Nancy's weblog

We zijn gewoon om 06:00 opgestaan vandaag, omdat we alles rustig aan wilden doen. Ontbijten, afwassen, douchen en dergelijke. Om 08:30 gingen we op weg. We hoefden niet zo lang opde trein te wachten. Op station Oss west stapten we uit. Om 10:30 hadden we een afspraak en dat was het nog lang niet. Dus toen we de planeten buurt gevonden hadden, liepen we wat rond en toen Louis de straat zag waar we moesten zijn, besloten we eerst maar om wat te drinken in het winkelcentrum. Ivana dacht dat we naar Doran gingen, maar dat ging mooi niet door. Toen de koffie op was, gingen we terug naar de planeten buurt en onze afspraak, waar we 20 minuten te vroeg aan kwamen. Gelukkig hoefden we niet die 20 minuten te wachten, maar werden we eerder binnen geroepen. Na ons gesprek, Ivana lag keurig links naast mijn stoel, besloten we Oss oost te verkennen. Daar waren we nog nooit geweest en Louis had gezien dat daar ook een park was. We liepen helemaal naar het centraal station en vandaar uit door de spoorlaan, het spoor volgend aan onze rechter hand. En bijna aan het eind van de spoorlaan, zag Louis inderdaad een park. Honden losloopgebied las Louis. We gingen links af, staken over en gingen vervolgens de derde straat rechts, de buizerdstraat in. Maar ik wilde naar het park terug. Daarom gingen we via de zelfde weg de Buizerdstraat weer uit en gingen nu naar rechts. We staken bij de verkeerslichten de Vijvercingel over, terug naar het park, maar gingen niet links af terug naar de spoorlaan, maar door het park. Dat was natuurlijk een kolfje naar de poot van Ivana. Het was best een leuk park, met nog een vijver ook. Via het park kwamen we bij de Nachtegaalstraat, laan, of hoe dat dan ook moge heten en vanuit daar via een klein gedeelte Bergemseweg naar het centrum, waar ik even mijn orientatie kwijt raakte. Ivana bracht mij gelukkig keurig bij de deur van de V en D, waar we koffie dronken en een broodje aten. Na de lunch Gingen we via de oostwal terug naar de Bergemseweg. Vervolgens liepen we helemaal door de Bergemseweg naar de Vijvercingel, staken die over en gingen de eerste straat links in, weer de Buizerdstraat dus. We gingen deze helemaal uit en sloegen rechts af. Aan het eind gingen we weer rechts af, de Spoorlaan in. We besloten om op het centraal station de trein terug te nemen daar we geen zin meer hadden om helemaal naar station Oss west te lopen. Omdat de trein vertraging had, haalden wij deze nog. Moe, blij en voldaan gingen we naar huis. Voor de lunch, toen we nog in Oss west waren en die afspraak hadden, was Ivana onrustig en vol stress geweest, al hadden we hier al verschillende malen gelopen. Na de lunch tot we bij het centraal station waren, was ze echter weer de rust zelve en werkte ze prima voor mij. We waren om 14:45 weer thuis. Volgende keer nemen we vast weer een ander gedeelte van Oss, waar we ook nog niet zijn geweest. Dat zal de eerste weken nog niet zijn, daar we dan andere dingen in de planning hebben.

