Nancy's weblog

Gisteren zou Hanna komen, met haar baasje natuurlijk. Mijn baasje had dat beloofd. Eigenlijk zouden ze vorige week al komen, maar toen kreeg baasje een sms’je dat het helaas een week zou worden uitgesteld, omdat de baby ziek was. Geen punt. Gisteren was het ook een mooie dag. Toen duidelijk werd dat Hanna weer niet zou komen, zijn baasje Louis en ik naar het stadspark gegaan en heb ik weer heerlijk lopen rennen. Vanuit het stadspark gingen we naar opa en oma, waar een oom en tante van baasje op bezoek waren. Die tante van baasje was jammer genoeg een beetje bang voor mij. En ik doe helemaal niemand kwaad. Baasje en Louis hebben daar lange tijd zitten praten en ze vonden het heel gezellig, maar baasje heeft wel besloten dat we dinsdag niet gaan. Misschien gaan we dan wel iets anders leuks doen. Toen we naar huis gingen was baasje heel vrolijk en thuis heeft ze lekker met mij gespeeld en geknuffeld. Zo is het gisteren toch nog een heel fijne dag geworden. Nu even een foto die Louis heeft gemaakt van mij, zittend bij mijn voerton.

Vanmorgen na het ontbijt zijn we op pad gegaan. Ik stond op het perron, toen Louis, die een kaartje was gaan kopen, kwam vertellen dat er tussen den bosch en Nijmegen centraal geen treinen reden. Er werden bussen ingezet. Na enige tijd wachten kwam de bus. Bij het centraal station hielp de chauffeur mij met uitstappen. DE trein naar Roermond stond er al. Wij stapten in Reuver uit. Ja, Reuver. Het is een van mijn voorkeurs plaatsen. Eerst gingen we iets drinken bij bakker Bart. Daarna liepen we naar de Keulse weg. Die begon bij de dierenwinkel. De Keulse weg is een heel lange weg en loopt via Reuver en Offenbeek, onder de A73 door, tot aan de grens met Duidsland. Daar is een groot natuurgebied met een klei groeve en een gevonden kiezel, de witte steen. Bij een restaurantje aten we een boerenomelet. We hadden gelijk genoeg op voor de rest van de dag. Ivana kreeg water in een grote roestvrijstalenbak met hondenpoten er op. Toen het allemaal op was gingen we op zoek naar de witte steen, een grote steen, die je onmogelijk over het hoofd kon zien. Bij het natuurgebied, de grens dus, stonden we stil. Waar was die witte steen nu? Louis ging het vragen en het bleek dat we er al voorbij waren gelopen. Het bleek geen grote steen te zijn. Ja, wel groter dan een gewone kiezel en het stond op een sokkel, maar het was niet zo groot als we dachten. We maakten er geen filmpje van. Wel 2 foto’s. De eerste met mij alleen.

De tweede foto is samen met Ivana zittend bij de witte steen.

Na de 2 foto’s gemaakt te hebben gingen we het natuurgebied in en mocht Ivana ook lekker los. Daar is een filmpje van, alleen nog niet online. Terug bij de witte steen gingen Louis en ik even naar het toilet, om vervolgens via de Keulse weg, onder de a73 door, via offenbeek, terug naar Reuver te gaan, een wandeling van 3 en een halve kilometer. Dus nu weet je ook hoe lang de Keulse weg is. Ivana gaf de dierenwinkel aan. Wij gingen even naar de AH, om meteen daarna naar het station te gaan. Op Nijmegen centraal stond de bus al klaar. Bij het uitstappen kwam er van verschillende kanten hulp. We gingen terug naar huis, moe, maar blij en voldaan. Het was een heel warme, gezellige dag naar en bij de witte steen. Dat natuurgebied is echt heel groot en daar gaan we zeker nog eens heen, om de klei groeve te zoeken. Nu we weten dat we vlak bij de grens lekker en goedkoop kunnen eten, kunnen we een volgende keer ook watlanger blijven. Maar voor vandaag is het goed zo.

