergoeden wij een volgende hond niet. Het klinkt nog logisch ook en wie weet zijn er een heleboel mensen van mening dat de VGZ groot gelijk heeft. Ik heb het allemaal aan mij zelf te danken. Waarom zeur ik eigenlijk nog?Ik heb niets gedaan om samen met de hond tot een goede oplossing te komen, ben immers niet in gegaan op de oplossingen die Desudo heeft aangedragen. Tel 1 en 1 maar bij elkaar op. Ik had toch al het gevoel dat het allemaal mijn eigen schuld was, dat ik alles fout heb gedaan. Deze brief bevestigd het ook nog eens. Het doet niet eens pijn. Daar ben ik momenteel te moe voor. Voor mij is het een verloren zaak. Mischien dat het Juridisch steunpunt er anders over denkt. Dat zal ikvolgende week weten. In elk geval ben ik wel blij dat ik het nu allemaal op papier heb staan. Of er verder nog wat gaat gebeuren weet ik nog niet. Dat is even afwachten.
Dit is een heel heftig jaar. En we zijn nog maar net met maand 8 begonnen. We moeten nog bijna 5 hele maanden voor 2010 eindelijk voorbij is. Er is zo veel gebeurt dit jaar. Het meeste is helemaal niet op deze weblog te lezen geweest. Maar als ik de dingen niet benoem wil dat niet zeggen dat ze niet zijn gebeurd. Het zijn vaak de dingen die je nergens terug kunt lezen die juist heel erg belangrijk zijn. Mensen die dicht bij mij staan, sommigen omdat ze mij persoonlijk kennen, hebben nog beter dan ik zelf in de gaten gehad dat het niet helemaal goed ging. Maar enkelen daar van dachten net als ik dat het gewoon een kwesty van wennen aan elkaar was. En laten we eerlijk zijn, ik wilde ook dat het een kwesty van wennen was. Wanneer mensen in mijn omgeving, of waar we op bezoek waren er een opmerking over maakte, zei ik: “Ach, ze is pas 2 weken bij mij,” Of, “ze is pas 6 weken bij mij, het komt wel goed.” En zo bleef ik het goedpraten, bleef ik het bedekken met de mantel der liefde. Op een gegeven moment kom je er achter, besef je, wil je eindelijk toegeven aan je zelf dat het geen kwesty van wennen meer is en dat is meestal te laat. Daarom zal ik me zelf altijd schuldig blijven voelen, vooral tegenover Ivana. En dan was er ook nog dat mank gaan lopen, dat iedere keer terug kwam als we iets te veel gedaan hadden. Na dat Ivana weg was gegaan, precies een week later is er in mijn persoonlijke leven ook het een en ander veranderd. Ik heb helemaal geen tijd genomen om het verdriet, dat ik natuurlijk wel had te verwerken en het een plekje te geven. Van het een rol ik in het ander en als een rode draad loopt die afwijzing van een vervangende geleidehond en mijn gevecht daar over, door alles heen, zodat ik het nog altijd niet heb los kunnen laten. Ik heb gelukkig ook helemaal geen tijd gehad om Ivana te missen. Ik mis een hond. Ik mis mijn mobiliteit, maar ik mis Ivana helemaal niet. Coby heb ik lange tijd heel erg gemist. Dat ging pas over toen ik haar terug had gezien. Waar Ivana nu is weet ik niet en dat is goed zo. In sommige opzichten was ze stabieler dan Coby. Coby had ik bv. Nooit in een waterfiets gekregen. Bij een kleine veerboot begon ze al te blaffen en te steigeren. Ik zal alle goede dingen, die wel op deze weblog te lezen zijn geweest ook nooit vergeten en al die goede herinneringen hebben samen met de leuke foto’s en filmpjes voor goed een plaats in mijn hart. Over een poosje zullen enkel deze goede herinneringen, de dingen zijn waar ik met plezier op zal terug kijken en die ik juist zal onthouden, mede door dat ik ze hier kan terug lezen. De mindere dingen zullen op de achtergrond raken. Zo gaat het altijd bij mij. Nu ben ik heel moe. Moe in mijn hoofd. Ik zit door alles van de afgelopen maanden er een beetje door heen. De verwijten van mensen dat ik ze niets heb vertelt, kan ik er net niet meer bij hebben. Mensen die echt belangrijk voor mij zijn weten het. Zij weten ook alles van de afgelopen maanden. Gelukkig is de band tussen Louis en mij heel sterk. Anders had ik het nooit vol kunnen houden. Ik wil nu tijd voor mij zelf. Tijd om met me zelf en alles van deze maanden tot klaarheid te komen. Ik wil de tijd om alle heftige gebeurtenissen te verwerken, verdrietig om te zijn en los te laten. Tijd om alles een plekje te geven. Ik droom wel eens dat ik een andere hond heb, maar die hond veranderd in mijn dromen dan telkens weer in Ivana. En zo is zij in deze heftige tijd toch nog een beetje bij mij, om me te troosten, om me te herinneren aan de fijne dingen die wij samen hadden en die ik nooit zal vergeten.
