Nancy's weblog

Lichtpuntje.

Nancy — Tue, 24 Aug 2010 13:15:22 +0000

Soms zie je geen uitweg meer,
Wil je ergens anders zijn,
Weg van alle nare dingen,
Weg van je verdriet en pijn.

Maar dan, je weet niet eens waar door,
Komt de zon terug in je hart,
Er zijn weer dingen waarom je kunt lachen,
Je maakt gewoon een nieuwe start.

De kleine dagelijkse dingen,
Maken je weer enthousiast en blij,
Je vindt weer iets om naar uit te kijken,
Zo werkt het in elk geval bij mij.

Lichtpuntjes in je leven,
Zie je pas bij volkomen duisternis,
Je moet wel leren om er naar te zoeken,
Maar weet dat er altijd een lichtpuntje is.

Hoe gaat het met?

Nancy — Mon, 23 Aug 2010 10:53:57 +0000

Soms krijg ik een telefoontje of mail van mensen die vragen hoe het nu met me gaat. Of ik het allemaal een beetje kan accepteren en los laten. Lief dat mensen er naar vragen, dat ze het willen weten, dat ze er echt belangstelling voor hebben en dat ze niet allemaal tegen mij zeggen dat ik zus of zo anders had moeten doen. Wanneer ik het allemaal over zou mogen doen, zou ik het precies het zelfde doen, omdat ik nu eenmaal ben zo als ik ben. Natuurlijk heb ik wel reacties gehad waar in stond wat ik allemaal fout heb gedaan, maar ik heb nergens spijt van en er is mij geleerd dat als je geen spijt hebt van een genomen beslissing, het in elk geval voor je zelf de juiste beslissing is geweest. En dat vind ik het belangrijkste. Ik weet voor mij zelf dat ik op het juiste moment met Ivana ben gestopt. Hoe goed de bedoeling van Desudo ook was, om het met een andere trainer te proberen, of Ivana tijdelijk terug naar school te laten gaan, voor me zelf weet ik dat dat enkel uitstel zou zijn geweest, want ik was er klaar mee en zou er nooit genoeg energie in gestoken hebben. Wanneer ik op het aanbod van Desudo in gegaan zou zijn, had ik er spijt van gekregen, omdat ik dan weer eens voor de zo veelste keer in mijn leven niet had gedaan wat ik zelf het liefste wilde.Ook als ik zou doen wat de VGZ van mij wil, terug gaan naar Desudo, zou ik er later om de zelfde reden spijt van gekregen hebben. Daarom heb ik toch een goed gevoel over de afgelopen periode, hoe verdrietig en zwaar die soms ook is geweest. Ik heb weer het een en ander geleerd, ook over mij zelf. Wanneer ik gedaan zou hebben wat mijn zorgverzekeraar wil, zou ik wel nog voor januari een vervangende geleidehond hebben gehad, maar om de een of andere ook voor mij onverklaarbare reden is dat opeens niet meer het belangrijkste voor mij. Ik ben niet iemand die heel lang in een hoekje zit te treuren. Ik kan mij zelf altijd weer uit de put trekken, omdat er altijd wel weer leuke dingen zijn om aan te denken, of om naar uit te kijken. Afgelopen weekend hebben we een paar mooie dagen gehad. Louis en ik hebben gewandeld en vooral de drassige wandeling door de Beerendonck gisteren was geweldig. Mijn mooie rode linnen zomerschoenen zagen er nadien niet meer uit, maar dat intreseerde mij niet. Ik heb een stukje geschreven voor de Viziris nieuwsbrief en over 12 dagen gaan we lekker naar het strand. Er zijn zo veel leuke dingen om naar uit te kijken. Zo veel mooie dingen om van te genieten. Er zijn zo veel lieve mensen om me heen. Ik kan gewoon niet anders dan genieten van alle fijne dingen die voor bij komen. De laatste weken zit ik juist heel lekker in mijn vel, ben ik blij, zonder precies te weten waarom. Mischien komt het wel omdat ik nu weet waar ik aan toe ben en iets heb om naar uit te kijken. Er is zo veel spanning van mij af gevallen, dat ik eenvoudig weg niets anders kan dan blij zijn. Blij met de cd’s van Tina Turner, die iemand mij gestuurd heeft. Blij met 4 maandagen achter elkaar Toon Hermans op de tv. Blij met Louis. Blij met mij zelf. Blij met alle lieve mensen om me heen, die vragen hoe het nu met mij gaat. Blij met alle positieve dingen die gebeuren of staan te gebeuren. Ik wil en kan verder met mij leven en ja, ik kan accepteren dat het is gelopen zoals het is gelopen. In januari gaat er een nieuwe aanvraag voor een vervangende geleidehond de deur uit. Wachten tot volgend jaar is wel lang en valt ook niet altijd mee, maar het voelt ook goed, omdat ik dan zelf kan bepalen van welke geleidehondenschool die aanvraag afkomstig is, door dat ik een restitutie basisverzekering ga afsluiten. Hoe het dan gaat lopen is nu niet belangrijk. Dat zien we volgend jaar dan wel weer. Wat nu wel belangrijk is, is hoe ik me nu voel. En dat is gewoon goed, heel goed.

