Afgelopen week op vrijdagmorgen belde ik ongeveer rond 09:00 naar geleidehondenschool Desudo. Ik kreeg een bandje te horen dat zij op werkdagen vanaf 08:45 telefonis bereikbaar zijn. Daarna werd de verbinding verbroken. Ik kon niet eens iets inspreken, niet eens naam en of telefoonnummer achter laten. Na 2 uur proberen kreeg ik eindelijk iemand aan de lijn die vertelde dat er na de lunch wel iemand zou zijn. Op aanraden van iemand heb ik toen een mail geschreven met daar in de reden waarom ik een geleidehond bij een andere school wil aanvragen en of ze mij daar in vrij willen laten. Ik gaf aan dat ik onze samenwerking wilde beeindigen. Dit omdat het volgens die mevrouw die uiteindelijk de beslissing moet nemen niet echt beëindigd was. Niet veel later kreeg ik een mail terug dat de persoon die mijn mail zou beantwoorden er pas woensdag weer zou zijn en dat ze de mail in de loop van de week wel zou beantwoorden. Wat kon ik anders doen dan ongeduldig wachten tot vandaag? Vanmorgen belde ik dus weer naar Desudo, maar ze was er nog niet, zou vanmiddag pas aanwezig zijn en ze zou mij terug bellen. Ik wilde persoonlijk met haar praten, omdat alles rond om het vertrek van Ivana via haar is gegaan. Ook wilde ik er op aandringen dat ze mijn mail vandaag nog zou beantwoorden, zodat ik het antwoord zwart op wit zou hebben. Om 15:00 vond ik dat mijn geduld lang genoeg op de proef was gesteld en belde ik zelf naar Desudo terug. De persoon die ik wilde spreken was er echter nog niet. Ik had zin om de hele boel bij elkaar te gillen. Als ik wist dat dat zin zou hebben had ik het gedaan ook, maar natuurlijk heeft dat helemaal geen zin. Zo langzamerhand begon ik ook moedeloos te worden. Het is zo moeilijk om positief te blijven en er vertrouwen in te houden. Wanneer ik nu echter op zou geven, is alle moeite die er in gestoken is voor niets geweest. Dus ik sprak me zelf bemoedigend toe en vroeg me af of ik het vandaag nog rond zou krijgen. Net op dat moment ging de telefoon. Zij was het gelukkig. Het gesprek kwam hier op neer, dat ze Ivana bij mijn zorgverzekering had afgemeld. Ze had er ook bij geschreven dat als ik het niet zag zitten om door te gaan, het voor hun op hield. Ze konden mij niet dwingen. Ik vertelde haar over mijn mail, die zij nog niet gelezen had. Ze schrok wel dat ik bij een andere school een hond wilde, maar nogmaals ze kon mij niet dwingen om te blijven. Leuk vond ze het niet, maar ze accepteerde het wel. Ook zij wilde verder en zij wachtte op een bevestiging van de afmelding. We spraken af dat ik het paspoort van Ivana zou opsturen en dat een van de trainers de rest zou ophalen als ze in de buurt zouden zijn. Nu ik met Desudo gesproken heb sta ik natuurlijk wel sterker als ik mijn zorgverzekeraar morgen ga bellen. Nu kan ze toch weinig anders dan gewoon accoord gaan toch? Als ik niet meer bij Desudo wil blijven en als zij dat accepteren kan die mevrouw achter haar bureau toch alleen maar 2 bevestigingen sturen? Een naar Desudo dat Ivana is afgemeld en een naar mij dat het goed is dat ik bij de andere school een hond aangevraagd heb? We zullen het morgen weten.