Gisterenmorgen zijn baasje en ik al vroeg van huis gegaan. Zoals elke morgen maakten we een lange wandeling. We eindigden in het winkelcentrum. Nu is dat wel vaker zo, omdat baasje af en toe iets wil drinken, meestal warme chocolademelk of thee, voor we naar huis gaan. Tot mijn verbazing zag ik Doran, de blonde labrador reu ook van geleidehondenschool Desudo, en diens baasjes aankomen. Doran was gewoon aan de riem, terwijll zijn zeer slechtziende baas aan de arm van haar man hing. Baasje zei dat Doran ook in tuig moest, dat huishonden niet in het winkelcentrum mochten. Na enig tegen stribbelen en aandringen van baasje, kreeg Doran zijn tuig om. Maar niet zijn zeer slechtziende baasje, maar haar man hield de riem van Doran vast. Zij hing nog altijd aan zijn arm. Zo liepen ze voor ons uit. Ik was blij dat ik wel gewoon mocht werken. Doran was kennelijk ook blij. Zijn staart zwiepte net zo hard en hoog als die van mij. We gingen een cd winkel in, waar Doran keurig mee hobbelde. Dus gedroeg ik me ook voorbeeldig en ging braaf liggen als baasje ergens bleef staan. Ook bij de bcc gedroegen Doran en ik ons voorbeeldig. Bij brasserie le duuk gingen we op een terras zitten, ookal was het bewolkt en volgens baasje niet zo warm. DE baasjes van Doran wilden namelijk roken. Ik dronk even snel de waterbak buiten leeg, besloot helemaal niets voor Doran achter te laten. De 3 mensen dronken en aten wat, terwijl Doran en ik de wespen probeerde te vangen die in onze buurt kwamen. We vingen er echter geen. Toen de baasjes van Doran naar de stad wilden gaan, begon het net te regenen, zodat ze besloten gewoon naar huis te gaan.Omdat het regende en omdat baasje moe was, we waren immers al 4 uurtjes weg, brachten de baasjes van doran ons naar huis. Baasje mooi op de achterbank tussen Doran enmij in op het plaid. Baasje heeft daarna nog wel even met mij gespeeld, maar toen viel ze op de bank in slaap. Heeft zij dan ook 4 uurtjes gewerkt?

Vanmorgen na het ontbijt namen we de trein naar Tegelen. Dat ging niet geheel vlekkeloos hoor hahahahaha. Op het centraal station moesten we een klein half uurtje wachten op de aansluiting. Net toen we weer op het goede perron waren, werd er omgeroepen dat voor het eerste deel bussen werden ingezet. We gingen naar de bussen en na even wachten kwam de bus. Op het station waar we met de trein verder zouden gaan, vroeg iedereen aan iedereen de weg en daar door kwamen we in gesprek met een heel aardige jongeman, die veel wist over computeren en de toegankelijkheid van het internet voor blinden. In de trein kwam hij bij ons zitten. Ik vond het bijzonder intressant wat hij allemaal wist en vertelde. In Venlo stapte hij uit. Wij gingen een stationnetje verder. In Tegelen vonden we al snel de weg naar Steyl, een kloosterdorp aan de maas. Hoewel we vroeg van huis waren gegaan was het nu al bijna 12:00 en we hadden honger gekregen. Vlak bij het veer naar Baarlo aten en dronken we wat. We maakten vervolgens een lange wandeling door Steyl en tegelen. Ivana, die het in het begin allemaal best spannend vond, ging steeds rustiger lopen. Ze deed het heel goed in deze voor ons alle 3 onbekende plaats. Omdat het niet meer zo warm was, was de wandeling zeer aangenaam. Terug in Steyl zochten we wel even op de kaart hoe we terug naar het station moesten lopen, maar Ivana had al de hele tijd de goede richting op willen gaan. Op het station van Tegelen zag Louis opeens het centrum en we besloten om Tegelen centrum ook maar even te verkennen. Na wat broodnodige vocht, gingen we terug naar huis, via de kleine overstap met de bus dan en de trein naar Nijmegen Dukenburg, die spontaan op een ander spoor besloot te komen. Thuis begon Louis meteen aan de maaltijd. Ons uitstapje Tegelen Steyl is ontdanks de vermoeiende reis, een geslaagd uitstapje geweest. Het was leuk om Steyl en ook om Tegelen te ontdekken. Op onze zwerftocht hebben we vast een groot deel van Tegelen gezien. Een volgende keer gaan we de beziendswaardigheden in Steyl verkennen. Nu ben ik moe, maar dat is juist nu wel even goed voor mij. Het verzet mijn gedachten. Ik kijk al uit naar ons volgende uitstapje en onze volgende zwerftocht. Dat zal naar Zwolle zijn, al moeten we nog wel even plannen wanneer.

