Nancy's weblog

Gisteren is Kim met haar geleidehond Olly op bezoek gekomen. Wel met enige vertraging, daar de trein niet verder dan Oss ging. Dit door ik weet niet precies wat. Er werd een bus in gezet en uiteindelijk was Kim maar 40 minuten later hier dan we hadden afgesproken. Kim heeft een zwarte labrador genaamd Olly.
We lunchsten wat en maakten even een foto van Kim en mij zittend op de grond met onze honden voor ons.

Het koste Louis wel enige moeite om deze foto te maken, daar de hondjes blijkbaar niet zo graag met ons samen op de foto wilden. Ook maakte Louis nog een foto van Ivana met Olly in Ivana’s Jollybed.

Na de foto’s gemaakt te hebben, maakten we een lange wandeling met onze honden in tuig door het stadspark en wat wijken naar de bushalte vlak bij mijn ouders. De bus bracht ons naar de stad. We gingen via de markt naar het pannenkoekenrestaurant, waar we heerlijk gegeten hebben. Daarna gingen we met de bus terug naar huis. We kletsten nog wat gezellig, dronken ook nog het een en ander en gingen toen slapen. IK was een beetje opgewonden en kon helemaal niet slapen, zodat ik nog een hele tijd beneden gezellig met Kim heb zitten babbelen. Ik vind Kim zooooo leuk en lief, een echte vriendin. Vanmorgen is Kim ziek opgestaan. Misselijk en diaree heel erg voor haar. Ze voelde zich net zo schuldig als ik Toen ik met een vuile broek bij Amy was aangekomen, maar ik kon alleen maar denken aan hoe erg het voor haar zelf was. Kim voelde zich zo ziek dat ze haar vader belde en hij is vanuit Belgie naar hier gereden een reis van 120 kilometer. Arme Kim ging met haar vader mee naar huis. Na de lunch zijn Louis, Ivana en ik een eind gaan wandelen, dit keer met Ivana aan de riem. Ik vond het toch een fijn weekend en ben blij dat Kim gekomen is. Morgen zet ik het filmpje op mijn blog, op Hyves staat hij al bij mij gadgets en ook op mijn site staat hij al op de pagina filmpjes. Ik ga nu mail door lezen en wat drinken.

Het leven is mooi,
Wanneer de zon schijnt in je hart,
Maar ook als het regent,
Is er elke dag een nieuwe start.

Het leven is mooi,
Wanneer dromen uit komen,
Maar ook als dat niet zo is,
Blijft het fijn om er over te dromen.

Het leven is mooi,
Wanneer je de kleine dingen wilt zien,
Een klein gebaar, een warme handdruk,
Kan veel veranderen bovendien.

Het leven is mooi,
Al komt niet alles uit wat je verwacht,
Maar wanneer het eens tegen mag zitten,
Haal dan uit de fijne dingen je kracht.

Want door alle fijne momenten,
Kun je tegenslagen beter aan,
Die fijne momenten zijn belangrijk,
Zodat je een reden hebt om verder te gaan.

Het leven is mooi,
Al zien wij dat af en toe niet,
Maar altijd gaat de zon weer schijnen,
Komt er een eind aan al je verdriet.

Gisteren was een heel rare dag, maar ook fijn. Ik zal de dag van gisteren nooit meer vergeten en kom er in mijn jaarlijkse jaaroverzicht zeker op terug. Na het bezoek bij Amy en haar ouders en na dat we wat hadden gegeten, zette ik mijn computer aan. Net als altijd keek ik de mail na. Er was een mail bij van Coby’s huidige baasje. Wat? ? ? ? Ja, echt waar. Je ogen lezen het goed en je spraakprogramma en of braille leesregel zijn geen wartaal aan het uitslaan. Het huidige baasje vertelde wat de reden was waarom ik Coby niet meer mocht zien, een reden die ik al een jaar kende. Ze had er spijt van en wist dat ze mij heel diep had gekwetst en heel veel pijn had gedaan. Of ze toch nog met Coby mocht komen? Maar natuurlijk mag ze dat. We mailden wat over en weer en we spraken een dag af, waar ik later op terug kom, als die dag aanbreekt. Ik was heel emotioneel, maar ook zeer blij. Ik was telkens heel positief in mijn reacties naar haar toe, want gek of niet, ik kan het best allemaal vergeven. Door wie zij zich ook heeft laten beïnvloeden, ik weet wel dat zij hier echt heel veel spijt van heeft en dat zij zich van nu af aan aan haar belofte gaat houden. Zo eindigde dit geweldige weekend nog beter dan ik ooit had durven dronen. De sint is weer in het land en ik heb mijn schoen vergeten te zetten, maar sinterklaas heeft toch aan mij gedacht. Eind goed al goed dus. Ik kan alleen maar blij en dankbaar zijn en naar het komende bezoek uit kijken. Dat duurt nog even, maar dat is wel goed. Ik wil even de tijd hebben om er naar uit te kijken en voor hun is het zo ook goed.