Vanmorgen al heel vroeg naar het telefoonnummer gebeld dat ik had gekregen. Na enige tijd kreeg ik die mevrouw eindelijk te pakken. Ze wist heel goed wie ik was en dat ik een geleidehond van geleidehondenschool Desudo heb gehad. Nogmaals vertelde ik mijn verhaal. Haar reactie daar op was, dat Desudo mij had aangeboden om het met een andere trainer te proberen. Zij denken dat het is op te lossen en ik heb dat aanbod gewijgerd. Ik gaf aan waarom ik het had gewijgerd, namelijk omdat mijn vertrouwen in de hond weg was. Ik kreeg te horen dat ik niet zo maar een hond bij een andere geleidehondenschool aan kon vragen. Ik mocht de oplossingen die Desudo had aangedragen niet zo maar wijgeren. Het kwam er op neer dat ik verder moest gaan met Ivana en of, wanneer ik dat niet wilde, met een andere hond van Desudo. Desudo had het gevoel dat wij gewoon verder konden, met Ivana, of een eventuele andere hond. Ivana was inmiddels wel uitgeschreven, maar nogmaals ik mocht niet zo maar naar een andere school gaan om het daar te proberen. Zij zou Desudo ook inlichten over dit gesprek. Omdat ik even met stomheid geslagen was, heb ik het gesprek afgebroken. Daarna heb ik me laten informeren over of mijn zorgverzekeraar dit zo maar mag doen. Ik kreeg verschillende tegenstrijdige dingen te horen. Ja zij mogen dat en nee, zij kunnen je niet verplichten om naar een school terug te gaan als ik dat niet wil. Ook mijn eigen gevoel zegt dat ze dit niet kunnen doen. Bovendien wil ik dat ook niet. Ik wil het allemaal los laten, afsluiten en achter mij laten en dat kan ik niet als ik naar Desudo terug ga. De hele middag heb ik geprobeerd om mijn zorgverzekeraar terug te bellen. Natuurlijk naar het rechtstreekse nummer van die mevrouw die ik vanmorgen ook gesproken had, maar ze is heel moeilijk te bereiken. Toen ik haar eindelijk aan de telefoon had zei ze dat ze niet acccoort ging met een hond van een andere school, omdat Desudo voor hun gevoel niet het maximale met mij en Ivana bereikt had. Ik laat het even rusten en ga morgen Desudo bellen. Ik ga hun precies vertellen waarom ik heb besloten om naar een andere geleidehondenschool over te stappen. Wanneer zij mijn zorgverzekeraar zeggen dat het voor hun ook is afgesloten lukt het mishien wel. Want dat is natuurlijk het punt. Voor Desudo is het nog niet afgesloten. En als ook dat niet lukt stap ik over naar een andere zorgverzekeraar. Dan zit ik wel lang zonder hond, maar liever dat, dan dat zij mij verplichten om bij Desudo te blijven. Morgen dus weer een update.
Vanmiddag werd ik gebeld door geleidehondenschool Herman Jansen. Ze hadden naar mijn zorgverzekeraar gebeld, om te informeren hoe het er mee stond. De aanvraag was er niet. Het kon zijn dat hij ergens anders was en nog niet op de afdeling terug, maar die persoon was er niet. Ze wisten niet meer dat ze mij 29 april gesproken hadden, maar dat ze mij in februari gesproken hadden wisten ze ook niet meer, dus dat verbaasd mij niets. De geleidehondenschool gaat de aanvraag nu opnieuw insturen. Ik baal hier zo van. Destijts bij Coby waren ze de goedkeuringsbrief vergeten in het uit vakje te doen en toen was het ook maar goed dat Desudo gebeld had. Bij Ivana hadden ze het na 6 weken nog niet eens in behandeling genomen en ook toen heeft Desudo er vaart achter gezet. En nu weten ze niet eens waar mijn aanvraag is. Ik heb geleidehondenschool Herman Jansen in een mail geschreven hoe mijn gesprek op 29 april met mijn zorgverzekeraar was verlopen. Ik kreeg een mailtje terug met een naam en een telefoonnummer. Die mevrouw gaat over het toekennen van machtigingen van geleidehonden. Morgen vroeg ga ik haar bellen. Nu ben ik even niet in de juiste stemming daar voor. Hoe het morgen gaat verlopen weet ik natuurlijk niet. Morgen dus weer een update. Nogmaals, ik baal hier verschrikkelijk van, maar als ik die mevrouw morgen spreek, ga ik het natuurlijk ook over mijn medische indicatie hebben. Dan kan niemand mij meer doorsturen, of verkeerde telefoonnummers geven. Mischien is dit toch wel een positieve wending. We zullen het morgen zien..