Gisteren werd ik opgebeld of we een half uur eerder konden klaar staan voor onze rit naar Reuver vandaag. Prima. Liever eerder dan later was mijn antwoord. Maar omdat de chauffeur 2 keer tien minuten op mensen heeft moeten wachten, was hij er gewoon op de tijd die we geboekt hadden, om 10:30 dus. Voor mijn gevoel was hij niet te laat, maar precies op tijd. Eerst brachten we een vrouw weg naar Venlo en daarna werden wij in Reuver afgezet. We liepen langs de Keulseweg, of beter gezegd via de Keulse weg, naar het natuurgebied bij de witte steen. Ivana was onrustig, zat vol stress, alsof we dit voor het eerst liepen en dat was immers niet het geval. Zelfs het restaurant waar we de vorige keer gezeten hadden herkende ze niet. Wat het was weet ik ook nu nog niet, daar Ivana mij niet heeft kunnen uitleggen waarom ze zo onrustig was. En toch leide ze me prima om en langs alle opstakels. Ik snap het niet. Meestal herkent ze de weg na 1 x lopen al. Na de lunch, weer een boerenomelet, besloten we terug te lopen naar Reuver, daar de regen ook hier zijn intreden had gevonden en een boswandeling nu echt niet ging. Dus liepen we de 3 en een halve kilometer terug, al gingen we nu via een andere weg gedeeltelijk dan. En op de terugweg was Ivana geheel rustig, zelfs toen we van de Keulse weg af gingen. Inmiddels was het droog geworden. In het centrum van Reuver kochten we een Pyama voor Louis. Mijn maat hadden ze niet. We kochten ook Kaas. Daarna zijn we Reuver een beetje gaan verkennen en dat was echt leuk. Toen wij bij bakker Bart wat gingen eten, belde ze op of we een half uur later konden worden opgehaald. Geen probleem hoor. Wij knoopten er gewoon nog een wandeling aan vast. Uiteindelijk gingen we om 17:15 naar de afgesproken plek toe, omdat de taxi immers een kwartier eerder kon komen. We stonden er net toen de taxi kwam aanrijden. Weer op tijd dus. Binnen de tijd zelfs nog die wij oorspronkelijk hadden afgesproken. Het was de zelfde chauffeur als op de heenweg, alleen kwam hij nu met een personenauto. Eerst brachten wij nog een mevrouw weg en toen werden wij naar huis gereden. Hoewel we vandaag heel veel hebben gelopen, Ivana met haar mooie botjes halsband en ik in mijn nieuwe grijsgeblokte winterjas, ben ik in het geheel niet moe. Ivana wel trouwens. Maar over het geheel genomen heeft ze het goed gedaan, al is ze in de kaaswinkel wel even tegen de verkoopster opgesprongen. Ik kreeg daar een koekje voor haar, die overigens nog steeds in mijn jaszak zit. En toen we bij een cafe gingen plassen liep ze weg, nu ja niet echt weg, maar naar Louis toe naar de mannen kant dus hahaha. Ze vond mijn hokje net als ik zelf natuurlijk te klein. Ik had de deur open gezet, omdat ik me anders helemaal niet kon keren en wenden. Maar behalve die paar kleine dingen, heeft ze het geweldig goed gedaan en we hebben een heel gezellige dag gehad. En dat enkel om de Valys kilometers een beetje op te maken. Nu nog 1 rit volgende maand en dan heb ik nog 18 kilometers over. Die krijg ik natuurlijk nooit op, want voor 18 kilometer kun je geen Valys rit boeken. Zodra de kaas op is gaan we weer naar Reuver, met de trein dan natuurlijk, zoals meestal. Kaas kun je ook hier wel kopen hoor dat weet ik best, maar ik zoek gewoon een reden om dit jaar nog eens naar Reuver te gaan.

