Van de ene op de andere dag veranderde mijn leven. ’S Morgens zat ik nog rustig bij mijn baasje, kwam er nog bezoek van mijn vroegere school die ik natuurlijk herkende en aan wie ik mijn bruine doggo liet zien en niet veel later stapte ik bij hen in de auto. Ik wist toen niet dat ik Nancy en Louis niet meer zou zien. Bij mijn vroegere school ging ik in de kennel. IK raakte in de war. Een kennel had ik al anderhalf jaar niet gezien. Ze vonden dat ik niet de vrolijke Ivana was die zij kende. Wel liet ik me aaien en kwam ik bij de trainers om geknuffeld te worden, maar ikk was van slag. Omdat deze dag anders verliep dan andere dagen, iets dat ik niet gewent ben. Ik houd er niet van als de dingen afwijken van het patroon dat ik ken. Dan raak ik in een stress. Natuurlijk was Nancy er niet en miste ik mijn bruine doggo en mijn Jollybed ook. Een kennel licht toch heel anders. Maar het kwam natuurlijk vooral doordat deze dag anders verliep dan anders. Ook de 2 daarop volgende dagen was ik nog in de war, maar donderdag 15 april werd ik meegenomen in de training. Ja, dat herkende ik nog wel van toen ik hier op school was. Twee weken ben ik inmiddels weer in training en ik ben weer de Ivana die iedereen kent. De training is voor mij gesneden koek. Wanneer het lang gaat duren voor ik naar mijn nieuwe bestemming ga, ga ik naar een pleeggezin. Er zitten hier in de kennels namelijk allemaal jonge hondjes die het vak nog moeten leren en volgens de trainer weet ik alles al. Omdat ik niet naar Nancy terug zal gaan hoeft mijn trainingsprogramma niet meer afgestemd te worden op de punten die voor haar belangrijk zijn. Omdat ik weer routine in de dagelijkse dingen heb, elke dag het zelfde verloopt, is mijn stress van de eerste 2 dagen verdwenen. Ik zal Nancy en Louis niet vergeten, maar ik heb geaccepteerd dat ik geen deel meer uitmaak van hun roedel.
• Soms vraag ik me af waar mijn beginnende grijze haren vandaan komen. Vandaag denk ik dat ik het wel weet. Om 09:00 belde ik naar mijn zorgverzekering. Geen goed nummer. “Ik zal even aan mijn colega navragen waar u moet zijn.” Even later: “Mijn colega weten het ook niet ik ga het op internet opzoeken.” Weer wat later kreeg ik het nummer dat ik meteen belde. Ze vroegen naar mijn burgersservice nummer. “Dat kan ik niet lezen en ik weet het niet uit mijn hoofd.” “Waarom kunt u het niet lezen?” “Waarom denkt u dat ik een vervangende geleidehond aan vraag?” Het viel even stil en toen was mijn geboortedatum ook goed. En ja hoor. Ze raffelde zo al mijn gegevens op. Dat ik in februari ook al telefonisch contact met hen heb gehad kon niemand van die afdeling zich herinneren. Maar ik moest niet bij hun zijn. Medische indicatie? Zij zou mij een nummer geven van iemand die daar alles over wist en mij kon vertellen hoe dat in zijn werk ging en of ik die wel of niet nodig had voor een vervangende geleidehond. Of ik pen en papier bij de hand had. Even tot 10 tellen. Ik zei dat ik het met mijn computer deed. “Kunt u dat lezen dan?” Weer een grijze haar er bij. Ik belde het nummer dat ik gekregen had en kreeg geleidehondenschool Ans L’abee aan de lijn. Ik moest bij Visio zijn. Sensis heeft het destijds in 2002 voor mij geregeld. Ik moest met een dogsim lopen en dat sloeg nergens op, want dat loopt niet te snel, snuffeld niet, kortom ik vond dat niets. Bovendien kende ik in mijn eigen omgeving overal de weg. Natuurlijk. Ik woon al sinds 1970 in deze woonplaats, dus ken het heel goed. Na 4 x lopen met die dogsim hadden ze het wel gezien. Regionaalcentrum Sensis heet nu Visio. Ik vertelde mijn verhaal. Over dat ik een vervangende geleidehond had aangevraagd en dat ik wilde weten of ik weer een medische indicatie nodig had. De zorgverzekering gaf dit nummer. Volgens geleidehondenschool Ans L’abee had ik geen medische indicatie nodig voor een vervangende hond, maar mijn zorgverzekering kon dat precies zeggen. Weer even heel langzaam tot 10 tellen. Toen maar naar geleidehondenschool Herman Jansen gebeld. Mijn hele verhaal gedaan. Ze gaan vandaag de practische indicatie op de bus doen en dan maar hopen dat dat genoeg is. Zorgverzekeraars kunnen soms moeilijk doen. Als je je vorige geleidehond voor 2006 gekregen hebt en of als je naar een andere geleidehondenschool gaat. Ze zien het dan als een nieuwe hond, je eerste hond. Maar goed. Ze sturen de papieren op en dan zullen we er maar het beste van hopen. Meer kan immers niet.
