Nancy's weblog

Afgelopen jaar is een jaar met veel gouden randjes geweest. Er was maar één zwart randje, maar dat ene zwarte randje is nu ook weer omgezet in een gouden. Wel ben ik op een andere manier naar sommige mensen gaan kijken, en mischien ben ik wat vrienden verloren, maar dat zal vast wel ergens goed voor geweest zijn. Alles in het leven heeft een reden zegt men altijd. Dat zal vast wel, al kan ik met die wijsheid niet altijd overweg. In januari lag er sneeuw. Ik houd wel van sneeuw, zolang ik er maar niet door heen hoef te lopen. Toch heb ik dat wel gedaan, want de dingen gaan natuurlijk wel door. We zijn een dagje naar Suzanne en Steven geweest. Ivana vond Hanna, de geleidehond van Suzanne wel leuk. Aan het eind van januari en het begin van februari, zijn we een week in Reuver geweest in een bungalowpark. Mijn verjaardag viel in die week en dat is een heel fijne dag geworden. Velen hebben aan mij gedacht en belden mij en toen we thuis kwamen zat mijn mailbox ook vol felicitaties. Ook mijn hyves krabbels stonden er vol van en dat heeft mij een heel fijn, warm en blij gevoel gegeven. We hebben veel uitstapjes gemaakt. Naar Oss, naar Steyl en Tegelen, naar Venlo, naar Malden, naar den Bosch, naar Utrecht, naar Kijkduin en naar Reuver. Ook zijn wij gaan brunchen in restaurant het Roekenbosch in Bliterswijk. Voor Ivana was alles voor het eerst en dat was best moeilijk voor haar, daar zij veel moeite heeft met nieuwe dingen. En wanneer we veel doen, meer dan gemiddeld, lange dagen maken, gaat ze mank lopen. Dat voel ik niet, maar ziet Louis wel. Dat merkten we in Januari, voor tijdens en na onze vakantie en na de ziezobeurs, in Kijkduin, In september tijdens ons weekend in een bungalowpark en natuurlijk ook bij andere gelegenheden. Desudo weet er van natuurlijk. Belalve dat we veel uitstapjes hebben gemaakt, heb ik Ivana in het afgelopen jaar ook verwent. Ze heeft een rode kunstleren mand gekregen met een grijs kunstleren matras er in. Er komt ook nog een losse bordo rode matras, maar dit jaar niet meer. Ook heeft ze een paar halsbanden gekregen. Voor Louis en Pamela heb ik bij Kruidvat een Mok laten maken met een foto van Coby er op en voor mij zelf een met een foto van Ivana er op. Louis heeft ook nog een klok gekregen met een foto van Ivana er op. Jessica is met haar geleidehond Aimée op bezoek geweest en dat was een heel gezellige middag. Vorige maand zijn we naar een contactdag van de NVBS geweest en naar Amy, een hyves vriendinnetje, die al lang meer dan een hyves vriendinnetje is. En eind vorige maand is mijn vriendin Kim met haar geleidehond Olly geweest, al weer zo’n geweldige dag. Ik heb door mijn weblog wat nieuwe kennisen op gedaan. Wie weet wat dat in de toekomst gaat worden. Door alles heen dacht ik ook aan Coby, vooral op haar verjaardag op 22 augustus en op de dag dat ze vorig jaar vertrok 16 augustus. Ik wist dat ik haar niet meer mocht zien, omdat het te moeilijk voor haar zou zijn. Die rede heb ik altijd de slechtste reden gevonden die je maar kunt verzinnen, maar dat was toch echt de reden. Sommigen vonden mij eigenwijs en fout bezig, maar ik vond dat zelfde ook van hen. Ik kwam er telkens op terug, kon het niet van mij afzetten, niet loslaten. Het werd een opsessie voor mij, voornamelijk omdat ik het niet eens was met de reden waarom ik haar niet meer mocht zien. Dat is het enige pijnlijke en verdrietige van dit jaar geweest. En net toen ik het helemaal niet meer zag zitten, net toen ik hulp wilde inschakelen kreeg ik een mail dat ik Coby toch nog mocht zien. Ze zou op 19 december komen, maar door de sneeuw en de gladheid werd het uitgesteld naar 2 januari over 2 dagen dus. En dat snap ik heel goed. Coby’s nieuwe baasje zou zich nu aan haar belofte houden, dat weet ik zeker. Op 21 december was mijn zus 25 jaar getrouwd en ze vierde het op 19 december. Louis, Ivana en ik zouden daar niet bij zijn, maar ik heb wel een mooi gedicht voor haar geschreven. Dat wij er niet bij waren had te maken met Ivana, niet met de komst van Coby. Met de kerstdagen waren wij gewoon thuis en nu op oudjaarsavond zijn wij ook thuis. We luisteren naar de top 2000 op radio 2 en eten er toastjes bij. Nu ik dit alles terug lees is het een heel goed jaar geweest, maar dat wist ik zonder het terug te lezen ook wel. Ik heb weer wat geleerd over mij zelf en anderen en dus zijn er weer wat grijze haren bijgekomen. Niet erg hoor. Elk grijs haartje is weer wat meer levenservaring, wat meer wijsheid. In elk geval heb ik genoeg meegemaakt afgelopen jaar en dat is wel fijn om te merken. Lekker veel gedaan ook gelukkig. Ik wil iedereen een heel leerzaam jaar toe wensen, met veel wijsheid en veel gouden randjes. Ik wens iedereen een liefdevol, gezellig, jaar toe met veel fijne momenten om op terug te kijken. Heel veel liefs van Louis, Ivana en van mij natuurlijk. Nancy.