Nu ik even zonder geleidehond zit wil dat niet zeggen dat mijn leven stil staat. Integendeel zelfs. Er gebeurt hier momenteel zo veel dat er wel eens momenten zijn dat ik blij ben dat ik nog geen nieuwe geleidehond heb. De eerste periode met je nieuwe hond vraagt heel veel van je persoonlijke inzet, innerlijke kracht, doorzettingsvermogen en geduld. En als er dan van alles in je leven gebeurt is het voor mij best moeilijk om mijn hoofd er ook nog eens bij te houden. Tot nu toe is 2010 voormij best een heftig jaar en we zijn nog niet eens halverwege. Maar het is tot nu toe ook een goed jaar, omdat ik weer besef hoe belangrijk vriendschap en liefde is. Soms schenken wij te weinig aandacht juist aan de genen waar we het meest van houden. Omdat we het te druk hebben met ons eigen leven, bellen wij niet, sturen geen kaartje en gaan we er niet heen, maar we zouden dat allemaal natuurlijk wel graag doen. We doen het ook wel, maar minder vaak dan we willen. Daarom wil ik even een moment stil staan bij mijn heel goede vrienden. Ik wil iedereen even laten weten dat ik wel druk ben met de voorbereidingen van mijn nieuwe geleidehond en het verwerken van andere dingen en dat ik straks als de nieuwe hond er is het de eerste tijd nog drukker zal krijgen dan nu, maar dat ik wel om jullie geef en aan jullie denk. Iedereen zou af en toe gewoon tijd moeten maken voor hun liefste vrienden, meer tijd dan ik de laatste tijd voor sommigen heb gemaakt. En als ze er dan op een dag niet meer zijn, besef je weer hoe belangrijk ze voor je waren. Dan besef je dat je vaker tijd zou moeten vrij maken voor de genen waar je echt om geeft. Het leven is mooi, ook nu er nog geen nieuwe geleidehond is. Ook nu er weer iemand is weg gevallen waar ik echt om geef. Want zolang ik tijd wil vrijmaken en aandacht wil schenken aan hen waar ik echt om geef en zolang ik samen kan lachen en huilen, zolang er mensen zijn waar ik om geef en die ook om mij geven, zal het leven voor mij de moeite waard zijn.
Zo, de meivakantie is voorbij. Jammer dat de zon ook meivakantie heeft gehad, maar het is niet anders. Ik heb thuis de verwarming weer aan staan. Eind april stond hij al uit, maar vorige week zondag op 2 mei dus, hadden we het hartstikke koud. Het leven gaat hier gewoon door. Ik weet momenteel niet hoe het met Ivana gaat, maar er is afgelopen weken zo veel voorgevallen, dat ik ook haast geen tijd had om haar te missen. Dat is mischien maar goed ook. Het is waarschijnlijk ook een stukje zelfbescherming dat ik niet naar geleidehondenschool Desudo heb gebeld om te vragen hoe het met Ivana gaat en hoe haar training verloopt. Diep in mijn hart wil ik dat natuurlijk best weten. Zodra ze een nieuwe bestemming heeft hoor ik het wel en dan ligt het aan haar nieuwe baas of ik haar kan blijven volgen of niet. Ik houd me op een afstand, besef heel goed dat het best zou kunnen dat ik nooit meer iets over haar hoor en ben mij daar al geestelijk op aan het voorbereiden. De goede dingen, onze fijne momenten zal ik altijd in mijn hart mee nemen net als die van Coby. Maar toen was het de eerste keer dat er een hond weg ging en nu kon ik mij er beter tegen wapenen. Ik heb het allemaal al eens meegemaakt en natuurlijk is Ivana best maar kort hier geweest in vergelijking met Coby. Maar ja, ik mis wel degelijk een hond om me heen. In de kleine mischien onbelangrijke dingen van de dag mis ik een hond. Ik ben niet iemand die 9 of 10 maanden op een wachtlijst kan staan voor een vervangende hond. Mischien wel voor een eerste hond, maar nooit voor een vervangende. Dat kan ik geestelijk ook niet aan. Daarom hoop ik dat de papierwinkel binnen kort rond zal zijn. Als ik maar weet dat er een voor mij is dan is dat voorlopig al genoeg. Dan weet ik teminste waar ik aan toe ben. Het is namelijk vooral de onzekerheid waar ik niet zo goed tegen kan.