Vanmorgen belde de derectie van geleidehondenschool Desudo op. Eerlijk gezegd zat ik al op dat telefoontje te wachten. Bijna had ik zelf gebeld, maar gelukkig hoefde dat niet. Of ik nog had nagedacht? Ja. Ik vertelde dat ik in de eerste dagen echt Ivana gemist had. Nu mis ik enkel een hondje om me heen. Dat was voor Desudo een duidelijk antwoord. Ivana zou nog vandaag worden uitgeschreven. Morgen kan ik dus eindelijk naar mijn zorgverzekering bellen over die medische indicatie. Dan krijg ik teminste niet te horen dat ik al een hond in mijn bezit heb, nouja in bruikleen dan. We hebben afgesproken dat ik zou horen wanneer Ivana naar haar nieuwe bestemming gaat. Dat zal nog wel even duren. Wanneer Louis en ik in de winkel zijn, of als kennissen bellen, vragen ze altijd wanneer mijn nieuwe hond komt. Dat weet ik dus niet. Het hangt voor een deel van mijn zorgverzekering af en ook is het belangrijk dat de geleidehondenschool een hond heeft die bij mij past. En omdat Ivana pas vandaag is uitgeschreven heeft mijn nieuwe school Herman Jansen, de practische indicatie nog niet opgestuurd. Dat is natuurlijk logisch. Ze willen wachten op het antwoord dat ik morgen van mijn verzekering krijg, of het enkel op een practische indicatie kan, mag. Dat snap ik wel. Zo niet, dan zal alles pas opgestuurd worden als de medische indicatie bij de geleidehondenschool binnen is en dat gaat natuurlijk tijd kosten. Wanneer ik een medische indicatie nodig heb, moeten ze het naar mij, of naar geleidehondenschool Herman Jansen sturen en niet naar mijn verzekering, want dan komen de medische en de practische indicaties op verschillende bureaus terecht en ook dat gaat tijd kosten. Dus, wanneer de volgende hond komt hangt van een aantal dingen af.
Het is stil in huis. Stil zonder Ivana, stil zonder doggo in om me heen. Niemand om tegen aan te praten of tegen te mopperen. Ik mis vooral de aanwezigheid van een hondje om me heen. Het is gek om bv. Naar de winkel te gaan, of naar mijn ouders, zonder dat mijn linker hand een beugel vast heeft. Meer dan zeven jaar ben ik haast nergens heen gegaan zonder geleidehond en dat voelt een beetje inconpleet. Wanneer we nu op zondag gaan wandelen, wandelen Louis en ik samen en houd ik in plaats van de beugel de hand van Louis vast. Ivana is pas 2 weken weg, maar het voelt als 2 maanden. Toch went het ook wel snel dat je geen hond uit hoeft te laten. Bij mijn ouders zijn nu enkel Bikkel en Bommel, maar die komen toch ook nu gewoon nog graag bij mij liggen. Ik wil best 1 van hen tijdelijk bij mij laten logeren, het liefst de labrador retriever Bikkel. Jammer dat een zorgverzekeraar bij alle dingen die je aanvraagt een medische indicatie nodig heeft. Om extra tijd te rekken? Bij spraaksoftware voor je computer, voor je eerste tweede en derde geleidehond enz. Maar goed ik ga toch proberen te regelen dat het deze keer enkel met een praktische indicatie kan, Deze verzorgt de geleidehondenschool en die is er dus al, moet enkel nog worden opgestuurd. Een medische indicatie kan nog even duren voor dat ik die heb namelijk. En ik kan en wil niet heel erg lang op een vervangende geleidehond wachten. Vandaar dat ik ga proberen of het enkel met een praktische indicatie kan. Dat ik een geleidehond aanvraag is voor mij al medisch genoeg dat doe je niet zo maar, ik niet. Hoe lang het dus nog gaat duren kan ik nog niet overzien op dit moment. Afwachten dus en afwachten is geen sterke kant van mij. Ik kijk er inmiddels al wel heel erg naar uit.