Het is vandaag een heel mooie dag. Na het ontbijt gingen we dan ook meteen naar de Beerendonck. Dat is een minut of 10 bij ons van daan met de benenwagen. We waren net bij het gedeelte waar Ivana los kon en besloten links af te gaan, zodat het water aan onze rechter hand was. Er was een draad gespannen en Ivana was er al onder door gegaan. Louis las het stukje dat er bij geschreven stond. Er was een oefening van jachthonden aan de gang en de honden mochten er wel komen, maar enkel aan de lijn. Ik riep Ivana en we draaiden ons om en gingen de andere kant op. Ik had geen zin om Ivana al bijna meteen aan de lijn te doen. Via een bosje kwamen we op het fietspad dat naar het strand leide. Op dat fietspad deed Ivana het heel goed. Ze liep gewoon in de berm en hoefde dus nergens voor uit te wijken. Het hek naar het strand stond open. We liepen het hele pad langs het strand af. Af en toe dook Ivana even het water in. Dan ging ze watertrappelen en er bijna meteen weer uit. We kwamen ook andere honden tegen, maar Ivana bleef keurig in onze buurt en ging helemaal met niemand mee. Dat is een van de grootste voordelen van Ivana. Ze is erg op zich zelf. Coby liep iedereen een stuk achterna, vooral als er andere honden bij waren. Dan vergat ze altijd dat wij er ook nog waren en kreeg je haar haast niet bij die mensen en of andere honden weg. Ivana snuffeld even en gaat dan weer haar eigen dingen doen en als wij dan doorlopen rent ze ons achterna. Aan het eind van het strand gingen we links af. Na een groot gedeelte water, waar Ivana niet meer in ging, gingen we weer links af. Hier waren we weer bijna bij het oefenterrijn van de jachthonden. Er was een man die ons vertelde dat Ivana wel los mocht, maar we moesten haar wel dicht bij ons houden. Hij had vast gezien hoe goed Ivana luisterde. Ik hoorde vele fluitjes, maar Ivana reageerde op geen van allen. We besloten naar huis te gaan, maar moesten wel even langs al die honden. Ivana liep er keurig tussendoor, snuffelde hier en daar wel, maar echte belangstelling had ze voor geen van allen. Al die honden stonden, of zaten keurig bij hun baas. Ik was helemaal trots op Ivana. Ze had zo mee kunnen doen met de oefening. Ik riep haar bij me, gaf haar een half kluifje, de andere helft had ze al eerder gehad en deed haar aan de riem. Ze deed niet eens een poging om bij de honden te blijven en de honden deden evenmin een poging om naar Ivana te gaan. Wat een verschil met Coby zeg. We liepen nu boven langs naar het begin van de Beerendonck en terug naar huis. Toen we een andere hond tegen kwamen dacht ik dat Ivana zich los getrokken had. Maar Louis zei dat ze gewoon naast hem liep. Ik had dus even naar een ander hondje lopen roepen, die er gelukkig niets van aan trok. Zijn, haar baasje moest er wel even om lachen. Omdat Louis Ivana aan de riem had, konden ze natuurlijk niet zien dat ze een geleidehond was. En dat was nu ook niet echt belangrijk dat iemand dat zou zien. Ze hoefde vandaag immers niet te werken. Morgen gaat ze wel weer werken en dan heeft ze gewoon weer tuig en beugel om. Maar ook aan de riem en als ze vrij is, is ze een geweldige hond, die bijzonder goed kan en wil luisteren. Volgende week lopen we vast weer op de Beerendonck, de route die ik vandaag niet heb kunnen nemen. Van mij mogen ze dan ook wel weer komen oefenen met de honden van de jachtclub. Jammer dat ze er dan niet zullen zijn. Zo wel, dan mag Ivana lekker aan al die jachthonden haar kunsten vertonen.