Zoals je elders op deze weblog hebt kunnen lezen, heb ik op 19 juni jongsleden een brief geschreven naar de klachtencommissie van mijn zorgverzekering, omdat ik het niet eens was met de beslissing van die mevrouw zorg inhoudelijke advizeur hulpmiddelen, mijn vervangende geleidehond niet te vergoeden. In een telefoongesprek daarna beloofde een menneer dat hij nog maals met die vrouw zou gaan praten en dat ik een schriftelijke reactie zou krijgen. Hij dacht wel dat mevrouw bij haar beslissing zou blijven, maar hij zou zijn best voor mij doen. Daarna heb ik helemaal niets meer vernomen. Zelfs niet dat het voor de tweede keer was afgewezen. Mijn verhaal is inmiddels wel op de pagina leeshandicaps te lezen geweest. Het staat ook op deze weblog. Via Viziris ben ik in contact gekomen met het Juridisch steunpunt en dat is goed geweest. Er waren meteen al 2 vraagtekens bij de man die ik aan de telefoon had. Viziris had hen het verhaal, dat ook op deze weblog staat, via de mail verzonden. In dat verslagje geeft mijn zorgverzekeraar 2 duidelijke redenen op. Ik kan niet aangeven wat er mis is tussen mij en mijn geleidehond. Die reden klopt niet. Ik heb dat heel duidelijk en meerdere malen aangegeven. Desudo is daar zelfs voor op nazorg geweest. De tweede reden is dat ik niet heb meegewerkt aan een oplossing bij problemen. Eigenlijk zei ze dat ik niets had gedaan om tot een goede match met mijn hond te komen. Dat zegt ze omdat ik heb geweigerd om het met een andere trainer te proberen, maar zij kan helemaal niet bewijzen dat ik niets heb gedaan om tot een goede match te komen. Ze valt er wel over dat ik niet op het aanbod van Desudo ben in gegaan. Ik heb het Juridisch steunpunt de brief gestuurd van de afwijzing en mijn brief voor de klachtencommissie. Vanmiddag heb ik ze weer aan de telefoon gehad. Dat Ivana met vervroegd pensioen is gegaan vonden ze bijzonder intressant. Waarom is een hond die in de ogen van de geleidehondenschool een goede geleidehond is niet herplaatst? Alleen vanwege haar leeftijd? Ik had de hond toch om de verkeerde redenen laten ophalen. In kon toch niet aangeven wat er tussen ons mis was, dus is er helemaal geen goede reden voor een vervroegd pensioen. Dus dat Ivana niet is herplaatst was zoals ik al zei een intressant punt voor het Juridisch steunpunt en daar zouden ze het zeker met mijn zorgverzekeraar over gaan hebben. Verder gaan ze mijn zorgverzekeraar vragen om mij als nog een gemotiveerde brief te sturen en die brief stuur ik dan weer aan het Juridisch steunpunt, een copy dan natuurlijk. Mocht ik die brief over 4 weken nog niet hebben, dan gaan zij er achteraan. Zo staan de zaken er nu voor. Het Juridisch steunpunt gaat proberen om mijn zorgverzekeraar op andere gedachten te brengen. Ze geven geen garantie dat het gaat lukken, maar ik heb wel weer nieuwe hoop gekregen.