Vandaag had ik een informeel oriënterend bezoek van geleidehondenschool Herman Jansen. Nu is het bij hen zo, dat ze altijd een hondje meenemen om het looptempo van de eventuele gebruiker te bepalen. Van te voren had ik ze al aan de telefoon gehad en gemaild, om er maar zeker van te zijn dat ze goed zouden weten dat ik geen hond wil die gespannen reageerd in drukte en voor de hond onbekende routes. Geen hond die gaat sleuren om ergens zo snel mogelijk weg te komen. Verder had ik gezegd dat ik geen goldendoodle wilde. Om 11:00 stond iemand van geleidehondenschool Herman Jansen voor de deur met een hondje. Het was een hondje dat ik niet wilde. Haar naam was Rachel en ze was al voor iemand bestemd. Ze was er enkel om mijn looptempo vast te stellen. Ze liep lekker. Ik was gespannen, maar Rachel was de rust zelve. Ze had wel even belangstelling voor een hondje, maar ze trok niet en wrong zich ook niet in allerlei bochten om bij het hondje te komen. Ze blafde er ook niet naar. Ze ging gewoon stilstaan om te kijken, maar toen ik zei opletten, liep ze gewoon door. We kwamen nog een vrouw tegen die vroeg of ik mijn nieuwe hondje bij mij had. Nee, zij is al voor iemand bestemd. Maar ik was inmiddels wel verliefd op haar geworden. Weer thuis ging ze heerlijk rustig op de grond liggen. Ik gaf toe dat ik terug kwam op mijn oordeel dat een dergelijk hondje niets voor mij zou zijn, was echt helemaal verliefd op haar geworden. Ze liep lekker, was de rust zelve en lag hier thuis ook lekker rustig op de vloer. Dus ja, Het informele oriënterende bezoekje liep uit op een echte intake. Stiekun hoopte ik dat het niet zou klikken tussen haar en haar toekomstige baasje. Dat zal wel vergeefse hoop zijn denk ik. Toen het gesprek voorbij was en de papieren waren ingevuld, wilde Rachel niet meer weg. Ze lag hier duidelijk lekker, of ze was ook verliefd geworden dat kan ik natuurlijk niet beoordelen. Gesprekken met andere scholen ga ik niet meer aan. Deze waren wel gepland in de eerste week van mei, maar ik heb daar geen zin meer in. Ik wil nu zo snel mogelijk een vervangende hond en heb geen zin om maanden op een of andere wachtlijst te staan. We hebben een heel open en eerlijk gesprek gehad en ik heb er gewoon een goed gevoel over. De beslissing is dus genomen, alleen heeft Ravhel dus al een bestemming. Dus ja, wachten zal ik toch nog even moeten.