Nu denk je misschien: “zijn ze nu al weer in Oss geweest?” Ja. Eerst hebben we gewoon boodschhappen gedaan en na dat we die hadden opgeborgen besloten we het grote park in Oss te gaan zoeken. We namen de trein naar station Oss west. Ik had wel zo iets van oeps de trein, omdat ik nog niet zo heel lang geleden op het perron heb gelegen, maar i zette al mijn onzekerheid op zij, deed in elk geval alsof voor Ivana, want als ik onzekerben draag ik dat natuurlijk op haar over. Het ging goed. In Oss liepen we via een kleine omweg naar winkelcentrum ussen. Vanuit dat winkelcentrum wist ik in elk geval de weg naar 2 parken. We namen het park aan de kant van het winkelcentrum. Ivana dook de blubber in en daar was ik niet zo blij mee, dus zochten we ander schoon water op, waar ze even in kon zwemmen en schoon kon worden. Toen we het park uit kwamen, waren we ook bijna Oss uit. We liepen nu via een voor ons onbekende straat, die over ging in de straat waar we eerder die dag gelopen hadden, alleen liepen we nu aan de andere kant. Toeval? Of gewoon een goed richtingsgevoel? Ik denk het laatste. Nu hadden we dorst gekregen en besloten we te kijken of de baasjes van Doran thuis waren. We dronken daar wat en namen toen Doran en zijn baasje mee voor een wandeling. We gingen naar het centrum, maar na een hapje en een drankje liepen we via een voor ons onbekende straat terug naar Ussen. Dorans baasje was een beetje in paniek, omdat ze niet wist waar we uit zouden komen, maar wij hadden zoiets van zolang je het spoor volgt kan er niets gebeuren. Ik houd van een beetje rond zwerven. Anders leer je een plaats niet kennen. Op een gegeven moment kwamen we weer in een bekende straat en zagen we ook weer een park, maar volgens Louis zag het er niet echt groot uit. Dus liepen we verder. In het winkelcentrum kochten we een nieuwe flos voor Ivana, een hele grote. Vlak bij het huis van Doran en zijn baasje was weer een park waar we in gingen. Louis zag ook nog een groot park, maar het baasje van Doran was duidelijk moe. Zij is niet gewent om uren te lopen en haar geleidehond duidelijk ook niet. We dronken nog wat en gingen toen weer naar het station station Oss west dus, waar de trein net weg reed. We besloten eerst een frietje te eten en namen gewoon de volgende trein. Bij het uitstappen had ik weer even iets van o jee, maar ik kreeg van 2 kanten hulp en het ging goed. Ivana deed het natuurlijk net als altijd goed. Om 18:30 waren we weer thuis. Moe, maar geheel voldaan. En….. we hebben 2 parken gevonden die we een volgende keer gaan verkennen.