Na de fijne dag van gisteren is het ook vandaag een topdag geworden, al was niet alles top, maar dat kwam door mij. We waren iets wat te laat opgestaan vanmorgen. Toch waren we nog klaar voor de taxi kwam. Eerst gingen we nog 2 mensen ophalen, die naar Amerongen moesten. De taxi was net goed en wel weer onderweg, toen ik misselijk begon te worden. Ik begon te hijgen, maar baasje dacht dat het door de spanning kwam. Plotseling kwam het er uit op de linker broekspijp van baasje. Baasje schaamde zich rot. Dat vanwege de taxi natuurlijk. Ze voelde zich schuldig. Toen we bijna in Amerongen waren, kwam de rest er uit. Baasje werd zowat ook misselijk door de geur en voelde zich nog schuldiger en nog rotter. De taxichauffeur nam het gelukkig heel positief op. Bij Amy thuis lag er al een mooi kleedje voor mij klaar. De moeder van Amy maakte baasjes broek schoon en spoot er een lekker geurtje op. Amy heeft een bruine kruising lab golden van geleidehondeschool Herman Janssen genaamd Angel. Het was een heel gezellige dag, al is de moeder van Amy net zo streng als baasje. Tijdens de lunch was ik wel even aan het uitproberen of ik niet stiekum bij de tafel kon komen, maar jammer genoeg hadden ze het elke keer in de gaten. Toen baasje en Amy naar boven gingen, bleef ik bij Louis en de ouders van Amy in de huiskamer. Toen ze weer naar beneden kwamen, stond ik baasje wel onder aan de trap op te wachten. Amy, baasje, Angel en ik zijn nog met ons viertjes op de foto gegaan en Angel en ik samen op het kleedje ook nog. Toen de taxi weer kwam, kreeg baasje een handdoek mee voor onderweg, maar ik ben niet meer misselijk geworden. Amy en haar ouders zijn heel lieve, gastvrije, gezellige mensen. Ik voelde mij daar in elk geval wel thuis. Namens baasje en Louis wil ik hen bedanken voor hun goede zorgen en voor de manier waar op ze alles opgenomen hebben. Thuisgekomen hebben baasje en Louis eerst gegeten en toen heeft baasje de foto’s op haar site gezet in het fotoalbem. Daarna heeft baasje deze naar Amy gemaild. Nu heeft ze haar optimel voor zich op de salontafel staan. Ik ga ook maar wat drinken en daarna gaan wij vast slapen.