Toen we vandaag opstonden en ik na het uitlaten van Ivana de radio aan zette, was de top2000 natuurlijk gewoon doorgegaan. Tja, ’s nachts slaap ik, maar de top2000 gaat gewoon door. De hele morgen, dat wil zeggen vanaf dat de radio aan ging om 08:40 tot na de lunch, luisterde ik naar de top2000 en zat wat te klooien achter mijn computer. Na de lunch en na dat ik Ivana had uitgelaten, zette ik dvd 3 van Wim Zonneveld op. Weer genoten we er van. Vervolgens werd dvd 4 op gezet. De kalkoen ging dit keer op tijd in de oven. We aten rond 17:00 en daarna keken we nog een uur naar Wim Zonneveld. DE was was gisteren blijven liggen, moest nog worden opgeruimd. Daar had ik gisteren op eerste kerstdag geen zin in. Dus om 18:00 ging ik naar boven om de bonte was op te ruimen. Er is ook nog telefoon geweest, maar ik had geen zin om op te nemen en liet Louis kijken of het iemand van de familie was. Op mijn vaste telefoon zit geen spraak en dus neem ik niet altijd op. Het was geen familie, zodat ik de telefoon gewoon liet uitrinkelen. Ik had geen zin om Wim Zonneveld te onderbreken. Dat doe ik bij gtst ook altijd. De telefoon laten rinkelen. Om eerlijk te zijn zet ik het geluid van mijn vaste telefoon onder gtst altijd af en omdat Louis daarna altijd gaat voorlezen zet ik het om 22:00 pas weer aan. Vanavond is er geen gtst, daar het zaterdag is. Toch zal ik vanavond weer lekker telefonis onbereikbaar zijn. We gaan namelijk om 20:30 de dve Any op zetten. Gisteren the dark Christal en vanavond Any. Mijn buik zit vol kalkoen met champion en dus vanavond geen bakcamenbert voor mij. Wel warme chocolademelk. Het is vandaag weer een fijne kerstdag. Een gladde kerstdag, met veel waterige dooitroep. De sneeuw is nog niet helemaal weg hier. Hopelijk morgen wel.

