Nancy's weblog

Afgelopen zaterdag zijn we na de boodschappen, een heel eind gaan wandelen. De bedoeling was van brug tot brug, maar onderweg besloten we om eens wat wijken in onze buurt onveilig te maken. Ivana vond het maar wat leuk dat we een park in gingen en later deed ze het prima in andere wijken. Los lopen en werken gaat prima bij Ivana. Zij kan zonder enige moeite omschakelen. Gisteren zijn we eerst in het stadspark geweest, maar omdat Ivana weer heeft liggen rollen, zag en rook ze er niet uit en zijn we ook nog maar even bij de Beerendonck geweest en heeft ze heel even mogen zwemmen, enkel om schoon te worden. Gisterenmiddag gingen we naar de koopzondag. Eerst lunchen bij de brasserie en daarna winkels kijken. We gingen ook naar de woonboulevard, waar niets open was. Ivana had voornamelijk belangstelling voor bedden en banken, maar wij niet. Wij zijn op zoek naar iets anders voor op de vloer. We dachten dat we maar een paar uur weg waren geweest, maar toen we thuis kwamen was het al 15:25 Vandaag zijn we er 3 keer opuit getrokken. De eerste keer was het een wandeling van 2 uurtjes. “s Middags gingen Ivana en ik eerst naar de slager en daarna op senseo jacht. Die van ons is kapot het ouwe beesje. In de winkel waar ik er een wilde kopen gingen we met de lift naar boven. Dat was voor het eerst met Ivana en ze deed het echt heel goed. Ook toen ik met iemant door de winkel liep om verschillende senseoapparaten te voelen, deed Ivana het heel goed. Ik had een heel leuke gevoeld, een vierkante met de knoppen bovenop. Deze was in 2 kleuren zwart en wit en kost haast even duur als de nieuwe mand van Ivana, maar ik vond hem leuk. Louis en ik gaan hem donderdag kopen als het koopavond is. Na het avondeten hebben we boodschappen gedaan voor morgen en woensdag. En nu ben ik eigenlijk wel een beetje uitgelopen. Maar we hebben heel leuke dagen gehad. Veel gelachen en veel gedaan. En het weer was geweldig deze afgelopen 3 dagen. Wat wil een mens nog meer? Ja, ik weet wel iets, maar dat gaat niet. Ik ben toch een blij mens.

Van de week zei Louis dat we vandaag uit eten zouden gaan van zijn kerstkadobon. Pannenkoeken zouden het worden, omdat we dan een stuk door het bos moesten om er te komen en Ivana dus lekker los kon. Vanmorgen deden we eerst boodschappen. Het weer was prima en zo als het weer was, zo voelde ik me ook. Vanmiddag gingen we dan op weg. De bus was te laat, veel te laat, maar Ivana zat lekker rustig voor mij. Op het station was de aansluiting naar berg en dal er lekker snel. Omdat de weg een gedeelte was afgesloten, stopte de bus 3 haltes voor we er eigenlijk uit moesten en moesten we dus een stuk lopen. We waren hier in April of mei ook geweest, maar Ivana zat toch vol stress en was enorm onrustig. In het bos mocht ze los. Ik hing riem en teugel om mijn nek en nam de hand van Louis. Voor mij was het een moeilijke wandeling en mijn kuiten deden pijn van de klim naar boven. Ivana had nergens last van, zag zelfs kans om door de konijnenkeutels te rollen, zodat ze stonk en er niet uit zag. Gelukkig was er nog voor we helemaal boven waren een beekje, waar ze even lekker gewassen kon worden. Voor de trapjes kwam Ivana even heel dicht bij ons lopen en deden we haar aan de riem. Bij elke tree keek ze achter om, of ik er ook was en bij een boomstam liep ze echt heel voorzichtig en bleef ze aan de andere kant wachten tot ik er overheen was. Zooooooooo lief! Ook dan houdt ze gewoon echt rekening met mij. Coby deed dat nooit als Louis er bij was. Ze bleef wel dichterbij, maar dat was meer voor de brokken in mijn broek of jaszak. Ivana taalt niet naar die brokjes. Zij is meer voor de knuffels, het contact maken. Boven deed ik het tuig van mijn nek en kreeg Ivana hem weer om. In het pannenkoekenrestaurant waren Ivana en ik duidelijk echt moe. Op de terugweg bleef Ivana dichter bij en had ik het gevoel dat ik de bushalte niet zou halen. Ik ging steeds langzamer lopen. Omdat ik zo moe was, deed ik Ivana pas bij de bushalte de beugel weer om. We moesten een half uur op de bus wachten, maar ik vond het heerlijk dat ik even lekker uit kon rusten. Op het centraal station namen we de eerste de beste bus naar Dukenburg. We moesten nog wel een klein stukje lopen, maar toen was mijn vermoeide lichaam dan toch eindelijk thuis en dronk ik 2 grote glazen water. Het was al 20:00 geweest. Na nog een senseo ben ik dit blog gaan schrijven.Ivana ligt nu met een grote kluif in haar mand. Ik snak naar een ligbad waar in ik lekker kan poedelen en mijn vermoeide lichaam tot rust kan komen, maar die hebben we niet. De bergetappe heb ik wel uitgelopen, maar ik loop toch 1000 x liever een paar uur op vlak terrijn. Maar leuk hebben we het in elk geval wel gehad en dat is het belangrijkste. Nu ga ik nog wat drinken en dan ga ik het hoger op zoeken, want ik val haast om van vermoeidheid.