Coby is jarig.

Nancy — Sun, 22 Aug 2010 13:56:12 +0000

Vandaag is Coby jarig. Ze heeft de mooie leeftijd van 10 bereikt. Toen ze bij mij kwam was ze nog geen 2 jaar oud. Ze kwam op 8 augustus, dus het was een paar weken voor haar tweede verjaardag. Toen ze zeven werd, hebben we een goeverneurvlaai gekocht en kaarsjes. Louis heeft er toen 7 kaarsjes op gezet in de vorm van de ziende letter c en de kaarsjes aangestoken. Ik blies ze uit. Coby heeft niets van die taart gehad, maar wij hebben er van genoten. Een jaar later was ze bij haar huidige baasje en net als vorig jaar en het jaar er voor zal ze wel enorm verwent worden. Dit is de derde keer dat Coby haar verjaardag elders viert, maar ik denk dat ze meer verwent zal worden en meer extra’s zal krijgen dan bij de verjaardagen dat ze hier was. Dat mag ook. Elke verjaardag zou nu immers de laatste kunnen zijn. Ze heeft veel pijn en als ze een dag te actief is geweest kan ze de dag er op niets meer. Lange wandelingen kan ze eigenlijk niet meer maken. Ik zeg eigenlijk, omdat ik zojuist anderhalf uur gelopen heb. Ik weet dus niet hoe vee verjaardagen Coby er nog zal zijn, maar ik weet wel dat ik op elke verjaardag aan haar zal denken. Dat doe ik op andere dagen ook wel, want Coby zal nooit helemaal uit mijn gedachte zijn, maar op haar verjaardag zal mijn gedachte aan haar sterker zijn. Wanneer ze er in de toekomst niet meer is, blijft 22 augustus haar gedenkdag. Niet 8 augustus, maar 22 augustus, zal voor mij de dag zijn om even, al is het maar heel kort, extra aan mijn lieve kleine Coby meisje te denken en stil te staan bij de goede jaren die wij samen hebben gehad. Vanavond eten wij taart bij de thee, want al is Coby niet meer hier, wij hebben wel wat te vieren.

Qwitter client.

Nancy — Thu, 19 Aug 2010 13:53:20 +0000

Qwitter client is een twitter client voor op je pc of laptop. Het is voor de blind. Zienden zien er niets van. Hoe werkt het dan? Qwitter werkt met sneltoetsen. Voor je het gaat gebruiken is het verstandig om de readme te lezen, vooral om te weten hoe je met je sneltoetsen bij de Keywordhulp kan komen. Daarna is die Keywordhulp voldoende om je te leren hoe je Qwitter moet gebruiken. Je kunt die Keywordhulp aanpassen, zodat het voor je zelf nog gemakkelijker is. Naar de twitterpagina gaan is geheel overbodig. Een nieuwe tweet, retweet, reactie, bericht plaatsen gaat allemaal met sneltoetsen. Ook het lezen van je tweets gaat met sneltoetsen. En nu ga ik iets vertellen waar ik nog al gek op ben, namelijk geluiden. Er is 1 standaard soundpack en die is al leuk, maar je kunt er nog een heleboel meer downloaden. Ik heb er nu twaalf, maar dat zijn ze nog niet allemaal. Ik houd van geluiden en nu kun je bv. een hond laten horen bij binnen gekomen tweets, of night rider. Je kunt namelijk gewoon internetten, of aan je site of blog werken. Je hoort wanneer er iets binnen komt en ook of het een algemene tweet of een reactie aan jou gericht is. Vooral die geluiden maken het voor mij bijzonder aantrekkelijk, maar ook omdat je gewoon iets anders kunt gaan doen en niet persee naar de twitter site hoeft te gaan, maakt het voor mij aantrekkelijk om Qwitter client te gebruiken. Qwitter is niet enkel een twitter client voor de blind, maar het is ook een echte aanrader. Probeer het eens uit. Wanneer het niets is, is het immers zo weer verwijderd. Qwitter downloaden? http://www.qwitter-client.net/

Nieuws over de OV-shipkaart.