Vanmorgen na het ontbijt, brood met gekookt ei voor baasje en Louis en brokken voor mij, was er kerstmuziek op de radio. Het leek een heel gewone dag, die net zo begon als alle andere dagen, behalve die kerstmuziek dan. Na de lunch haalden baasje en Louis echter opeens de dvd box van Wim Zonneveld naar beneden. Nu heb ik wel eens van die naam gehoord, maar kon mij er niets bij voorstellen. Bovendien was de top2000 op radio 2 net begonnen en ik dacht dat baasje en Louis er niets of zo min mogelijk van wilde missen. Toch stopte baasje een van de dvd’s in de speler. Wat was dat leuk zeg. Ik merkte hoe vrolijk baasje en Louis er van werden en dus begon ik ook maar heel hard met mijn staart te zwiepen. Na die ene dvd werd er een tweede opgezet. Halverwege die tweede dacht baasje opeens aan het avond eten, maar de kalkoen moest anderhalf uur in de oven en zo lang kon baasje niet wachten. Dat niet zo lang op eten kunnen wachten is overigens heel herkenbaar voor mij. Louis deed wat gehaktballen in de oven. De dvd werd weer aangezet tot ze gingen eten en daarna ook weer. Om 18:00 was het afgelopen. Morgen gaan ze de derde dvd draaien en dan zetten ze de kalkoen optijd in de oven. Vanavond om 20:30 gaan ze een andere dvd draaien. Dark Christal of zo iets. Dat schijnt baasjes lievelings film te zijn. Ik ben zeer benieuwd wat dat voor een soort film is. Tot nu toe is het een heel fijne eerste kerstdag. Zonder verziering, zonder boom, zonder lichtjes. Ook zonder familie, vrienden of kennisen bezoek. Gewoon lekker met ons drietjes genieten van Wim Zonneveld en na gtst van de Dark Christal. Een rustige eerste kerstdag, precies zo als baasje en Louis dat het liefste hebben. Nu staat de top2000 weer op, tot om 20:00 gtst begint. Dan zal er vast weer iets lekkers op tafel komen, waar ik natuurlijk weer niets van krijg. Nou, ik ga maar eens wat nagenieten van Wim Zonneveld en wat slapen tot de dark christal begint. Want als het de lievelingsfilm van baasje is, wil ik daar natuurlijk niets van missen.

Gisteren is het begonnen. Nog niet toen wij om 06:00 op stonden. Ik kon Ivana nog gewoon uitlaten. Toen Louis om 08:00 naar zijn werk ging, begon het net te sneeuwen. En dat heeft het gisteren gedaan tot een uur of 15:30 in de middag. Nu is het zo dat ik 3 keer een hekel heb aan sneeuw. Wanneer het valt, als het er ligt en als het gaat dooien. Wanneer er sneeuw ligt kan ik me niet meer goed orienteren. Gras, straat en stoep voelen het zelfde en alle geluiden klinken anders. Dat wil niet zeggen dat ik dan ook niet meer buiten kom, want niets is minder waar. Sneeuw voelt heerlijk zacht onder mijn schoenen. Ik loop dan op een mooi tapijt, teminste als er nog niemand anders overheen heeft gelopen. En ik hebIvana, die heel voorzichtig door de sneeuw loopt en nog wel weet waar de stoep eindigd en waar het gras is. Ze geeft alle orientatiepunten gewoon aan, ook afritten. Ivana is de reden waar door ik er zelfs als het sneeuwt nog op uit durf te trekken. Alleen als het glad is vind ik het toch wel een beetje eng. Dat houdt me wel enigzinds tegen. En aan de riem is Ivana ook niet zo voorzichtig. Dan trekt ze, tartelt ze en wil ze het liefst spelen. Dan moet ik haar tot kalmte manen, anders val ik. Maar dan heeft ze niet zo veel behoefte om te luisteren. En dus gaat ze in tuig tot we bij het gras zijn, zij weet dat immers en dan gaat het tuig af en maak ik de riem langer. En ik geniet ook van de sneeuw. Sneeuw hoort echt bij de winter. Het is alleen dat ik er door mijn handicap niet goed mee overweg kan. Vandaag ligt het er nog en is het een beetje harder. Aangestamt en bevroren. Ik denk dat het er morgen ook nog ligt en dus is de afspraak verzet naar 2 januari. Heel logisch. Daarom morgen geen blog. Mischien volgende week nog een en anders is er 31 december mijn jaaroverzicht.

Toen ik hier 16 maanden geleden kwam wonen, dacht ik dat ik enkel geleidehond zou zijn. Ja, huishond ook natuurlijk, want ik werk natuurlijk niet altijd en als ik niet werk, ben ik immers gewoon huishond. De laatste maanden krijg ik het vermoeden dat ik overal voor gebruikt wordt. Er hangt een foto van mij aan de muur. Baasje dringt uit mij, daar ze een mok heeft met een foto van mij, ze plakt mij op enfeloppen, want ze heeft ook al een postzegel laten maken met mij er op en binnen kort hangt er ook nog een klok met een foto van mij er op aan de muur. Ik was toch al getikt ja toch? Het moet niet gekker gaan worden zeg. Maar dat wordt het wel, daar ze ook nog van plan is om mij aan te trekken, want ze gaat een t shirt laten maken met een foto van mij er op. Gelukkig loopt ze niet over mij heen, dus geen muismatje, maar zo is het al erg genoeg. Volgens mij kan ze beter een andere hobby gaan zoeken. Mijn werkaanbod is zo al genoeg zou ik zo denken. In elk geval ben ik wel overal goed voor en om heel eerlijk te zijn is dat ook wel een heel prettig gevoel.