Vandaag hebben we een nieuwe identiteitskaart aangevraagd. Op 10 september 2009 was hij al verlopen, maar toen hadden we het zo druk met van alles en nog niets, dat we het helemaal vergeten waren. Afgelopen maandag hebben we online een afspraak gemaakt en dat was dus voor vandaag 09:40 Om die reden hebben we een paar dagen geleden pasfoto’s laten maken. Louis ging vanuit zijn werk en ik ben om 09:00 met Ivana van huis vertrokken. Het was in het wijkgebouw van het winkelcentrum vlak bij mijn ouders. Ivana en ik waren er eerder dan Louis en toen hij kwam aan fietsen, sprong Ivana tegen hem op. Ze was nog nooit eerder tegen een fiets opgesprongen en ik schrok dan ook. Binnen vulde Louis de code in, die we gekregen hadden voor onze afspraak. We waren best snel aan de beurt. Toen bleek dat we onze paspoorten ook hadden moeten mee nemen. Dat wisten we niet. We mochten later vandaag terug komen en we spraken om 16:30 af. Om 15:00 liepen Ivana en ik naar mijn ouders. Ik had besloten om daar te wachten, dan hoefde ik maar een paar minuten te lopen. Onder weg sprong Ivana weer tegen een fietser op, dit keer tegen iemand die ik niet kende. Ik voelde me ongemakkelijk. Dit keer was Louis er het eerste. We werden meteen geholpen. Ik moest ook een handtekening zetten en dat ging wat lastig, maar het ging. We kregen afhaalbewijsjes mee voor volgende week donderdag. Louis fietste vooruit, zou vast beginnen met koken. IK moest een aantal wegen over om thuis te komen. Het leek wel of iedereen gelijk huiswaarts ging, want het was overal heel druk en het duurde 2 keer erg lang voor we over konden. Toen we echter thuis waren, was het eten al bijna klaar. Nog al gemakkelijk eten, maar ik was blij dat het niet zo laat was als een paar dagen geleden. Nu moet ik nadenken over een manier waar op ik kan voorkomen dat Ivana tegen fietsers op gaat springen. Het mag geen gewoonte worden. Zeker weten van niet.

Vandaag kwam Desudo weer eens op nazorgbezoek. Dan doen ze gedurende het eerste jaar dat je de hond hebt regelmatig. Van af nu zal er meer tijd tussen zitten, tenzij ik om een nazorgbezoek vraag. Bij Coby heb ik dat nooit gedaan. Toen de instrecteur kwam, en de nieuwe mand zag, werd ook hij er opslag verliefd op. We maakten even een praatje over hoe het ging. Een evaluatiegesprek zou ik maar zeggen. Ook keek hij naar het gewicht. Gisteren heb ik Ivana laten wegen en ze woog 30,4 kiko. Volgens de assistente zag ze er nu keurig uit. De instrecteur was echter van mening dat een beetje extra beter zou zijn, voor het geval dat ze eens ziek zou worden. Na het babbeltje gingen we lopen. Ivana liep als een zonnetje. We liepen de route naar mijn ouders. Toen we terug waren, ging Ivana meteen in de mand liggen slapen. De instrecteur vulde de papieren in. Ja er is sinds het via de zorgverzekeraar vergoed wordt een hele papierwinkel aan verbonden. Hij las voor wat hij had opgeschreven en ik zette een handtekening. ’S Middags heb ik niet veel meer gedaan, maar zodra Louis thuis was, gingen we met de bus naar de fotograaf. Ivana was weer vol stress. We waren hier een keer eerder geweest, maar dat was ergens vorig jaar, toen ze er pas was en ze herkende het niet. Voor haar was het nieuw. Toen onze pasfoto’s gemaakt waren, maakten we even een praatje met de fotograaf. Daarna zochten we de bushalte. Omdat Ivana eerst moest Poepen misten we de bus. Daarna liepen we precies de verkeerde kant op. Toen we er achter kwamen dat we de halte moesten hebben waar we ook waren uitgestapt, reed de bus ons net voorbij. We besloten naar huis te lopen. Ivana vond het best. Zij loopt graag, hoe langer hoe liever. Het eerste stuk was nieuw voor Ivana en dus was ze onrustig. Pas in de wijk van mijn ouders ging ze weer gewoon lopen. Thuis aangekomen gingen we eerst eten. Voor mij was het eigenlijk al te laat. Ik trilde al helemaal en voelde mij al duizelig. Het was een goede dag. Ivana heeft goed gewerkt, ook tijdens de nazorg. Dat doet ze gewoonlijk niet zo goed als de instecteur er achter loopt, maar deze keer toch wel. Louis en ik hebben besloten dat we de route naar het winkelcentrum waar de fotograaf nu zit, vaker zouden lopen. Dan kan Ivana die ook goed leren kennen, maar wat nog belangrijker is, ik ook.