Toen Ivana afgelopen maandag rond 11:45 weg ging, ben ik niet voor het raam gaan staan. Weinig zin heeft dat als je er toch niets van kunt zien. Maar omdat ze heel gemakkelijk mee ging kreeg ik meteen een dubbel gevoel. Fijn dat ze zo gemakkelijk in die auto stapt, maar ook had ik zoiets van: ze gaat wel heel gemakkelijk mee. Die dag liep ik een beetje verloren en doelloos door het huis te drentelen. Ik voelde me alsof mijn verkering was uitgegaan. Het rare gevoel in mijn buik verdween niet en ik voelde me een beetje op, leeg. Mijn hoofd werd zwaar. Ik was helemaal alleen, hoorde geen aanwezigheid van een vrolijke hond om me heen. Geen trippelende pootjes meer. Geen kop onder mijn elleboog toen ik achter de computer zat en geen kop op mijn knie toen ik op de bank zat. Toen Louis thuis kwam gingen wij rond een uur of 17:00 boodschappen doen. In de winkel liep ik een paar keer ergens tegen aan. Louis was geen geleidehond natuurlijk. Na een slechte nacht voelde ik me gisteren erg verloren en eenzaam. Ik had helemaal nergens zin in. Het liefst was ik de hele dag op bed blijven liggen. Afgelopen nacht heb ik wel goed geslapen. Vandaag voel ik me een stuk beter en heb weer zin om bv. Aan mijn site te werken. Nog altijd mis Ik Ivana in de dagelijkse dingen, maar het is geen alles overheersend gevoel meer. Ik heb wel even tijd nodig om alle dingen voor mij zelf op een rij te zetten en een plekje te geven. Maar ik kom ook hier wel door. Ik trek me zelf wel weer uit de put net als altijd. Mede door iedereen om me heen die met me mee leeft, meevoelt, opbeurende mail schrijft, of een lief telefoontje met mij voert.. Ik ben iedereen daar heel dankbaar voor. Maandag 19 april heb ik een oriënterend gesprek met een andere geleidehondenschool hier thuis. Welke school dat is vertel ik nog niet. Dat komt wel als ik er mee in zee ga. Zo niet dan zoek ik gewoon verder. Ik moet verder met mijn leven, verloren liefde of niet. Het verdriet en de teleurstelling over hoe alles verlopen is, zal met de tijd minder worden. Ivana zal ik nooit vergeten. Natuurlijk niet. Maar ik hoop dat er een dag komt dat ik zonder verdriet, teleurstelling en pijn aan haar kan denken. Zo ver is het nu nog niet. Dat heeft tijd nodig.
Mijn hoofd is zwaar mijn hart doet pijn,
alles heeft zijn reden maar waarom moest dit zo zijn?
het voelt alsof ik een lichaamsdeel verloren ben,
waar van ik nu pas de waarde ken.
Mijn verstand zegt het is goed,
mijn gevoel weet niet wat het er mee moet.
het is zo saai, zo stil alleen,
ik wil ook helemaal nergens heen.
Ik voel me rusteloos en bezwaard,
vraag me steeds af was dit het echt waard?
Dan bedenk ik weer waarom ik het heb gedaan,
de reden waarom je hier weg bent gegaan.
En dus zegt mijn verstand dat het zo beter is,
maar mijn gevoel voelt enkel het gemis.
Waar je ook heen gaat ik blijf denken aan jou,
mischien kun jij voelen dat ik toch van je hou.
Want al zitten momenteel verstand en gevoel niet op 1 lijn,
denken aan jou blijft altijd even fijn.
Vandaag was het dan zo ver. Het officiële huisbezoek van geleidehondenschool Desudo. Om mij over te halen door te gaan met Ivana, om me op de mogelijke gevolgen te wijzen en om mijn verhaal nog eens te horen en zeker te weten dat er niets anders achter zit. Ivana raakt in een stress op drukke en voor haar onbekende routes. Dan trekt en hijgt ze en ik kan daar niet goed mee omgaan. Wat zou daar nu verder nog achter kunnen zitten. Ivana heeft gewoon een baas nodig die veel de zelfde dingen doet, want behalve bij het lopen wil ze alles het liefst altijd op de zelfde manier, dus een baas die met die stress, die spanning om kan gaan, zou voor Ivana ook al heel fijn zijn. En ik heb een hond nodig waarmee ik zonder dat hij, zij, stress voelt, of voelen is nog niet zo erg, maar gespannen reageerd, in drukte en op onbekende routes overal kan wandelen. Dat getrek om maar zo snel mogelijk weg te komen en dat gehijg, maakt mij prikkelbaar en onzeker. Wij zijn dus geen goede conbinatie en Ivana is voor mij dus geen goede match. Op maandag 29 maart heb ik een aangetekende brief naar Desudo gestuurd, om duidelijk te maken dat ik met Ivana wilde stoppen. Op woensdag 31 maart werd ik opgebeld. Er werd een voorstel gedaan dat Ivana tijdelijk terug zou gaan naar school, of dat wij het thuis met een andere trainer, die er mischien anders tegen aan zou kijken, zouden proberen. Maar ik wilde dat