Mijn vader belde mij een paar weken geleden op over deze contactdag voor visueel beperkten. Wij schreven ons meteen in. In de afgelopen weken heb ik naar deze dag uitgekeken en er naar toe geleefd, al wist ik niet wat ik er van moest verwachten. Op de een of andere manier wist ik, voelde ik dat het een leuke dag zou worden. Nu ik er op terug kijk kan ik met grote nadruk zeggen dat ik geen zinds in mijn verwachtingen ben teleurgesteld. De welkomst koffie met een gebakje zou om 10:00 zijn en wij dachten dat we te laat waren, maar we waren de eerste. De bijeenkomst was in een grote zaal en wij gingen met de lift naar boven. Ivana was een beetje gespannen, maar vond de verschillende geleidehonden die er waren wel bijzonder intressant. Tijdens de koffie met een piep klein gebakje maakte ik kennis met 2 andere mensen die bij ons aan de tafel waren komen zitten. Na de koffie begon het ochtendprogramma. Eerst kwam er een vrouw vertellen over Mee. Vroeger was het de SPD enkel voor mensen met een verstandelijke handicap, maar nu is het dus Mee, voor mensen met welke handicap dan ook. Mee staat voor: mee doen, mee denken, mee helpen enz. Mee kan aanvragen voor een vergoeding mee helpen schrijven, omdat het ons gehandicapten soms ontbreekt de juiste formulering te vinden. Mee werkt samen met andere organisaties bv. Sensis. Wanneer jij hulp nodig hebt kunnen zij met jou zoeken naar de juiste instantie voor jouw hulp bv. De thuiszorg. Door het verhaal van de vrouw, maar voornamelijk door de vragen die wij konden stellen, bereep ik dat Mee soms nog te veel SPD gedrag toonde, dus ons die nog over genoeg geestelijke vermogen beschikken, als debiel behandelen. En onze verwachtingen zijn soms te groot. Mee kan niet alles. Ook zij hebben hun grenzen en dat wordt niet altijd verteld. Ik vond het bijzonder informatief allemaal en heb er zeker wat van opgestoken. Meteen daar achter aan kwam iemand vertellen over Beleyes. Beleyes is gewoon een soort winkel waar je hulpmiddelen kunt kopen, bv. Mobile speak. Op een tafel lagen verschillende hulpmiddelen, zoals een melkwacht, een spraakgestuurde afstandbediening, een telefoon die de cijfers die je in toetst voor leest en dan gewoon een huistelefoon en geen gsm. Wanneer er iemand met een vraag kwam, ik stelde vele vragen, gaf de man kort antwoord en sprak vervolgens meteen verder. Daar door moest hij soms dingen herhalen, omdat niet iedereen hem goed kon verstaan, of alles meteen begreep. Dat laatste was bij mij soms het geval, omdat hij er van uit ging dat iedereen al alles wist en alle woorden, benamingen kende. Ik werd een beetje prikkelbaar en merkte op dat ik hier was om informatie te krijgen. Als ik alles al wist was ik hier niet. Velen waren het met mij eens en daarna deed de man het rustiger aan en nam hij er meer tijd voor dan de 3 kwartier die er voor stond. Daarna kregen wij de gelegenheid om de dingen op de tafel te bekijken. Vervolgens was er de lunch. De lunch koste 5 euro per persoon, maar het was zeer uitgebreid met soep vooraf en fruit na. Het middagprogramma werd verzorgd door een meester verteller, die op heel levendige wijze twee hele mooie verhalen vertelde. Ik vond hem echt geweldig. We kregen nog koffie met een koekje en een banaan tussendoor ook. Toen was de dag voorbij. Ivana is de hele dag erg gespannen geweest. Ik had haar tuig afgedaan, zodat ze vrijer kon ademhalen. Bovendien hing mijn jas toch ook gewoon aan de kapstok. Er was nog een gelegenheid voor een borrel, waarbij je nog wat kon nakletsen. Deze dag is georganiseerd door de NVBS, de Nederlandse vereniging voor blinden en slechtzienden, maar dat wist ik niet toen ik me voor deze dag op gaf. Stichting Beleyes vond ik persoonlijk het intresanste onderdeel. Daar wil ik best meer over lezen. Wanneer ik veel informatie krijg op een dag, krijg ik niet alles mee. Ik kan dan op het laatst niet meer alles opnemen, dus ben sommige dingen daardoor weer gewoon kwijt. Het was behalve een informatieve en leerzame dag, ook een bijzonder leuke dag. Het leek net of wij iedereen al kende en dat was helemaal niet het geval. De groep, we waren met 25 personen, was gezellig en leek echt een eenheid. Iedereen hielp elkaar, was er voor elkaar. Er was geen enkele negatieve invloed. Iedereen was gezellig, behulpzaam en positief. Er was geen enkele wanklank te bespeuren. En dat maakte deze dag onderandere mede tot een dag met een gouden randje. Ik vind het persoonlijk altijd belangrijk dat de groep goed is. In de bus naar huis zat ik een beetje te keten met een groep jongelui. Die deden gewoon mee. Jammer dat we vergeten zijn om foto’s van deze dag te maken. We hadden ons toestel wel gewoon bij ons. Wat kan ik nog meer zeggen over vandaag? Eigenlijk helemaal niets. Ja, dat ik mijn vader bijzonder dankbaar ben dat hij mij op deze dag opmerkzaam heeft gemaakt en dat de organisatie top was. Petje af daar voor.