Nancy — Sat, 14 Aug 2010 15:40:44 +0000

Nieuws over de OV-chipkaart
Viziris-maandabonnement

Viziris heeft met het ministerie van Verkeer & Waterstaat en de regionale vervoerders afgesproken dat er voor blinde en slechtziende reizigers – aangezien het OV-chipkaartsysteem nog onvoldoende bruikbaar is – tijdelijk een landelijk geldend abonnement beschikbaar komt voor het regionale vervoer per bus, tram en metro. Een dergelijk abonnement is al geldig in de stadsregio’s Rotterdam en Amsterdam, staat daar bekend als het ‘Viziris-maandabonnement’ en kost 10 euro per maand. Nog niet alle details zijn bekend, maar wel is al duidelijk dat dit landelijk geldende abonnement de volgende kenmerken krijgt:
• Het abonnement wordt geplaatst op een persoonlijke OV-chipkaart (p-kaart) en is bedoeld voor houders van een OV-begeleiderskaart die zelfstandig reizen. Zij moeten zich kunnen legitimeren.
• Het abonnement kost 10 euro per maand, te voldoen per maand of via automatische incasso.
• Het is beschikbaar per 1 oktober 2010, het eerste jaar geldt als proefperiode en in die periode blijft het bedrag 10 euro per maand.
• Inchecken en uitchecken met de OV-chipkaart is wettelijk verplicht, maar daarop wordt in het specifieke geval van het ‘Viziris-maandabonnement’ niet gecontroleerd of beboet. Wel stimuleer Viziris de gebruikers van dit abonnement om zoveel mogelijk wel in en uit te checken, zodat we gezamenlijk daaromtrent (belangrijke) praktijkervaring opdoen.
• Of het abonnement ook geldig zal zijn voor het regionale spoor (de spoorlijnen die bij andere maatschappijen dan de NS in beheer zijn) is nog niet bekend.
• Een regeling voor de trein (NS) is nog niet in beeld, maar daar wordt aan gewerkt.
• Voor verdere vragen bel of mail de ooglijn op ooglijn@viziris.nl of 030 2945444.

Augustus 2010
Roland van Grinsven

Mijn uiteindelijke beslissing.

Nancy — Tue, 10 Aug 2010 17:09:16 +0000

Rond een uur of 3 ben ik gebeld door het juridisch steunpunt. Zij zien het op de zelfde manier als ik. De VGZ wil dat ik terug ga naar Desudo, met een andere hond dan, daar Ivana met pensioen is. Ik had in moeten gaan op het aanbod van de geleidehondenschool om het met een andere trainer te proberen, om Ivana tijdelijk terug naar school te laten gaan voor een hertraining, of allebij. Wanneer ik daarna tot de slotsom zou komen dat het niet ging, zou ik sterker gestaan hebben. Omdat ik dat dus niet heb gedaan, is er weinig kans dat ik de zaak, mocht ik er een willen, zou winnen. Kan de VGZ mij verplichten om bij een bepaalde geleidehondenschool te blijven? Ja. Wanneer ik een natura basisverzekering heb ben ik afhankelijk van mijn zorgverzekeraar en heb ik niet de vrije keuze mogelijkheid. Zelfs wanneer de hond gewoon met pensioen zou gaan, heb ik die vrije keuze mogelijkheid niet. Ook dan ben ik afhankelijk van de leverancier die mijn zorgverzekeraar aanwijst. Zo komt het dat niet iedereen bv. De hulpmiddel van zijn keuze heeft, denk aan spraaksoftware voor de computer. De zorgverzekeraar mag dan zelfs het merk van je hulpmiddel bepalen. Wanneer je een restistutie basisverzekering hebt, Heb je wel die vrije keuze mogelijkheid. Dan schaf ik een hulpmiddel aan waar ik maar wil en dan betaalt de zorgverzekeraar het bedrag. De zorgverzekeraar kan dan ook minder invloed uitoefenen op de prijs, maar mijn premie zal in elk geval bij de VGZ hoger zijn. Juist, zo leer je nog eens wat. Alleen heb ik daar momenteel niets aan. Toch vind ik het wel heel prettig om te weten, omdat ik aan het eind van het jaar van zorgverzekeraar wil veranderen. Geen natura basisverzekering dus meer voor Nancy. Ik heb Louis even naar mijn polis laten kijken en ik heb een natura basisverzekering. Daar moeten wij dus straks heel goed op gaan letten. Dat we bij mijn nieuwe zorgverzekeraar een restitutie basisverzekering afsluiten. Ik heb dus weldegelijk iets aan het juridisch steunpunt gehad en ik heb ook weer het een en ander geleerd. Wat gaat er nu gebeuren? Niets. Ik ga niet terug naar geleidehondenschool Desudo. Omdat ik een vrije keuze mogelijkheid wil zal ik tot januari moeten wachten. Ik wil vrij zijn om naar de geleidehondenschool te gaan, waar ik op dat moment voor kies, ongeacht de reden waarom ik daar voor kies, of de reden waarom ik bij de andere school weg wil. Voor mij is het belangrijk dat ik zelf bepaal bij welke leverancier ik mijn hulpmiddel haal. In december kan ik overstappen en dan zit ik in januari bij mijn nieuwe zorgverzekeraar. Dat betekent dus dat ik ook tot januari zonder geleidehond zit. Ok, dat is dan maar zo. Ik ga dat accepteren, verwerken en weer los laten. En ik ga al vast heel goed bij de zorgverzekeraars rond kijken en rond vragen. Ik zal niet nog eens de zelfde fout maken. Nooit meer een natura basis verzekering voor mij. Dus ja, ergens is het goed dat het allemaal zo gelopen is. Anders had ik dit nooit geweten.