Het lijkt al maanden geleden dat ik hier geschreven heb en toch was het laatste berichtje afgelopen maandag. Er is zo veel gebeurd in die paar dagen. Er is besloten dat ik mijn eerste geleidehond niet meer mag zien. Niet zo leuk, maar er gebeuren natuurlijk ook goede dingen. Ivana is jarig geweest en 3 jaar geworden. Het leek wel alsof ze dat wist, want werken wilde ze die dag voor geen meter hahahahaha. Misschien herinner je je nog dat ik een rode kunstleren mand heb gekocht met een grijs matras. Op dat matras is een rood opgenaaid hondenpootje. Ik bestelde het nog geen 2 weken geleden en dacht dat de nieuwe mand pas volgendeweek zou komen. Maar het was er gisteren al. Een grote doos. Ik haalde eerst het matras er uit. Ivana ging er meteen op liggen en wilde er niet meer af. Toen Louis thuis kwam knipte hij de banden rond de rode mand weg. Ik deed het grijze matras in de mand, daarna de flos, nijlon bot, doggo poes en schenkel en zette de mand rechts van de bank. Het kon er net staan. Ivana ging er meteen in. Net als ik was ze op slag verliefd geworden op deze mooie mand, haar Jollybed. Vanmorgen heeft Louis er 4 foto’s van gemaakt. Hier is er een, de andere 3 staan nog niet op mijn computer. Op deze foto ligt Ivana lekker in haar mand.

Ze ligt er echt heel tevreden in zo leuk is dat. Wat ik nu ga doen is genieten van elk fijn moment, van alle leuke dingen die nog gaan komen met Ivana. Uit alle minder leuke dingen van deze week zal ik de positieve dingen halen, zodat enkel het goede rond Ivana’s derde verjaardag blijft hangen. De gouverneurvlaai bv. Die Louis en ik die avond gegeten hebben. De opmerking in de bank dat het 09 2009 was en ze dus 9 had moeten worden en niet 3 wat nu het geval was. Een andere opmerking dat ze zeker zo blij was omdat ze jarig was en ik antwoorde dat ze elke dag jarig is, omdat ze elke dag blij is. Dat Ivana meteen enthousiast in haar nieuwe mang ging liggen is op zich zelf al een kado vind ik. Haar dure verjaarskado is helemaal niet meer duur, want haar blijdschap er over is onbetaalbaar. Vanuit het diepste dal kun je alleen maar omhoog. Dus jongens, ik begin met klimmen. Hier nog een foto van Ivana in haar Jollybed. Ze ligt met haar kop op de rode rand.

Afgelopen weekend zijn we een weekend in een huisje geweest in Limburg in het dorpje Blitterswijk. Blitterswijk ligt ongeveer 12 kilometer van Venray af. Voor Ivana was dit de eerste keer in dit bungalowpark. Wij kwamen er dit jaar voor de tiende keer. De laatste keer dat we in het park logeerde was in 2006 nog met mijn lieve Coby. We zijn wel elk jaar vanaf 1996 in het restaurant van dat park gaan brunchen, buffetten, zonder dat we op het park verbleven. Toen ik nog geen geleidehond had met de tandem en vanaf 2002 met het openbaar vervoer of met Valys. Het personeel van dat restaurant en wij, kennen elkaar dus vrij goed. Valys kwam ons netjes op de afgesproken tijd halen. Op het park aangekomen mochten wij onze koffers in het kantoor zetten en zijn wij eerst gaan lunchen. Daarna hebben we een korte boswandeling gemaakt, met daar bijna aan vast een wandling in de omgeving. Ivana was onrustig, was hier immers voor het eerst. Na het avondeten maakten we weer een boswandeling en mocht Ivana dus weer voor de tweede keer vrij. Zaterdag hebben we 2 wandelroutes gedaan. De maasroute en nog een route ik weet niet meer hoe die heet. Het hele bospad langs de maas, mocht Ivana vrij. De andere route ging bijna geheel door het bos. Toen we langs paarden kwamen, (dat was nog bij de maasroute en Ivana was toen nog in tuig,) heeft Louis een foto gemaakt van Ivana en mij bij de paarden.