Er gebeurt momenteel niets bijzonders in mijn honden leven. Eigenlijk ben ik wel weer toe aan een opwindende dag, maar die dag is er afgelopen week niet geweest. Enkel de gewone dagelijkse dingen, zoals de dagelijkse wandelingen, op dinsdag naar opa en oma en op maandag avond en voor een keer op donderdagavond boodschappen. Op maandag zijn we ook naar de dierenarts geweest, waar ik gewogen ben. Ik weeg nu precies 30 kilogram, waar mijn trainer vast niet blij mee zal zijn, maar baasje destemeer en de assistente van de dierenarts ook. Voor mijn baasje ben ik nu op het juiste gewicht. Toen ik vorig jaar bij haar kwam woog ik 31,2 kilogram en nu dus 30 maar baasje vindt dit beter. Ze zegt dat ik nu ook vrolijker ben dan vorig jaar. Ik begin eindelijk meer (hond) te zijn volgens haar. Tja net als mensen hebben wij honden soms ook meer tijd nodig om ons ergens thuis te voelen. Maar nu is baasje van mening dat ik soms een beetje op Coby ga lijken, die voor mij deze baan had. Minder hardnekkig dat wel, maar toch begin ik haar gekke streken ook te krijgen. Zo sta ik op als baasje met mijn voer naar de keuken gaat om de bak in het statief te zetten. IK moet blijven liggen tot die bak er in staat en baasje een teken geeft, maar daar heb ik natuurlijk niet altijd zin in, want als ik honger heb ben ik enorm ongeduldig. Baasje weet altijd dat ik opgestaan ben, al doe ik nog zo zacht. Ze gaat dan voor me staan en kijkt naar mij, zonder iets te zeggen, tot ik ga liggen. Pas dan loopt ze weg en ze laat me dan extra lang wachten voor ze “vrij” zegt. Maar echt boos is ze dan niet hoor dat weet ik best en dus probeer ik het de dag er op weer. En zo heb ik wel meer streken natuurlijk, die Coby ook had. Als baasje wil merken dat ze een hond in huis heeft, dan zal ze ook merken dat ze een hond in huis heeft. Zo druk als Coby was en zo hardnekkig in het door drijven van haar zin, zo zal ik nooit worden. En gelukkig hoeft dat ook niet. Baasje en ik ravotten elke dag even en ze vergeet ook nooit om met mij te knuffelen. En al snak ik dan nu naar een beetje opwinding, het is toch ook wel heel fijn dat baasje een regelmatig leven heeft. Ik heb er wel moeite mee wanneer de dingen anders gaan dan ik gewent ben, maar baasje zegt dan altijd dat de dingen soms nu eenmaal anders lopen en dan zegt ze tegen Louis dat Coby daar minder moeite mee had. Nu na, zij was een echte rashond en ik niet. Ik ben een kruising. Ik kan niet tegen heel harde muziek en niet tegen bijzonder drukke plaatsen. Dan wordt ik onrustig. Maar in andere opzichten zal ik wel stabieler zijn dan Coby. Ik wil helemaal niet op haar lijken, wil gewoon op mij zelf lijken, maar ja, honden gaan volgens zeggen op hun baasje lijken, dus over niet al te lange tijd ben ik volgens mij vast ook zo gek als een deur.

