Nancy's weblog

Momenteel schijnt hier een heerlijk lente zonnetje. Ik lag in mijn mand, (mijn Jollybed,) lekker te genieten van mijn bot, maar ben er even uitgekomen om deze blog te schrijven. Vanmorgen zijn wij boodschappen gaan doen en toen was het volgens baasje al warmer dan ze gisteren op de tv hadden gezegd dat het zou zijn. Trouwens de gehele week mag er zijn. Ik ben in deze afgelopen week voor het eerst uit mij zelf de tuin in gegaan. Baasje had de achterdeur naar de tuin open gezet en was daarna even naar boven gegaan. Toen ze terug beneden kwam was ze mij kwijt. Ze zocht in de kamer, de keuken en de gang, maar ze had mij niet perongelijk opgesloten. Ik besloot mij stil te houden, tot ze zou roepen en dat heb ik gedaan. Toen baasje mij riep, liep ik rustig naar binnen, alsof het de normaalste zaak van de wereld was, dat ik even de tuin was in gegaan. Dat was het natuurlijk niet, want in al die tijd dat ik hier woon ben ik nog nooit zonder baasje de tuin in gelopen. Het was best leuk ook nog al die nieuwe geurtjes. Volgens mij was deze ontdekkingsreis in de tuin ook wel een herhaling waard. Baasje was enkel verbaasd, niet boos gelukkig. Ook heb ik deze week mijn vroegere trainer gezien en ben eens lekker tegen hem op gesprongen en heb me ook even lekker door hem laten knuffelen. Toen hij weg was was baasje erg moe, maar ze heeft wel de hele middag achter de computer gezeten, dus met die moeheid zal het best mee gevallen zijn. Als ik moe ben ga ik teminste heerlijk in mijn mand liggen slapen. Eens kijken wat we nog meer hebben gedaan. O ja, baasje heeft lichte zomerschoenen gekocht en ik liet die verkoopster ook even weten dat ik ze mooi vond, want ik sprong tegen haar op. Zowel baasje als de verkoopster vonden dat volgens mij niet zo leuk van mij. Ik mag in de beugel nooit tegen iemand opspringen. Trouwens aan de riem ook niet, want dan kan baasje vallen. IK spring tegenwoordig bijna niet meer, omdat baasje dan echt boos wordt, maar af en toe vergeet ik gewoon dat het niet mag. We hebben veel gewandeld en baasje is heel blij met het lekkere zonnige weer. Maar echt heel veel voorgevallen is er afgelopen week niet.

Een paar dagen geleden was dan de nazorg waar ik zo lang na had uitgekeken. Eerst hadden we een gesprek over hoe het ging. Daarna zijn we een stukje gaan lopen. We liepen een route die voor Ivana onbekend was en die ik door de spanning ook niet meer helemaal in mijn hoofd had. Ivana hijgde wel, maar dat kwam omdat ze een halsband met een stukje ketting om had. Ik kneep haar keel af. Dat kon met een slipketting niet gebeuren en waarom had ik die trouwens af gedaan? Ik moet nu dus Ivana de slipketting om doen, wat ik niet heb gedaan. Ik kreeg ook wat tips, het werd verbeterpunten genoemd. Om Ivana minder route vast te maken om de dag een voor haar onbekende route doen. Ik doe veel onbekende dingen daar gaat het juist om. De instrecteur dacht van niet. Ik moet Ivana op voor ons bekende routes langzamer en sneller laten lopen, tempowisselingen oefenen dus, zodat als wanneer ik wilde dat ze langzamer ging ze het commando langzaam zou begrijpen. Als ik dat niet ging oefenen begreep ze het commando niet als ik het nodig had en kon ik dus niet van haar verwachten dat ze langzamer zou gaan. En ze moest dus die vervelende slipketting om. Bij alles wat ze doet moet ik me afvragen of ik dat ook wilde op drukke en vreemde routes. Een heel lespakketje dus. Ik mag dus het komende half jaar voor onbetaalde trainer gaan spelen. En ik doe ook dat vast niet goed. Ik heb immers geen opleiding als trainer gevolgd. Dit verhaaltje krijgt dus een vervolg. Maar dit is een jaar van wachten en geduld hebben, dus mischien moet je even wachten op het vervolg van deze soap.