Blinde vrouw al maanden zonder geleidehond
De blinde Nancy Peperzak uit Nijmegen moet het al enkele maanden stellen zonder blindengeleidehond. Verzekeringsmaatschappij VGZ wil een nieuwe hond voor haar niet vergoeden en dus komt de Nijmeegse nauwelijks de deur nog uit. “Ik kan vrijwel niets zonder geleidehond”, zo stelt ze. “Ik zit hier maar achter mijn computer. Alleen mijn man neemt me af en toe mee uit wandelen.”
Nadat haar eerste hond met pensioen ging, kreeg Nancy via blindengeleidehondenschool Desudo de beschikking over Ivana. “Dat ging in het begin best goed, op voor haar bekende plekken. Als ze echter ergens kwam, waar ze de weg niet wist, of waar het druk was, dan raakte ze in de stress. Dan begon ze te hijgen en te trekken, en daar kon ik weer niet goed mee omgaan.”
Volgens de 47-jarige, die sinds haar geboorte blind is, was hier duidelijk sprake van een zogeheten ‘mismatch’. Ze zegt: “Dat kan natuurlijk gebeuren. Desudo wilde het nog wel met een andere trainer proberen, maar dat had volgens mij geen enkele zin. Het werkte niet tussen Ivana en mij. We reageerden niet goed op elkaar.”
De Nijmeegse meldde zich vervolgens bij een andere geleidehondenschool en na een intakegesprek ging er een vergoedingsaanvraag voor een nieuwe hond naar de VGZ. Deze weigert echter een nieuwe hond te vergoeden. Volgens een woordvoerster van VGZ komt dit omdat Nancy weigert mee te werken aan een oplossing. Ze zegt: “Deze mevrouw kan niet precies aangeven waarom het niet werkt tussen haar en de hond. De hondenschool wilde bovendien graag met haar en de hond aan de slag om tot een oplossing te komen. Dat heeft ze echter geweigerd. Een hond is een duur hulpmiddel voor blinde mensen en dat brengt met zich mee dat ze bij problemen meewerkt aan een mogelijke oplossing. Volgens ons heeft ze dat niet gedaan.”
Susan Heijman van hondenschool Desudo in Lelystad baalt van de hele situatie: “Ik mag hier eigenlijk niks over zeggen, maar dit is natuurlijk wel heel triest voor Nancy. En ja, we leveren geen perfecte robothond af. Ook blindengeleidehonden hebben af en toe problemen. We wilden daar met Nancy nog best samen aan werken, maar dat wilde ze niet meer.”
Nancy Peperzak stelt dat zoiets geen zin heeft, als de hond steeds weer in de stress raakt: “En met een andere trainer gebeurt dat natuurlijk niet. Daar gaat het ook niet om. Het gaat erom hoe de hond reageert als zij met mij ergens loopt. Dat ging gewoon niet goed en daar zal echt geen verandering in komen.”
Inmiddels heeft Ivana wel een nieuw onderkomen gevonden. “Daar ben ik echt heel blij mee”, vertelt Nancy. “Het is namelijk een hele fijne, lieve hond. We konden alleen niet zo goed samenwerken.” De Nijmeegse laat het er in ieder geval niet bij zitten. “Ik vind dat ik recht heb op een zelfstandig leven met een blindengeleidehond en dat de verzekeringsmaatschappij deze moet vergoeden. Ik laat er nu een geschillencommissie naar kijken. En anders stap ik over naar een andere verzekeringsmaatschappij. Dan zal het vast wel lukken,” besluit Peperzak.