Baasje heeft het de laatste dagen erg koud en slaapt ’s nachts al in haar pyama. Ze heeft een mooie rode jas, maar als het heel koud is, zoals afgelopen winter, heeft ze een dikke groene winterjas aan. Nu is die jas wel lekker warm, maar als ze in de regen loopt, zoals afgelopen donderdag en vrijdag, droogt die jas zo slecht dat ze zelfs 3 uur na dat ze in de regen heeft gelopen en ze weer weg gaat, een nog natte jas aan moet. Haar rode jas is beter regenbestendig, maar niet warm genoeg. En dus gingen we eergisteren op stap om voor baasje een nieuwe regenjas te kopen. Nu ga ik graag met baasje mee, maar dit was echt geen lolletje. De ene winkel na de andere hebben we gezien. Overal jassen gepast. De een was te klein, de andere te groot en weer een andere niet warm genoeg, of niet regenbestendig, of er zaten niet genoeg zakken in. Zijn alle vrouwen zo moeilijk? En het ergste is nog wel dat ze helemaal niets heeft gekocht en ik dus in al die winkels voor niets geduldig heb staan te wachten zonder iets uit te halen. Tussendoor gingen we ook nog even naar de woonboulevard, vierkante senseoglazen halen. Baasje heeft donderdagavond een senseo gekocht. Een zwart vierkant ding. Louis zag op het plaatje van de doos ook 2 vierkante glazen, maar in de doos waren geen glazen te bekennen. En natuurlijk moest baasje ook even naar de brasserie om warme chocolademelk te drinken, om warm te worden. Gisterenmorgen zijn we weer voor een winterjas gaan kijken, nu met Louis er bij. Baasje paste weer een aantal jassen gelukkig allen in de zelfde winkel en gelukkig vond ze nu samen met Louis er wel een naar haar zin. Ze zit maar gek te doen met die donkere jas. Wrijven met haar wang tegen dat stof en zo. Dat doet ze ook met nieuwe truien en ik snap er niets van. Ik vind het maar raar dat je een jas of trui goed of af keurt door met je wang langs die stof te gaan. Daar heb je toch ogen voor en in het geval van baasje handen. Maar goed. Ik bleef keurig bij baasje staan zonder dat ze de riem vast hield net als gisteren en piepte niet eens van ergenis toen het naar mijn smaak te lang duurde en ik ongeduldig begon te worden. Nee. Ik gedroeg mij voorbeeldig, heb me volgens baasje eergisterenavond tijdens de tuperware avond al behoorlijk misdragen. Nou ja zeg. Dat deed Doran toch zeker ook en zijn baasje mopperde toch ook niet op hem. Ik deed hem alleen maar na meer niet. Toen de winterjas eindelijk was gekocht gingen we nog naar de AH en daarna weer naar huis. Baasje heeft een beker laten maken met een foto van mij zittend op het gras er op en daar wil ze nu elke zaterdag coffee ginseng uit drinken, )(koffie die ze een aantal jaar geleden vanuit Bali heeft meegenomen. Ze drinkt die koffie eens in de week, om er zo lang mogelijk mee te kunnen doen. Verder hebben wij gisteren niet zo veel gedaan, want eergisteren lagen we pas 01:30 in bed, ik op mijn kussen natuurlijk. Baasje is van plan om in februari ook een matras voor mij voor boven te kopen, maar ik moet het eerst nog zien. Pas als ik er op lig geloof ik het. gisterenmorgen waren we alle drie 07:00 wakker en opgestaan en dat is zelfs voor baasje erg vroeg voor een zaterdag. Maar die winterjas kopen was wel genoeg na die zeer druke vrijdag.