niet. Geen enkele trainer kan iets aan onze karakters en aan onze situatie veranderen, al heeft Desudo er wel vertrouwen in dat het goed kan komen. Ik zag me zelf al weer lang, zaam, lang, zaam, lang, zaam zeggen, in de wetenschapdat Ivana dat niet hoort vanwege de spanning die ze voelt en dus enkel maar bezig is om zo snel mogelijk van die drukke of onbekende plek weg te komen, naar een voor haar bekende, vertrouwde, of rustige plek. Dit zou voor mijn gevoel slechts uitstel betekenen. Ik kreeg een dag bedenktijd al begreep ik niet goed waar dat voor nodig was, want niets zou mijn beslissing om met Ivana te stoppen veranderen en moest op 1 april terug bellen. Dat deed ik. We wisten alle 2 dat ik bij mijn beslissing zou blijven en dus belde Desudo mijn zorgverzekering. Deze vond dat een officieel huisbezoek wel op zijn plaats was en dat was dus vandaag. De afgelopen dagen voelde ik een raar gevoel in mijn buik en ’s nachts sliep ik slecht. Ik had helemaal geen zin in dit bezoek, daar het niets zou toevoegen en niets zou veranderen. Wat kan de tijd traag omgaan als je om 06:00 op staat en tot 11:00 moet wachten, maar eindelijk was het dan toch zo ver. Ik deed nogmaals mijn verhaal en de twee mensen die op bezoek waren deden ook hun zegje. Zij denken echt dat het probleem op te lossen is en willen graag ook van alles proberen om het op te lossen. Zij hebben daar ook alle vertrouwen in. Maar als ik niet meer wil houdt natuurlijk alles op. Ivana is met hun mee gegaan en zowel de school als ik hebben nu een periode van rust, om afstand van alles te nemen in mijn geval. Wie weet kijk ik er anders tegen aan als ik haar niet om me heen heb. Ik kijk er natuurlijk niet anders tegen aan, zeker met mijn verstand niet. Op 28 april bellen ze mij terug en als ik er dan nog het zelfde over denk zeggen ze haar af bij de verzekering. Ok daar kan ik me wel in vinden. Ik zal niet van gedachte ga veranderen, maar ben hen in elk geval wel tegemoed gekomen. Ivana is dus weg. Geen trippelende pootjes meer. Het is hier stil. Ik hoef straks niet naar buiten om een hondje uit te laten. Dat zal ik wel gaan missen. Maar er is nu ook een gevoel van rust. Ik weet voor mij zelf dat Ivana hier niet meer terug zal komen. Ik kan verder. Maar ik zal Ivana natuurlijk verschrikkelijk gaan missen.
Afgelopen nacht heb ik slecht geslapen, waardoor ik me nu brak voel. Ik voel ook een rare kriebel in mijn buik. Wij hebben een rustig Pasen gehad. Dinsdag en woensdag hebben Ivana en ik nog flink gelopen en donderdag zijn we naar mijn ouders geweest, waar het nog even heel erg druk werd, zodat Ivana erg onrustig was. Maar later keerde de rust ook in Ivana terug. Wanneer Ivana ergens is waar het druk is, in een winkelcentrum, op de markt, of bij iemand op bezoek, is Ivana ook druk. Ze wil dan gewoon overal tegelijk zijn. Ze kijkt nieuwsgierig om zich heen en wil nergens iets van missen. Wanneer wij bij rustige mensen zijn, of niet drukke winkel, is ze een stuk rustiger. Andere mensen waar wij dan bv. Op bezoek zijn en die erg druk, gaotisch zijn of niet de rust hebben om vijf minuten te blijven zitten, vinden haar dan ongehoorzaam en sommigen denken dat dat de reden is dat ik met haar wil stoppen. Maar dat is de reden helemaal niet. Dat heeft er zelfs helemaal niets mee te maken. Twee jaar lang leert de hond bij Desudo en in het puppypleeggezin dat ze pas bij de derde keer hoeft te luisteren. Dus wanneer anderen haar ongehoorzaam vinden is ze dat eigenlijk niet, want als je pas bij de derde keer hoeft te luisteren waarom zou je dat dan meteen doen? De reden dat ik met Ivana wil stoppen heeft helemaal niets te maken met hoe zij thuis en of bij anderen op bezoek is, maar puur met het geleidewerk. Want als dat de reden zou zijn geweest had ik die kleine druktemaker Coby toch zeker helemaal aan de school moeten terug geven. Gisteren was een heel fijne morgen bij mijn ouders en gek of niet ik ben daar wel begonnen met nieuwe plannen maken. Daardoor had ik wel de hele middag en avond een geweldig happy gevoel. Afgelopen nacht ging dat gevoel weer weg en kwam het dubbele gevoel over de situatie weer terug. Vandaag de laatste lange wandeling gemaakt en vanmiddag enkel moe op de bank gehangen. Morgen enkel nog boodschappen doen en dan hoeft Ivana van mij niet meer te werken. Zondag nog ff een losloop wandeling in de Beerendonck of zo en dan komt Maandag Desudo op bezoek.