Na het avondeten zijn we weer gaan wandelen, maar deze keer gewoon met Ivana aan de riem en maar gedeeltelijk in tuig. Gisteren zijn we een zelf verzonnen route van anderhalf uur door het bos gaan doen en ’s middags een zelf verzonnen route naar het plaatsje Meerlo. Alleen op gedeelten die ze herkende van eerder dit weekend was Ivana rustig. Coby had dat trouwens nooit, die stress bij nieuwe routes. In veel dingen is Ivana stabieler, maar hier in was Coby duidelijk stabieler. Gisteren avond hebben we niet veel meer gelopen, maar vanmorgen voor we naar huis gingen nog wel een half uurtje naar het bos geweest om af te sluiten. Weer kwam de taxi netjes op tijd. Thuis bonte was gedaan. Ik heb enorme spierpijn en laat Ivana alleen maar uit vandaag, meer niet. Dit was echt een topweekend. Alles aan het weekend was goed en verdient een gouden randje.

Op zondag 16 augustus was het een jaar geleden dat ik afscheid heb genomen van mijn lieve kleine Coby meisje. Zo noemde ik haar altijd. Op die dag vorig jaar is het ook de laatste keer geweest dat ik haar heb gezien. Dit jaar op zondag 16 augustus zijn we lekker met Ivana naar de Goffertweide geweest, al waren mijn gedachten wel de hele dag bij Coby. Op 22 augustus is Coby jarig geweest en is ze 9 jaar geworden. Ik weet wel dat het goed met haar gaat, maar ik zou haar graag nog eens zien, zodat ik het zelf kan ondervinden en zodat ik de wijze woorden die ik ergens gelezen heb in praktijk kan brengen. “Blijf niet hangen in het verleden maar neem het mee naar iets nieuws.” Toen ik die woorden een paar dagen geleden las, hebben ze veel indruk op mij gemaakt. Ik denk dat als ik Coby nog eens zou zien, al was het maar één keer, dat ik het dan voor me zelf kan afsluiten en een plekje geven. En dan kan ik alle herinnering, alle ervaring die ik in de jaren met haar heb verkregen, mee nemen naar de komende jaren met Ivana. Dan kan ik denk ik wel naar die wijze woorden leven. Intussen geniet ik wel van Ivana, die afgelopen woensdag 26 augustus een jaar bij mij was. Ivana heeft in het afgelopen jaar volop bewezenwat ze waard is als geleidehond en dat is bijzonder veel. Dat had ze trouwens al bewezen voor ze 2 weken bij mij was, op de Jordi Bloem fanclubdag in Utrecht. Volgende week is Ivana jarig. Voor die gelegenheid heb ik een Jollybed voor haar gekocht. Een rode kunstleren mand van 100 x120 en een grijs matras met een rood hondenpootje erop, zodat het rode van de mand in het matras terug komt. De andere kant van het matras is wit, zonder pootje. De levertijd is 2 a 3 weken, omdat het speciaal voor Ivana wordt gemaakt. Omdat het dus nog gemaakt moet worden kan ik er ook geen foto van laten zien, maar er komt wel een foto zodra ze er in ligt reken maar. Het zal er dus niet op tijd voor haar verjaardag zijn, maar daar heeft zij toch geen weet van. Het is geen goedkoop kado, maar dat is mijn probleem niet. Schoolgeld hoef ik voor haar niet te betalen en ook boeken heeft ze niet nodig. Ze heeft haar opleiding immers al gehad. Bovendien is het zo dat alles wat ik aan haar geef, of inversteer, in tienvoud van haar terug krijg aan werk en liefde. Dat wat zij mij geeft is met geen enkel bedrag terug te betalen. Zelfs niet met 3 halsbanden, een bed, een kussen en 2 manden. Ik verwen Ivana graag, want zij doet 1000 x meer dan mij verwennen. Zij zorgt voor mijn mobiliteijd, onafhankelijkheid, vrijheid en veiligheid.Ik hoop dan ook dat ze nog een hele poos bij mij zal zijn en dat ik haar nog lang kan verwennen.