Wanneer je geleidehond met pensioen gaat, zijn er verschillende mogelijkheden. Je kunt je hond houden en dan heb je opeens 2 honden, daar je nieuwe geleidehond ook komt. De geleidehondenschool zoekt een plaats voor je hond. Dat kan best goed zijn, al heb ik daar zelf niet voor gekozen. Je zoekt zelf iemand voor je hond. Dat laatste heb ik gedaan. Hierbij heb ik de grootste inschattingsfout gemaakt die je maken kunt. Ik ben er namelijk vanuit gegaan dat ik Coby terug zou zien, daar de mensen waar ze zou gaan wonen vrienden van ons waren. Toen ze wisten dat Coby bij hun zou komen, wisten ze niet hoe vaak ze tijd vrij moesten maken in hun overvolle, drukken leven, om Coby te zien. Ze konden niet wachten tot het zo ver was. Ze wilden haar een week eerder en ik stemde daar mee in, al weer zo’n domme inschattinsfout van mij, daar die 10 dagen zonder hond verloren dagen waren. Ik voelde me alsof ik opeens een lichaamsdeel miste en ben 10 dagen binnen gebleven. Na een jaar wachten, hopen en telkens te horen krijgen: Ik weet dat het moeilijk voor je is maar. . . en wij komen nu echt snel naar jullie toe, is begin september besloten dat ik Coby niet meer mag zien. De vriendschap is ook opeens over. Vaak gaat het best, maar zo af en toe steken de onmacht, wanhoop, pijn en het verdriet de kop op en weet ik geen raad met mij zelf. Wanneer zij niet willen dat ik Coby zie kan ik niets, helemaal niets. Ja, ik kan me er bij neerleggen, alleen dat wil ik helemaal niet. Ik vraag me soms af waarom ik me wel telkens in hun kan verplaatsen, maar waarom zij niet een keer echt aan mijn gevoelens hebben gedacht. Maar zo gaat het altijd. Ik richt me altijd veel te veel op andere mensen. Ik leg me neer bij wat anderen willen. Mensen kunnen daar gemakkelijk misbruik van maken, al ga ik er vanuit dat vrienden dat niet doen. Mijn vroegere klasgenootje heeft sinds maandag 2 november een andere geleidehond. Haar oude hond woont nog bij haar in de straat, bij een buurman. Ook dat is een mogelijkheid waar ik zelf nooit voor zou kiezen. Persoonlijk zou ik niet willen dat we onze honden in het zelfde park uit gaan laten, al begrijp ik best waarom zij hier wel voor hebben gekozen. Zij ziet haar ex geleidehond dus elke dag en ik ben blij voor haar. Tegelijkertijd brengt die wetenschap de pijn weer terug. Haar ex geleidehond springt en rent en doet alles wat hij bij haar nooit heeft kunnen doen. Hij heeft zich zeer snel en gemakkelijk aangepast en is nu een heel vrolijke speelse huishond. En dat vindt zij mooi om mee te maken. Natuurlijk is dat mooi. Maar wanneer ik die verhalen hoor denk ik bij mij zelf waarom mag ik Coby dan niet zien? Ik ben nooit jaloers op wat anderen kunnen of hebben. Deze keer ben ik echter wel jaloers. En hoe moet dat dan als Ivana ooit weg zou gaan? Kan ik er wel op vertrouwen dat ik haar terug zal zien? Wanneer vrienden zich niet aan dergelijke beloftes houden wat mag ik dan van vreemden verwachten? Eerlijk gezegd ben ik daar nu al bang voor, al is dat nog helemaal niet aan de orde. Er zijn dus verschillende manieren om je pensioenhond, je vroegere geleidehond onder te brengen. Denk goed na voor welke vorm je gaat kiezen. Maak niet de zelfde inschattinsfouten als ik en zet je eigen gevoel niet geheel opzij. Ik gun niemand de zelfde pijn, het zelfde verdriet, de zelfde woede en onmacht als ik. Een van de gevolgen van een ex geleidehond in huis nemen is dat je er vaak de ex geleidehond gebruiker bij krijgt. Wanneer je dat niet wil zeg dat dan eerlijk vanaf het begin. Doe geen beloftes aan de ex geleidehondgebruiker over weer zien en zo. Alleen als je alle twee eerlijk bent kan de ex geleidehondgebruiker een beslissing nemen over of ze de hond aan je geeft of niet. En ja, een van de gevolgen van je hond ergens anders onder brengen is, kan zijn dat je je oude maatje, waar mee je jaren bent opgetrokken, waar mee je zo veel hebt meegemaakt en hebt gedeelt nooit meer mag zien. Het kan zijn dat de gene die de hond graag wil van alles beloofd over dat jij je hond weer mag zien en die belofte niet na komt. Misschien moeten wij ex geleidehondengebruikers er gewoon rekening mee houden dat het zo kan lopen.