Een geleidehond aanvragen lijkt zo gemakkelijk. Ik weet nog in 2002 toen het nog niet onder was gebracht bij de zorgverzekeraars. Geleidehondenschool Desudo zorgde toen voor mijn practische indicatie en regionaal centrum Sensis voor mijn medische. Een mobiliteitstrainer van het regionaal centrum is 4 x met mij gaan lopen met een ijzeren karretje, waar een beugel aan vast zat. De mobiliteitstrainer duwde het karretje vooruit en ik moest voelen waar hij heen ging en het volgen. Natuurlijk moest ik wel wat routes uit mijn hoofd kennen, of leren. Dat was lopen met een dogsim dus. Zo kon ik al vast wennen aan het lopen met een geleidehond en voelen hoe dat zou zijn. Na 4 x hadden wij het alle twee wel gezien. De mobiliteitstrainer zorgde voor mijn medische indicatie. In 2008 bij Ivana had ik ook een medische indicatie nodig, omdat het toen onder gebracht was bij mijn zorgverzekeraar en zij zagen het als een eerste hond. Geleidehondenschool Desudo heeft de toestemming er zonder medische indicatie doorheen weten te drungen. Maar nu ben ik overgestapt naar een andere geleidehondenschool. Voor mijn zorgverzekeraar betekent dit dat ze het wederom zien als een eerste hond vraag me niet waarom. Ik moest me weer opnieuw bij het regionaal centrum aanmelden. Sensis heet nu Visio. Zij hadden mijn gegevens niet meer. Ik moest een brief ondertekenen en terug sturen en dan zouden zij mijn medische gegevens opvragen. Dat heb ik gedaan op vrijdag 23 april. Vanmorgen belde het regionaal centrum op. Of ik zelf aan mijn huisarts wilde vragen of hij een briefje wilde schrijven over mijn handicap, mijn medische gegevens dus. Dat briefje mag ik dan naar Visio opsturen, waar naar de onderzoeken kunnen beginnen. Wat voor een onderzoeken? Vergeten te vragen natuurlijk. Maandag dus bellen naar mijn huisarts. Geleidehondenschool Herman Jansen heeft de aanvraag 29 april opgestuurd, zonder medische indicatie. Wanneer mijn zorgverzekeraar er toch naar gaat vragen ben ik er in elk geval wel mee bezig, maar hoe lang dat allemaal gaat duren durf ik niet te zeggen. Ik begrijp inmiddels wel dat de wachttijd mede daardoor kan oplopen. Nu blijf ik maar hopen dat de medische indicatie niet nodig is, maar ik vrees toch van wel. Zorgverzekeraars schijnen steeds strenger te worden. Maar dat is voor mij geen reden om bij geleidehondenschool Desudo te blijven. En ik weet dat geleidehondenschool Herman Jansen ook hun best voor mij aan het doen zijn. Ook zij proberen het zonder medische indicatie rond te krijgen. Ik hoop echt dat het gaat lukken. Het gaat nu net als destijds bij Ivana toch zeker om een vervangende geleidehond. IK vraag een vervangende geleidehond aan. Laat mijn zorgverzekeraar dat aub ook zo zien.