Bron: Nieuwsredactie Dedicon
Wat is waarheid? Dat is een mooie vraag om over na te denken als je achter de computer zit en moe bent door slaapgebrek. Voor iedereen kan de waarheid iets anders betekenen. Een gebeurtenis kan verschillende waarheden hebben, doordat iedereen die belevenis op een andere manier ervaren heeft, of er op een andere manier tegen aan kijkt. Het gaat er vaak niet om wat de echte waarheid is, maar om wat voor iemands gevoel de waarheid is. En al die verschillende waarheden zijn natuurlijk voor je eigen gevoel de echte en enige waarheid. Dat maakt het vaak moeilijk om te bepalen wat de echte waarheid is. Je hebt niet alleen te maken met gebeurtenissen, maar ook met gevoelens van mensen. Ik hoor dat veel mensen die mijn blogs lezen boos op mij zijn. Niet alleen puppywalkers en geleidehonde gebruikers van Desudo, maar ook van andere scholen. Ongeloof mischien? Wellicht geloven zij mijn waarheid niet, of kunnen zij zich moeilijk voorstellen dat het zo is gegaan. Als iemand anders mijn verhaal op de zelfde manier aan mij zou vertellen zou ik het waarschijnlijk ook niet geloven. Zo gaat het vaker met waarheden. Heb ik alles dan verzonnen? Is de waarheid dan dat ik gewoon een intressante blog wil schrijven? Wat zou ik graag willen dat ik kon zeggen dat ik alles heb verzonnen. Maar als ik dat doe doe ik mijn waarheid geweld aan en maak ik het pas echt ongeloofwaardig. Eerlijk gezegd geloof ik best dat mijn blogs ongeloofwaardig over komen, maar zijn ze dat ook? Dat kun jij als lezer helemaal niet beoordelen. Iedereen leest een verhaal ook op een andere manier en haalt er andere dingen uit. Dus elke lezer leest ook een andere waarheid. Omdat de echte waarheid vaak moeilijk te achterhalen is, doordat je ook met het gevoel van mensen te maken hebt, kan het soms lang duren voor dingen werkelijk worden opgelost. Wie of wat moet je dan geloven en wat is dan de echte waarheid? Het antwoord op die vraag laat ik aan de geestelijke vermogens van mijn bloglezers over. Ik vertel enkel mijn verhaal. Of ik de waarheid vertel mag iedereen zelf bepalen.
Het einde van het seizoen is in zicht en dus naderen we de cliffhanger. Bij gtst was daar niets aan en ik vrees dat mijn cliffhanger spannender zal zijn. Gelukkig voor geleidehondenschool Desudo zijn zij benaderd door mijn zorgverzekeraar. Ookal ben ik het dan niet met de beslissing van mijn zorgverzekeraar eens en ben ik nog in afwachting van het gesprek van de klachtencommissie met die mevrouw, dat betekent in elk geval dat Desudo verder kan met Ivana. En dat vind ik heel goed en heel positief. Desudo kan nu eindelijk een goed tehuis voor Ivana gaan zoeken. Ook voor hen waren dit natuurlijk 3 lange maanden van afwachten, mede door dat ik telkens weer opnieuw met mijn zorgverzekeraar in gesprek ben gegaan. Dus deze langdurige situatie ligt voor een groot deel aan mij en aan die mevrouw van mijn zorgverzekeraar, die zo moeilijk te bereiken is. Nu mag Desudo eindelijk een plek voor Ivana zoeken. Zolang ze geen officieel bericht van mijn zorgverzekering hebben, mogen ze haar wel in training houden, maar niets ondernemen. En ik heb alles natuurlijk vertraagd. De verhaallijn Ivana is hier mee afgesloten. Op maandag 12 juli komt iemand de spullen van Ivana halen. Vanaf dan heb ik enkel nog de foto’s, filmpjes en mijn herinneringen aan haar. Ik mis haar niet op de zelfde manier zoals ik Coby gemist heb, maar ze is wel een lief maatje geweest en ik zal onze goede momenten nooit vergeten. Wel zal ik me altijd schuldig blijven voelen over hoe het allemaal is gelopen, mede omdat ik mijn teleurstelling, boosheid op mijn zorgverzekeraar over hun beslissing een vervangende hond niet te vergoeden, niet van mij af heb kunnen zetten. Soms blijf ik te veel in dingen hangen, omdat ik een beslissing niet kan accepteren en daardoor heb ik mijn woede en teleurstelling mischien af en toe tegen de verkeerden gericht en op de verkeerde afgereageerd. Wanneer dat zo is dan spijt mij dat, want dat wil ik helemaal niet en is ook nooit mijn bedoeling geweest. Dus, Blijft alleen de spannende verhaallijn Nancy VGZ over. Die loopt waarschijnlijk nog wel even door ook. Wanneer ik de brief heb gekregen over het gesprek en het is positief, dan loopt ook die verhaallijn af. Maar als dat niet zo is en daar ben ik eerlijk gezegd wel bang voor, dan ga ik verdere stappen ondernemen. Die stappen zullen gericht zijn tegen mijn zorgverzekeraar. Hopelijk is dat niet nodig en is dit geen zomerstop, geen cliffhanger maar gewoon het einde van deze soap. Mocht het dus toch een positieve brief worden, dan staak ik onmiddellijk alle verdere stappen en begint er gewoon een nieuw verhaal. En laten we bovenal hopen dat dat niet te lang gaat duren.