Wanneer je een belangrijke beslissing gaat nemen, zoals ik nog niet zo heel lang geleden heb gedaan, zijn er natuurlijk altijd mensen die een dergelijke beslissing niet begrijpen. Nu ben ik iemand die nooit zo maar een beslissing neem. Daar denk ik altijd langdurig en zorgvuldig, soms ook te veel en te lang over na. Ik praat er in de eerste plaats met Louis en familie en op de tweede plaats met anderen in dit geval die dicht bij mij staan, en of ook een geleidehond hebben over. Mischien lijk ik wel ongevoelig en harteloos, maar dat ben ik niet. Als dat zo was had ik er niet zo lang over na hoefen denken. Je geeft je geleidehond niet zo maar op. Behalve een mobiliteitshulp is het natuurlijk ook een huishond, een heel lieve en trouwe vriendin. En eerlijk is eerlijk, je gaat van ze allemaal houden. Of je er nu zelf een uit mag zoeken, zoals destijds met Coby, of er een toegewezen krijgt zoals bij Ivana, ze worden je allemaal dierbaar. Je krijgt er een band mee en dat geef je niet zo maar op. En toch heb ik de beslissing genomen dat Ivana hier weg gaat. Ik heb er met anderen over gesproken, met Louis, Familie en in dit geval met nog 4 andere geleidehond gebruikers. Twee van hen zijn vrienden van mij en de andere 2 ken ik enkel van de mail en enkele telefoongesprekken. Maar ze staan ver genoeg van mij af of afstand te kunnen nemen en dat had ik natuurlijk wel nodig. Ivana is hier in de eerste plaats als mobiliteitshulp, als geleidehond. Wanneer dat niet goed zit, om welke reden dan ook, is het niet meer echt belangrijk hoe ze het als huishond doet. Dat klinkt hard, ongevoelig, koel en afstandelijk, maar als ik er zo niet tegen aan kan kijken, kan ik een dergelijke beslissing nooit nemen. Ik moet alle gevoelens, alle emotie wel uitschakelen, want ik voel wel een hele boel. IK voel mij natuurlijk schuldig tegenover Ivana en tegenover de geleidehondenschool. Ik voel me rot, omdat ik niet de kracht heb om de jaren tot het pensioen van Ivana vol te maken. Ik kan niet nog jaren lopen aanmodderen in de wetenschap dat er helemaal niets zou veranderen, al heeft de school daar een andere mening over. Ik kan niet door gaan en van Ivana blijven houden, want de kans bestaat dat ik me op den duur zo aan alles ga ergeren, dat mijn liefde voor haar verdwijnt. Wanneer ik door ga terwijl ik weet dat het niet goed zit, zou dat pas ongevoelig en harteloos zijn en ook oneerlijk tegenover Ivana. Ivana zal ook beter op haar plaats zijn bij iemand die veel routine in de dagelijkse dingen heeft in het lopen en in de andere dingen. Dat heeft zij nodig, want dan doet ze het echt heel goed. En ze heeft iemand nodig die beter met haar stress, de spanning die ze voelt wanneer het anders gaat dan normaal, om kan gaan. En ik heb een stabile hond nodig, waarmee ik zonder dat die stress, spanning op gaat bouwen voor wat dan ook, overal kan komen. Want zoals ik al schreef is een geleidehond in de eerste plaats mijn mobiliteitshulp en daarnaast een huishond en dierbare vriend of vriendin.