Van uit het niets.

Nancy — Mon, 09 Aug 2010 17:51:50 +0000

Soms wanneer het minder gaat,
Wanneer ik me moe voel en alleen,
Helemaal geen uitwegzie,
Helpen anderen mij er door heen.

Ze kennen mij niet, weten niets van mij,
Van uit het niets komen ze in mijn leven,
Ze zijn zich er niet eens van bewust,
wat ze mij hebben gegeven.

Zonder dat we elkaar echt kennen,
Geven zij advies en steunen mij,
Daar door voel ik me dan wat beter,
en word ik van binnen weer wat blij.

Wat jullie nu doen zal ik nooit vergeten,
De manier waar op jullie er voor mij zijn,
Geeft mij de kracht maar ook de zekerheid,
Dat alle moeilijkheden te over winnen zijn.

Het antwoord van de VGZ.

Nancy — Sat, 07 Aug 2010 13:44:35 +0000

Wanneer het Juridisch steunpunt er bij de VGZ op aan dringt dat er een gemotiveerde brief moet komen, is die brief er ineens bbinnen een week. Vanmorgen viel hij door de brievenbus in de gang. We waren net van plan om te lunchen, dus dat deden we dan ook. Daarna las Louis de brief voor. Het was inderdaad van de VGZ klachtencommissie. Zij hadden niet begrepen dat ik op een brief had zitten wachten, waren er van uit gegaan dat dat telefoontje van die meneer voldoende voor mij was. Ik had om een brief gevraagd, maar dat hadden ze dus niet goed begrepen. De brief was van die meneer die ik aan de telefoon heb gehad. Zijn naam stond er onder. Natuurlijk was het een afwijzing, ik had ook niets anders verwacht. Maar dit keer was het een gemotiveerde afwijzing. Er stond in dat ik aan de school had aangegeven dat Ivana gespannen reageerde op drukke en voor haar onbekende plekken. Toen Louis dat voorlas dacht ik meteen aan het verslagje op leeshandicaps. Zeiden ze daar niet dat mevrouw niet precies kon aan geven wat er mis was tussen haar en de hond? Ik heb het net even doorgelezen en ja, dat stond er. Desudo heeft verschillende dingen aangedragen. Ivana tijdelijk terug naar school voor een hertraining. Een thuis training met een andere trainer. Een rustperiode. Omdat ik dat heb geweigerd, dus niets van dat alles wilde, vergoeden zij, (de VGZ dus,) een vervangende geleidehond niet. Ik had het aanbod van Desudo dus niet mogen afslaan en dat heb ik wel gedaan. Ok. Dit is de reden die ik teminste ook via de telefoon van mevrouw zorg inhoudelijk advies hulpmiddelen te horen heb gekregen. Nu ik het zwart op wit heb staan vind ik dat wel prettiger. Een copy van de brief voor het Juridisch steunpunt, is al op de bus gedaan. Zoals het in de brief staat is het eigen schuld dikke bult. Jij wil niet mee werken aan een oplossing. Prima, maar dan vergoeden wij een volgende hond niet. Het klinkt nog logisch ook en wie weet zijn er een heleboel mensen van mening dat de VGZ groot gelijk heeft. Ik heb het allemaal aan mij zelf te danken. Waarom zeur ik eigenlijk nog?Ik heb niets gedaan om samen met de hond tot een goede oplossing te komen, ben immers niet in gegaan op de oplossingen die Desudo heeft aangedragen. Tel 1 en 1 maar bij elkaar op. Ik had toch al het gevoel dat het allemaal mijn eigen schuld was, dat ik alles fout heb gedaan. Deze brief bevestigd het ook nog eens. Het doet niet eens pijn. Daar ben ik momenteel te moe voor. Voor mij is het een verloren zaak. Mischien dat het Juridisch steunpunt er anders over denkt. Dat zal ikvolgende week weten. In elk geval ben ik wel blij dat ik het nu allemaal op papier heb staan. Of er verder nog wat gaat gebeuren weet ik nog niet. Dat is even afwachten.