Vanmiddag kreeg ik een telefoontje van Desudo. Mijn zorgverzekering had hun vertelt dat ik het niet eens was met de beslissing dat ze mijn vervangende hond niet gaan vergoeden. Ook moesten zij van mijn zorgverzekeraar nog een keer aan mij vragen of ik het nog eens met Ivana wil proberen. Lees dit goed he. Ik ben Desudo niet aan het zwart maken. Mijn zorgverzekering heeft dat gevraagd. We wisten alle twee het antwoord. Hoe gaat het nu verder met Ivana? Ze zal niet herplaatst worden. Veel mensen willen geen hond die al bij iemand anders heeft gewerkt en als ik eerlijk ben wil ik dat zelf ook niet. Desudo gaat nu dus een goed tehuis voor Ivana zoeken en zij gaat met vervroegd pensioen. Ik voel me schuldig tegen over Ivana. Maar als ik alles over moest doen zou ik het precies het zelfde doen. En ik gun haar een goed tehuis bij mensen waar ze niet meer weg hoeft en heel erg welkom is. Ik wil niet weten waar ze heen gaat dat is beter voor mij. Maar ik weet zeker dat ze goed terecht zal komen. Zeer waarschijnlijk zal ik nooit meer iets over Ivana horen en dat is goed zo. Vor mij is het goed zo. Hoe het verder ook mag lopen tussen mij en mijn zorgverzekeraar, Ivana zal een goede bestemming krijgen en dat geeft een heel voldaan gevoel. Dat hoofdstuk kan ik in elk geval afsluiten.
Er gaan geruchten rond dat ik vervelende verhalen rond hang over Desudo. Nee.Mijn gevecht is niet tegen Desudo. Ik zal wil hun nooit opzettelijk in een kwaad daglicht stellen. Ik heb mijn verhaal vertelt zoals het is en dat is mijn verhaal, mijn gevoel. Het zegt niets over Desudo, maar alles over mij. Laat dat even duidelijk zijn. Ik zal niet zeggen dat Desudo een slechte school is en ik zal ook niemand tegen houden die daar naar toe wil. Ik spreek geen kwaad over Desudo. Ik heb een probleem met mijn zorgverzekeraar en wat er voor af ook is gebeurt en gezegd, daar gaat het mij om. Dus het is niet mijn bedoeling om Desudo zwart te maken.Iemand die dat tussen de regels door leest, die leest niet goed. Wanneer ik schrijf dat mijn zorgverzekeraar een vervangende hond niet wil vergoeden, omdat Desudo zegt nog met mij verder te kunnen, gaat het niet om Desudo, maar om mijn zorgverzekeraar die dus om die reden geen hond wil vergoeden. Ik zet me niet af tegen Desudo, schrijf toch ook eerlijk op dat ik hun aanbod om het met een andere trainer te proberen heb geweigerd. Die weigering zegt meer over mij dan over hen. Blogs gaan over mijn gevoel, het zegt alles over mij en alleen over mij. De voorafgaande blogs komen allemaal op het zelfde neer. Mijn zorgverzekeraar wil mijn vervangende geleidehond niet vergoeden en ik ben het niet eens met die beslissing. En dat is het hele verhaal. Dus, houd op met zeggen dat ik Desudo zwart aan het maken ben. Het gaat mij niet om hen, maar om mijn zorgverzekeraar. Laat dat heel duidelijk zijn.