De regen valt gestaag naar beneden. Dat vinden baasje en ik niet zo leuk, maar we gaan toch regelmatig naar buiten en dus is baasjes nieuwe grijsgeblokte regenjas al een aantal keer nat geworden. Als je het mij vraagt doet ze het er om, maar niemand vraagt me wat. Baasje zegt enkel waar ze heen moet. Zij vertelt waar ze heen wil en ik bepaal hoe die weg gelopen gaat worden. Afgelopen zaterdag is Doran voor het laatst geweest met zijn baasjes. Nu is hij weg, woont nog wel in de zelfde straat en zijn vroegere baasje komt hem dus nog elke dag tegen met haar nieuwe hond Kristel. Al hoor ik het haar niet zeggen, diep in mijn hart weet ik dat baasje jaloers is, omdat zij Doran vaak ziet en baasje haar eerste hond mijn voorgangster, nooit meer mag zien. Ze klaagt niet. Nee. Baasje gunt het haar vroegere klasgenootje natuurlijk wel, maar onwillekeurig doen al die entousiaste verhalen van “ik heb Doran gezien leuk is dat,” heel veel pijn. Ik voel dat, omdat ik nu al een tijd bij baasje ben en omdat ik haar vreugde, blijdschap, enthousiasme, onzekerheden, angst, trots, verdriet en haar pijn voel.Wanneer zij het over Coby heeft, is dat altijd met pijn in haar stem en in haar hart. En dan is ze opeens heel druk en haalt ze al mijn speelgoed voor de dag. Dan ben ik niet meer dan afleiding, maar ik maak baasje altijd graag blij, dus haal ik al mijn gekke streken uit de kast. Sommige mensen begrijpen niet, hebben niet door dat ze een ander heel veel pijn kunnen doen. Dan zitten wij honden heel wat makkelijker in elkaar. We hechten ons wel aan iemand, maar als iemand anders ons verzorgt, water en voer geeft, is dat voor ons meteen ons nieuwe baasje en hechten wij ons daar weer aan. Ons oude baasje is niet vergeten, maar maakt gewoon geen deel meer uit van onze nieuwe roedel. We zijn ook niet boos of zo, omdat er een andere roedelleider is gekomen. Nee. Wij honden kunnen veel gemakkelijker loslaten, veel gemakkelijker wennen. Dat is bij Coby zo, dat is bij mij ook het geval en met Doran en Kristel zal het ook zo zijn. Wij honden denken niet zo als mensen. Mensen kunnen moeilijk afstand doen van dingen, dieren en andere mensen. Kristel is nu ook bezig om haar nieuwe roedel te leren kennen. Ik weet nog hoe spannend ik dat vond, maar waarschijnlijk is Kristel een hond met minder stress voor nieuwe routes. Volgens baasje is Kristel ook een gouden labje net als ik en ook van Desudo. Ik heb haar al eens gezien, maar herinner mij daar niets van. Volgende week maandag, 9 november, gaan wij weer naar Oss, Baasje en Louis moeten iets komen uitzoeken of zo en misschien, heel misschien komen we Kristel en haar baasje dan wel tegen met hun instrecteur. Zaterdag gaan we naar de stad, of naar de woonboulevard dat hangt van het weer af. Verder gaat alles hier zijn gangetje. Behalve dan dat de droogtrommel al meer dan een week kapot is en dat baasje daar van baalt.