Hoe gaat het met?

Nancy — Fri, 06 Aug 2010 17:27:38 +0000

Dit is een heel heftig jaar. En we zijn nog maar net met maand 8 begonnen. We moeten nog bijna 5 hele maanden voor 2010 eindelijk voorbij is. Er is zo veel gebeurt dit jaar. Het meeste is helemaal niet op deze weblog te lezen geweest. Maar als ik de dingen niet benoem wil dat niet zeggen dat ze niet zijn gebeurd. Het zijn vaak de dingen die je nergens terug kunt lezen die juist heel erg belangrijk zijn. Mensen die dicht bij mij staan, sommigen omdat ze mij persoonlijk kennen, hebben nog beter dan ik zelf in de gaten gehad dat het niet helemaal goed ging. Maar enkelen daar van dachten net als ik dat het gewoon een kwesty van wennen aan elkaar was. En laten we eerlijk zijn, ik wilde ook dat het een kwesty van wennen was. Wanneer mensen in mijn omgeving, of waar we op bezoek waren er een opmerking over maakte, zei ik: “Ach, ze is pas 2 weken bij mij,” Of, “ze is pas 6 weken bij mij, het komt wel goed.” En zo bleef ik het goedpraten, bleef ik het bedekken met de mantel der liefde. Op een gegeven moment kom je er achter, besef je, wil je eindelijk toegeven aan je zelf dat het geen kwesty van wennen meer is en dat is meestal te laat. Daarom zal ik me zelf altijd schuldig blijven voelen, vooral tegenover Ivana. En dan was er ook nog dat mank gaan lopen, dat iedere keer terug kwam als we iets te veel gedaan hadden. Na dat Ivana weg was gegaan, precies een week later is er in mijn persoonlijke leven ook het een en ander veranderd. Ik heb helemaal geen tijd genomen om het verdriet, dat ik natuurlijk wel had te verwerken en het een plekje te geven. Van het een rol ik in het ander en als een rode draad loopt die afwijzing van een vervangende geleidehond en mijn gevecht daar over, door alles heen, zodat ik het nog altijd niet heb los kunnen laten. Ik heb gelukkig ook helemaal geen tijd gehad om Ivana te missen. Ik mis een hond. Ik mis mijn mobiliteit, maar ik mis Ivana helemaal niet. Coby heb ik lange tijd heel erg gemist. Dat ging pas over toen ik haar terug had gezien. Waar Ivana nu is weet ik niet en dat is goed zo. In sommige opzichten was ze stabieler dan Coby. Coby had ik bv. Nooit in een waterfiets gekregen. Bij een kleine veerboot begon ze al te blaffen en te steigeren. Ik zal alle goede dingen, die wel op deze weblog te lezen zijn geweest ook nooit vergeten en al die goede herinneringen hebben samen met de leuke foto’s en filmpjes voor goed een plaats in mijn hart. Over een poosje zullen enkel deze goede herinneringen, de dingen zijn waar ik met plezier op zal terug kijken en die ik juist zal onthouden, mede door dat ik ze hier kan terug lezen. De mindere dingen zullen op de achtergrond raken. Zo gaat het altijd bij mij. Nu ben ik heel moe. Moe in mijn hoofd. Ik zit door alles van de afgelopen maanden er een beetje door heen. De verwijten van mensen dat ik ze niets heb vertelt, kan ik er net niet meer bij hebben. Mensen die echt belangrijk voor mij zijn weten het. Zij weten ook alles van de afgelopen maanden. Gelukkig is de band tussen Louis en mij heel sterk. Anders had ik het nooit vol kunnen houden. Ik wil nu tijd voor mij zelf. Tijd om met me zelf en alles van deze maanden tot klaarheid te komen. Ik wil de tijd om alle heftige gebeurtenissen te verwerken, verdrietig om te zijn en los te laten. Tijd om alles een plekje te geven. Ik droom wel eens dat ik een andere hond heb, maar die hond veranderd in mijn dromen dan telkens weer in Ivana. En zo is zij in deze heftige tijd toch nog een beetje bij mij, om me te troosten, om me te herinneren aan de fijne dingen die wij samen hadden en die ik nooit zal vergeten.