Twee weken geleden heb ik een mok laten maken met een foto van Ivana er op en deze was afgelopen woensdag binnen.

Deze mok heeft niets met de gebeurtenissen van gisteren te maken hoor, maar ik ben er een beetje heel blij mee en daarom heb ik de foto hier even neergezet. Dan gaan we nu over naar de orde van de dag, of beter gezegd het verslag van de tupperware party. Louis ging een kaartje kopen, een papieren kaartje nog. Gelukkig was hij juist op tijd bij mij op het perron, want de trein kwam net aanrijden. Toen we uit waren gestapt gingen we eerst wat eten. Daarna maakten we een wandeling van ongeveer anderhalf uur, voor we bij mijn vroegere klasgenootje aanbelden. Ik vond het heerlijk om even lekker een wandeling te maken. En hoewel Ivana vol stress zat op onbekende stukjes, werd ze rustig toen ze begreep dat we naar Doran gingen. Doran is een blonde labrador, ook van geleidehondenschool Desudo. Hij gaat volgende maand met pensioen. We waren de eerste gasten. Ik legde het fleece plaid dat we hadden meegenomen links van mij naast de bank en liet Ivana er op liggen. Bij elke nieuwe gast kwam Doran uit zijn mand en iedereen ging naar zijn mand toe om hem te begroeten en hem zo nodig te corrigeren als hij uit de mand kwam. IK zorgde er voor dat niemand het zelfde bij Ivana kon doen. Ik wil nooit dat mijn bezoekers Ivana corrigeren en ze mogen Ivana ook niet roepen als ze op haar plaats ligt. Ivana mag pas naar de mensen toe als ik haar toestemming heb gegeven. IK wil niet dat zij naar jan en alleman luisterd. Mijn vroegere klasgenootje merkte op dat als zij haar hond ergens brengt, dat hij dan wel naar die persoon moet luisteren. Nu laat Ik Ivana nergens achter zonder dat ik er zelf bij ben en dus moet Ivana waar ze ook is enkel naar mij luisteren. Wanneer ze iets doet wat niet mag wil ik dat ze er mij bijhalen, zodat ik haar kan corrigeren. Ivana is dus altijd bij mij, waar ik ook ben. Mag zij ergens niet komen, dan ga ik er ook niet heen. Ik breng haar nooit ergens heen om ergens anders zonder haar heen te gaan en ik laat niemand oppassen omdat ik ergens zonder haar heen wil gaan. Nee, Ivana is mijn ogen en elk mens neemt zijn of haar ogen overal mee naar toe en dus ik ook. De tupperwareparty, of demonstratie, begon later dan ik gehoopt had, omdat niet iedereen er om acht uur was, maar het was wel heel gezellig. Er waren familieleden, buurvrouwen en collega’s van mijn vroegere klasgenootje aanwezig en Louis en ik dan. Omdat Doran door iedereen was aangehaald, probeerde hij telkens uit de mand te komen en dan werd hij terug gestuurd door een van de aanwezigen. Ivana dacht even dat ze Doran wel na kon doen. Maar ik pakte haar even hardhandig aan met mijn stem, waardoor vele gasten opmerkten dat ik wel bijzonder streng was. Het kon me niets schelen wat ze dachten. Ivana wist waar ze aan toe was en dat was voor mij het belangrijkste. Hoe anderen met hun hond om gaan moeten ze zelf weten, maar met Nancy wordt geen loopje genomen. Het is niet nu ja en over een uur als iedereen het knuffelen zat is nee. Dan is het bij Nancy meteen nee voor de hele avond. IK vind dat ook het duidelijkste voor Ivana. Maar alle andere dames, mijn vroegere klasgenootje en de demonstratrieZe in kluis, waren het over duidelijk niet met mij eens. Sommigen dachten dat ze het zelfde met Ivana mochten omgaan als met Doran, maar ook daar stak ik een stokje voor, waardoor ik het helemaal had verbruikt, vooral bij de familieleden. Ivana werd onrustig. Ze wilde weg. Wij hebben in de tijd dat ze bij mij is nog nooit zo veel mensen tegelijk op bezoek gehad en extreme drukte daar kan zij niet zo goed tegen als Coby en Doran. Werken op heel drukke plaatsen deed Coby altijd prima, maar Ivana zit dan vol stress, net zo als bij voor haar onbekende wegen. Wij kochten een garde en betaalden meteen. Daarna gingen de meesten weg en wij ook. Omdat we een stukje verkeerd waren gelopen, (je moet ook altijd je hond volgen,) reed de trein vlak voor onze neus weg en moesten wij een kleine 50 minuten wachten. Dat deden we echter niet. We liepen naar het hoofdstation, het centraal station dus en deden dat in een recoor tijd van 25 minuten. DE trein kwam om 13 over twaalf en dus was het de laatste trein ook nog. Thuis dronken we nog wat, maar toen zijn we maar snel naar boven gegaan, lekker slapen dus. Ik ben niet van plan om ook een tupperwareparty te geven. Ik was hier enkel naar toe gegaan, omdat mijn vroegere klasgenootje het op een vrijdagavond gehouden had. Haar man was er niet bij. Die geeft er niets om en de familieleden zorgden er voor dat iedereen genoeg te drinken kreeg. De demonstratie zelf was zo als ik al zei heel leuk en de gene die de spullen rond liet gaan, of er over vertelde was ook heel aardig.

wanneer de bladeren gaan vallen,
het vroeger donker wordt en koud,
denk ik aan de warme kleuren,
die de herfst levendig houdt.

Ik voel de bladeren onder mijn schoenen,
Er valt een ijkel op mijn hoofd,
Het waait, regent, maar het geeft niets,
Ik voel me aangenaam verdoofd.

Heerlijk om de elementen te trotseren,
Heerlijk om daarna weer binnen te zijn,
Heerlijk om iets warms te drinken,
Alles aan de herfst is even fijn.

Nou ja, niet alles moet ik bekennen,
Regen is echt niets voor mij,
Maar wanneer ik het heb overwonnen,
Ben ik binnen dubbel blij.

Mooie kleuren, warmte gezelligheid,
Vroeger donker later licht,
Lange avonden bij de kachel,
Alles is in evenwicht.

Ik zal het altijd blijven zeggen,
De herfst is het mooiste jaargetij,
Alleen dit jaar kan ik nog niet genieten,
Deze herfst ben ik nog niet blij.

Loslaten is niet nooit meer ontmoeten,
Loslaten is wel wemoed en pijn,
Loslaten is vechten met de elementen diep van binnen,
Maar ik heb je pas losgelaten als je nooit meer in mijn gedachten zal zijn.

Herfststormen neerslag koude,
Alle elementen zijn in de weer,
Ik zal ze allemaal overwinnen,
Buiten en in mijn hart het lukt me ook deze keer.