Zal dit een jaar zijn waar in ik overal op moet wachten? Mijn vaste telefoonnummer heeft het vanaf 1 maart tot 15 maart niet gedaan. Wanneer je met een vaste telefoon belde was hij ingesprek en wanneer je met een mobieltje belde was hij dood. Maar goed, dat is weer in orde en ik kan er weer mee bellen en gebeld worden. Ook moet ik wachten op het nazorgbezoek van geleidehondenschool Desudo en dat is nog een graatje erger. Dat komt omdat iedereen daar een vaste contactpersoon heeft. Wanneer die ziek zwak of misselijk is, of op vakantie, moet je wachten tot hij, zij weer tijd kan vrij maken. Allemaal leuk en aardig een vast contactpersoon, maar je moet wel naar de geleidehondenschool bellen als er iets is. Dan belt je contactpersoon je terug. Ik kan daar wel mijn eigen mening en gedachten over hebben, maar ik kan daar niets aan veranderen. Maar dat is wel de reden dat ik nu tot 23 maart op nazorg moet wachten. Mijn contactpersoon ging eerst op vakantie. Het nadeel van een vast contactpersoon is, dat er geen vervanger is voor noodgevallen. Ik vind mijn eigen nazorgbezoek natuurlijk een noodgeval, daar ik haast nooit bel. Wachten duurt lang en is ook beslist niet mijn sterkste kant. Maar 2 maanden wachten is wel extreem lang of niet? In elk geval duurt het nu niet meer zo lang en kan ik de dagen aftellen en natuurlijk genieten van het heerlijke weer buiten.

Afgelopen eek was het haast alle dagen mooi zonnig wandelweer. Dus zijn Ivana en ik er alle dagen een paar uur op uit getrokken. De lente zat volop in mijn bolletje en ik genoot van de zon, die zelfs vandaag nog vol op schijnt. We zijn ook bij mijn ouders geweest. Ivana en de 2 honden van mijn broer, hebben nu in het geheel geen belangstelling meer voor elkaar. We zijn afgelopen week ook in verschillende winkels geweest, zoals het postkantoor, de schoenenwinkel en de dierenwinkel. Natuurlijk ook de wekelijkse boodschappen gedaan. Wanneer Ivana een commando niet goed uitvoerd, of negeert, moet ik na een herhaling stil staan, de beugel los laten en dan na een paar tellen het commando herhalen. Maar Ivana hoort enkel het commando langzaam niet, of ze sluit daar haar oren voor. En soms hoort ze ook niet welke richting ik op wil, door dat ze zo route vast is natuurlijk. Vooraan links is vooraan bij Ivana als ze die weg naar links niet kent. En dan helpt 1 keer stil staan en het commando herhalen ook niet. Ik denk dat alles voort komt omdat ze zo route vast is. Wanneer zij iets in haar kop heeft moet dat voorrang hebben, welke commando ik haar ook geef. Wanneer ik dan even stil sta en het commando herhaal, probeert ze dat gene te doen wat ze voor de onderbreking van plan was. En ik kan niet iedere keer stil gaan staan en wil dat ook niet, want dan ben ik langer onder weg dan de bedoeling was. Bovendien word ik er moe en prikkelbaar van. Mijn vroegere klasgenootje moet ook stil gaan staan en het commando herhalen wanneer haar hond het de eerste keer niet hoort of wil horen. Zij heeft daar geen moeite mee, maar ik wel. Ik word er ook ongeduldig van. Zoek paal, bank, brievenbus en of stoep, deur is voor Ivana geen probleem. Ze geeft zelfs ongevraagd mensen aan door er onverwachts tegenop te springen, net als Coby. Ook eten op straat geeft ze aan, vooral papier. Voor ik er erg in heb heeft ze weer iets eetbaars te pakken. Sta, naast, blijf, zit en af is ook geen enkel probleem. Melden doet ze graag. Melden is bij mij komen en met haar snuit mijn hand aan raken. Alleen langzaam is wel een probleem. Vooral het commando langzaam schijnt ze niet zo graag te horen. Hoewel het dus mooi zonnig lenteweer is geweest en we veel hebben gedaan, ben ik nu een beetje brak.