Het Juridisch steunpunt.

Nancy — Tue, 03 Aug 2010 17:41:27 +0000

Zoals je elders op deze weblog hebt kunnen lezen, heb ik op 19 juni jongsleden een brief geschreven naar de klachtencommissie van mijn zorgverzekering, omdat ik het niet eens was met de beslissing van die mevrouw zorg inhoudelijke advizeur hulpmiddelen, mijn vervangende geleidehond niet te vergoeden. In een telefoongesprek daarna beloofde een menneer dat hij nog maals met die vrouw zou gaan praten en dat ik een schriftelijke reactie zou krijgen. Hij dacht wel dat mevrouw bij haar beslissing zou blijven, maar hij zou zijn best voor mij doen. Daarna heb ik helemaal niets meer vernomen. Zelfs niet dat het voor de tweede keer was afgewezen. Mijn verhaal is inmiddels wel op de pagina leeshandicaps te lezen geweest. Het staat ook op deze weblog. Via Viziris ben ik in contact gekomen met het Juridisch steunpunt en dat is goed geweest. Er waren meteen al 2 vraagtekens bij de man die ik aan de telefoon had. Viziris had hen het verhaal, dat ook op deze weblog staat, via de mail verzonden. In dat verslagje geeft mijn zorgverzekeraar 2 duidelijke redenen op. Ik kan niet aangeven wat er mis is tussen mij en mijn geleidehond. Die reden klopt niet. Ik heb dat heel duidelijk en meerdere malen aangegeven. Desudo is daar zelfs voor op nazorg geweest. De tweede reden is dat ik niet heb meegewerkt aan een oplossing bij problemen. Eigenlijk zei ze dat ik niets had gedaan om tot een goede match met mijn hond te komen. Dat zegt ze omdat ik heb geweigerd om het met een andere trainer te proberen, maar zij kan helemaal niet bewijzen dat ik niets heb gedaan om tot een goede match te komen. Ze valt er wel over dat ik niet op het aanbod van Desudo ben in gegaan. Ik heb het Juridisch steunpunt de brief gestuurd van de afwijzing en mijn brief voor de klachtencommissie. Vanmiddag heb ik ze weer aan de telefoon gehad. Dat Ivana met vervroegd pensioen is gegaan vonden ze bijzonder intressant. Waarom is een hond die in de ogen van de geleidehondenschool een goede geleidehond is niet herplaatst? Alleen vanwege haar leeftijd? Ik had de hond toch om de verkeerde redenen laten ophalen. In kon toch niet aangeven wat er tussen ons mis was, dus is er helemaal geen goede reden voor een vervroegd pensioen. Dus dat Ivana niet is herplaatst was zoals ik al zei een intressant punt voor het Juridisch steunpunt en daar zouden ze het zeker met mijn zorgverzekeraar over gaan hebben. Verder gaan ze mijn zorgverzekeraar vragen om mij als nog een gemotiveerde brief te sturen en die brief stuur ik dan weer aan het Juridisch steunpunt, een copy dan natuurlijk. Mocht ik die brief over 4 weken nog niet hebben, dan gaan zij er achteraan. Zo staan de zaken er nu voor. Het Juridisch steunpunt gaat proberen om mijn zorgverzekeraar op andere gedachten te brengen. Ze geven geen garantie dat het gaat lukken, maar ik heb wel weer nieuwe hoop gekregen.