De eerste dagen van mei zijn we meestal op vakantie, voornamelijk omdat onze trouwdag daar in valt. Vorig jaar zijn wij niet in de eerste week van mei op vakantie geweest en dit jaar ook niet. De reden van vorig jaar weet ik niet meer. Dit jaar gingen wij niet omdat we in november 12,5 jaar getrouwd zijn. We willen ook nog nieuw zeil beneden en andere gordijnen, dus dat gaat even voor. Ander zeil en andere gordijnen komen nu heel snel, nog voor de nieuwe hond er is. Maandag gisteren en vandaag hebben we wel veel gewandeld. Gisteren was onze trouwdag. Vanaf 2003 is er altijd een hondje op onze trouwdag geweest. Gek is dat dat je haast niet meer weet hoe de trouwdagen zonder hondje waren. Zo is dat ook met verjaardagen zoals de verjaardag van Louis een paar weken geleden. Zo is dat ook volgende week met hemelvaart en over een paar weken met pinksteren. We gaan dan vast iets leuks doen, voor het eerst na jaren zonder hondje. Toch kan ik net als voorgaande jaren naar zulke dagen uitkijken en mij er op verheugen. Gisterenavond zijn wij lekker uit eten geweest vanwege onze trouwdag en dat was echt gezellig. En vandaag 2,5 uur gelopen, omdat mijn nieuwe hond straks volgens Louis meer uithoudingsvermogen zal hebben dan ik als ik bijna niet meer wandel. De mei maand is zo’n rare maand. Deze week hoeft Louis maar 2 dagen te werken. Volgende week 3 dagen. De week daarop gewoon 5 dagen. En de week daarop slechts vier dagen. Dan is het al weer haast juni. Na deze maand, waarin Louis redelijk veel vrij heeft, zal mijn behoefte om een hond om me heen te hebben vast weer groter worden. Ik verheug me al op de vierdaagse week, waarin Louis weer vakantie heeft en we vast weer veel gaan doen. Hopelijk heb ik dan al een nieuwe hond, of heb ik er al kennis mee gemaakt. Ook wanneer dat niet zo is, zullen het vast leuke dagen worden. In september weer een leuk dagje op het strand en in november dus onze koperen trouwdag, die ik hoop met ons drietjes door te brengen. Met Louis en mijn nieuwe hond dus. En dit zijn dan enkel de geplande dagen. Er zijn ook nog ongeplande dagen dit jaar, bezoekjes die wij willen afleggen, zoals naar Dongen, Naar Bilthoven, naar Marijn Jelte Nora en Paulien en naar Coby. In elk geval verheug ik me al wel op een aantal leuke dagen dit jaar en die worden ook zonder geleidehond vast gezellig.
Reacties uitgeschakeld
Wat voor een hond past bij mij? Dat kwam op 19 april bij de intake natuurlijk aan de orde. Ik zou zeggen labrador retriever. Maar behalve naar het ras is het mischien ook handig om te kijken naar de hond zelf. Ik heb een stabiele hond nodig. Een hond die niet trekt en ook geen nijging tot trekken heeft, die dus niet gaat sleuren omdat zij ergens niet wil zijn en tegen wie ik dus niet telkens de woorden lang, zaam hoef te zeggen of tempowisselingen hoef te oefenen. Een hond die het fijn vindt om samen met mij lange wandelingen te maken en die heel goed kan blijven liggen bv. in een restaurant. Een hond die het prettig vindt om nieuwe uitdagingen aan te gaan zoals voor de hond onbekende routes. Een hond die goed tegen drukte kan, zoals een druk winkelcentrum, markt, beurs, (enkel de ziezobeurs,( de floriade, (in 2012 in Venlo,)enz. dat is ook belangrijk voor mij. Alle punten die voor mij echt belangrijk zijn heb ik aan geleidehondenschool Herman Jansen gemaild. Tijdens de intake hebben we afgesproken dat we niet gaan kijken naar het ras, maar enkel naar de hond zelf. Wanneer een labrador, bv. Niet aan alle dingen die voor mij belangrijk zijn kan voldoen, teminste de labjes die ze nu hebben en een ander ras wel, dan wordt het dus geen labrador. Maar dat betekent ook dat ik mischien een golden doodle zal krijgen, die best veel vachtverzorging nodig heeft. Daar zie ik eerlijk gezegd wel wat tegen op. Maar aan de andere kant, Wanneer de hond het echt goed doet op alle punten die voor mij belangrijk zijn, zorg ik mischien wel met liefde voor die krullerigge vacht en haal ik er vast ook graag takjes en zo uit. Zo zit ik wel in elkaar. Voormij is het het belangrijkste dat de match goed is. Daar hebben geleidehondenschool Desudo en ik bij de tweede hond te weinig aandacht aan geschonken. Ik ben er gewoon van uit gegaan dat zij het wel wisten, aangezien ik Coby had gehad. Ik zoek geen robot. De hond hoeft niet perfect te zijn dat ben ik zelf ook niet. Ik houd van een hond die ook nog gewoon hond is. Het is echter wel de bedoeling dat zij het goed doet op de punten die voor mij belangrijk zijn. Dan neem ik de mindere kanten er gewoon met liefde bij.