Het einde van het jaar komt in beeld en dat betekent dat ik al bijna het jaaroverzicht van 2009 ga schrijven. Maar let op, Het zal hier niet eerder dan 31 december komen te staan en nu is het pas 12 december. Reken zelf maar uit hoe lang je er nog op moet wachten, ik heb er geen zin in. Wat hebben we de afgelopen week uitgehaald? Nou, eigenlijk niet veel. Ik heb bij Jollypaws een bordeauxrode matras besteld van 80 x 120 centimeter. De ene kant is bordeauxrood met een zwart hondenpootje en de andere kant is donkergrijs met een zwart hondenpootje. Weer zo’n kunstleren matras dus voor Ivana, voor in de slaapkamer en in de tuin. Ik ga het in januari daadwerkelijk bestellen en dan pas wordt het matras voor Ivana op maat gemaakt. Ook heb ik bij Kruidvat een Ivanaklok laten maken. Ja hoor. Nancy wordt met de dag gekker. Ik ben al bijna net zo gek als Ivana. Er komt straks dus een klok in ons huis te hangen met een portretfoto van Ivana zittend in het gras er op. De zelfde foto als van haar mok dus. Het is mijn kerstkadootje voor Louis. Vandaag zijn wij naar de stad geweest. Vis gekocht op de markt en naar gordijnen, zeil en een tapijt voor op de trap wezen kijken. We zijn enkel maar gaan kijken om ideetjes op te doen, meer niet. Het was niet onze bedoeling om iets te kopen of te bestellen en dat hebben we dan ook niet gedaan. Ivana houdt niet zo van winkelen. Dat telkens stil staan en dan weer lopen vindt zij niet zo prettig. Zij loopt liever gewoon door. Wel had ze erg veel belangstelling voor de mannen die ons hielpen in de winkels hahahahahahahaha. Gisteren is ze gewogen. Vorige maand woog ze 30,4 en gisteren 29,4 kilo. Er is dus een kilo af, waar Desudo vast niet blij mee is. De instrecteur vond Ivana met 30,4 al te mager namelijk. Maar ik zelf ben tevreden met zo’n slanke dame en te mager is ze niet hoor. Coby was nog slanker. Nou, Ik weet even niet waar ik het nu nog over moet hebben. Over Hyves misschien, dat steeds een beetje ontoegankelijker aan het worden is. Straks wordt het net als facebook en daar kan ik dus niets mee. Hyves mini is toegankelijker, maar je kunt er niet alles mee zoals bij de normale hyves. Maar goed. Als het echt op Facebook gaat lijken is Nancy er zo van af. Hopelijk gaat dat niet gebeuren. Zo, Nu weet ik echt niets meer te vertellen. Laten we zeggen tot volgende week, tot 19 december.

Vanmorgen hoorde ik het op de radio, nadat ik terug was van een fijne wandeling met Ivana. Ramses Shaffy, een groot artiest, in elk geval een van mijn favorieten is overleden. Ik schrok me rot. Natuurlijk hij was ziek, het zat er aan te komen, maar toch kwam het als bliksem bij een heldere zomerdag bij mij binnen. Ik werd er helemaal stil van en dat komt niet zo vaak voor. Naast mijn favoriete nummer 1 Boudewijn de groot, vond ik Ramses een echte topper. Hij was een levensgenieter en een ggeweldig goede zanger. Ik denk dat vele Nederlandse artiesten zich aan hem hebben opgehangen. In tijd voor 2 besteede Frits Spits een uur lang aandacht aan Ramses Shaffy. Hij draaide in dat uur enkel zijn liedjes en sprak met mensen die hem goed hebben gekend. Om 19:00 wordt het gale van het Nederlandse lied herhaald, waarin Ramses Shaffy de radio2 zenttijdprijs gekregen heeft. Die uitzending heb ik destijds gehoord, maar ik ga toch om 19:00 weer luisteren. Verschillende artiesten zingen een lied van hem. Destijds was ik ontroert en dat zal nu, nu hij overleden is wel sterker zijn. Zijn muziek blijft bestaan gelukkig. Hij zelf zal ook blijven bestaan in de herinnering van veel mensen. Ramses Shaffy, jij zult nooit vergeten worden.